tag:blogger.com,1999:blog-50638300093854723112011-09-09T00:19:20.487+03:00Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.comBlogger3011100tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-38199632727915999282010-12-12T14:03:00.001+02:002010-12-12T14:04:42.981+02:00ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ<br /><br />Θόλωνε το βράδυ και βαρύ επροχώρει<br />μπλάβο σαν 'να σύγνεφο μελάνι<br />μέσα στην αχλύ του -όργιο- το βαπόρι<br />κι ήμπε σιγανά μέσ' στο λιμάνι.<br /><br />Το βαπόρι, είπα με ψυχή σκιαγμένη,<br />νάτο το βαπόρι-όρνιο νάτο,<br />τάχα ποιόν ν'αρπάξει έχει έρθει και προσμένει<br />μουχτερό και δόλιο, από εδώ κάτω;<br /><br />Ήταν μου το θάρρος έντρομο - και όμως<br />μαύρες υποψίες έχω εντός μου<br />- ξέρω - ένας κρύφιος θα με φέρει δρόμος <br />οξ' από τα όρια του κόσμου.<br /><br />Αχ δυστυχισμένος έκλαιγα όλη νύχτα<br />τις προετοιμασίες κάνοντας του Άδη<br />κι όλο το βαπόρι ρεύονταν κι αλύχτα<br />-ύαινα τυφλή- μέσ' το σκοτάδι.<br /><br />Την αυγή δεν τόδα! Στα νερά επροχώρει<br />μια γραμμή -που τα ουράνια σμίγει-<br />φιδωτή μου δείχνει πούθε το βαπόρι,<br />πούθε το βαπόρι μου, είχε φύγει.<br /><br />Τώρα, πιο θολωμένος την ψυχή μου ανοίγω,<br />τραγουδεί πικρά η λύπη εντός μου:<br />Αχ τι ευκαιρία πούχασα να φύγω<br />οξ' από τα όρια του κόσμου!..<br /><br />Γιάννης Σκαρίμπας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3819963272791599928?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-88761599752480362912010-11-01T19:14:00.008+02:002010-11-01T19:29:43.295+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/TM71gBP84_I/AAAAAAAABzY/QYxFPtq4Ixk/s1600/marathonwinner+2010.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 226px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/TM71gBP84_I/AAAAAAAABzY/QYxFPtq4Ixk/s400/marathonwinner+2010.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5534630922524877810" /></a><br />28ος ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ<br /><br />Ρέιμοντ Μπέτ, Κενυάτης, ο θριαμβευτής του 28ου Κλασικού Μαραθώνιου με χρόνο δύο ώρες, 12 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8876159975248036291?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-79883545860443237292010-07-21T22:09:00.002+03:002010-07-21T22:45:53.570+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/TEdOI_kpVNI/AAAAAAAABzI/S5NU0b-tIgI/s1600/%CE%9A%CE%91%CE%A1%CE%99%CE%A9%CE%A4%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 144px; height: 102px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/TEdOI_kpVNI/AAAAAAAABzI/S5NU0b-tIgI/s400/%CE%9A%CE%91%CE%A1%CE%99%CE%A9%CE%A4%CE%91%CE%9A%CE%97%CE%A3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496447786640037074" /></a><br />Γυρίζουν το κλειδί στην πόρτα, παίρνουν<br />τα παλιά, φυλαγμένα γράμματά τους,<br />διαβάζουν ήσυχα, κι έπειτα σέρνουν<br />για τελευταία φορά τα βήματά τους.<br /><br />Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.<br />Θεέ μου, το φρικτό γέλιο των ανθρώπων,<br />τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία<br />των ουρανών, η ερημιά των τόπων.<br /><br />Στέκονται στο παράθυρο, κοιτάνε<br />τα δέντρα, τα παιδιά, πέρα τη φύση,<br />τους μαρμαράδες που σφυροκοπάνε<br />τον ήλιο που για πάντα θέλει δύσει.<br /><br />Oλα τελείωσαν. Το σημείωμα να το,<br />σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει<br />αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο<br />για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει.<br /><br />Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα,<br />ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος,<br />«όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα»,<br />πως θ' αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος…<br /><br />Καρυωτάκης Κώστας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7988354586044323729?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-79253220967062290112010-06-18T21:00:00.002+03:002010-06-18T21:09:31.084+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/TBu2RnCHJKI/AAAAAAAABzA/8Zf2RaLv3Vk/s1600/Shelley.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 286px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/TBu2RnCHJKI/AAAAAAAABzA/8Zf2RaLv3Vk/s400/Shelley.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5484177384905581730" /></a><br />ΜΕΤΑΛΛΑΞΙΜΟΤΗΤΑ (Mutability)<br /><br /><br />Είμαστε νέφη στην νυχτιά που το φεγγάρι κρύβουν,<br />Ακούραστα που τρέχουνε, λάμπουν και τρεμοπαίζουν,<br />Τη σκοτεινιά αυλακώνοντας-μα πριν περάσ’ η ώρα<br />Η νύχτα κλείνει γύρω τους και χάνονται για πάντα<br /><br />Η λύρες που ξεχάστηκαν-παράφωνα οι χορδές τους<br />Ήχο δίνουν αλλιώτικο στο κάθε χτυπημά τους,<br />Κι αδύναμη η φιγούρα τους κάθε φορά δε φέρνει<br />Ούτε την ίδια διάθεση ούτε την αρμονία.<br /><br />Τον ύπνο μας ένα όνειρο μπορεί να φαρμακώσει<br />Στο ξύπνιο μας σκέψη κακιά τη μέρα χαντακώνει<br />Ως νιώθουμε η σκεφτόμαστε, γελάμε η θρηνούμε,<br />Η τον εχθρό αγκαλιάζουμε, τις έννοιες ως ξεχνούμε,<br /><br />Πάντα το ίδιο! Και καθώς για τη χαρά η τη λύπη,<br />Ο δρόμος πάντα είν’ ανοιχτός, για να χαθούν για πάντα,<br />Το χτές τ’ ανθρώπου δεν μπορεί σαν τ’ αύριό του να ’ ναι.<br />Για πάντα τίποτα δεν ζει, η αλλαγή μονάχα. <br /><br />Percy Bysshe Shelley<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7925322096706229011?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-60829303322652382002010-05-22T17:59:00.001+03:002010-05-22T18:04:15.666+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S_fyTKXy4pI/AAAAAAAABy4/qmaeGuQfe1s/s1600/%CE%92%CE%95%CE%9B%CE%A4%CE%A3%CE%9F%CE%A3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 261px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S_fyTKXy4pI/AAAAAAAABy4/qmaeGuQfe1s/s400/%CE%92%CE%95%CE%9B%CE%A4%CE%A3%CE%9F%CE%A3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5474110283107721874" /></a><br />Mimesis<br /><br />Σ’ αυτόν τον τόνο της μαϊμούς<br />βλέπω και κάνω:<br />-Πως βέφει τα χειλάκια της η δεσποινίδα;<br />Και πως χαιδεύει ο γέρος τη γριά του;<br />Πως έβγαλε τα μάτια του ο φόβος<br />τον βασιλέα παίζοντας στη Θήβα;<br />Διόλου ως εκ τούτου δεν με κόφτει το κολάρο<br />ο γύφτος που φερμάρει την καδένα<br />όταν, για μια στιγμή, η αθωότητα μ’ αρπάζει<br />και ξεχνιέμαι, μ’ ανεμελιά που έχουν τα θηρία<br />απέναντι στην ανεπάρκεια του ανθρώπου<br />καλά και σώνει να νικήσει το μοντέλο<br />παίζοντας τη σκηνή μιας εμπειρίας<br />την ξακουστή μιμητικά αναδιπλασιασμένη πράξη<br />τις νέκυιες γυρνώντας μέσα-έξω<br />πένθη φτωχών σε άσυλο ανιάτων<br />εντάφιο που πάει να ξεκινήσει<br /><br />Και τότε αργώ χαζεύοντας μιαν ηλιαχτίδα<br /><br />Τι άχρηστη η ανάμνηση του παρόντος!<br />Περνάει η μισή ζωή<br /> σε άσκοπες αντιγραφές θαυμάτων<br />αποτυπώνοντας ξένα μοτίβα, βραχύτατα<br />με το κενό του ουρανού απάνω<br />το δίκαιο γάλα εκείνων που θα φύγουν<br />μες στη βραχνή λιτανεία της ταχείας<br /><br />Ανεστραμμένα όλα, τόσο κοντά και τόσο ξένα<br />τίμημα μιας παλινωδίας<br />σκιές στο κοίλον του θεάτρου<br />που πάνε να ξεσκάσουν οι πεθαμένοι<br /><br />Τα πράγματα, αν είναι όπως είναι<br />Ένα «επειδή» δεν επαρκεί να τα αποδώσει<br />γι’ άλλη μια φορά στη δυναμή τους, ίδια και απόιδια<br />ανάσα ενός μωρού που ξεψυχάει<br /><br />Τώρα βραδυάζει<br />Ακροπατώ στον βράχο των γιγάντων<br />Στις ανοιχτές σελίδες του βιβλίου<br />οι προτομές των ποιητών που κυβερνήσαν<br />σκληροί απ’ την ουσία του γρανίτη, ορθοτομούν<br />Εγώ ανιστορώ τα ξένα λόγια<br />και κόβω την κλωστούλα των αιώνων<br /><br />ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6082930332265238200?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-48144853104173379832010-04-17T12:15:00.001+03:002010-04-17T12:17:28.109+03:00ΦΥΓΗ<br /><br />Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας<br />έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε<br />ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό<br />ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο<br />μέσα στο πρωινό χορτάρι<br />ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε<br />να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.<br /><br />H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε<br />σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν<br />να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε<br />με τόσο πάθος.<br /><br />Κι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε<br />με όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες<br />κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα<br />εκείνου του ανθρώπου<br />κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη<br />μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε<br />μέσα στη φυγή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4814485310417337983?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-18165087997716213902010-04-03T13:31:00.008+03:002010-04-03T14:14:13.193+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S7cgy16lhCI/AAAAAAAAByg/o-B_b-78j7s/s1600/%CE%93%CE%9A%CE%9F%CE%9B+%CE%99%CE%92%CE%91%CE%9D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 236px; height: 364px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S7cgy16lhCI/AAAAAAAAByg/o-B_b-78j7s/s400/%CE%93%CE%9A%CE%9F%CE%9B+%CE%99%CE%92%CE%91%CE%9D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5455865531421000738" /></a><br />(χωρις τίτλο)!<br /><br />Αφού ξέρω πως το σγουρό κεφάλι σου<br />θ' ανθίζει μόνο<br />όσο κι η μυγδαλιά με τη ρόδινη σκούφια,<br />αφού ξέρω πως το κόκκινο πουλί, το στόμα σου<br />θα σωπάσει κάποιο πρωί<br />αφήνοντας την πνοή του μ' ένα στερνό τραγούδι,<br />εσύ,αχτίδα φεγγαριού<br />που έγινες γυναίκα για να μ' αγαπήσεις,<br />εσύ, ο στεναγμός που έγινε γρήγορα λύπη<br />πες μου, έχω καιρό γι' άλλη δουλειά,<br />έχω καιρό ν'αποζητήσω άλλη δόξα<br />εκτός από το να ζυγίζω τις ματιές σου<br />να οσφραίνομαι την ανάσα σου<br />και να χαμογελαώ από ευτυχία!<br /><br />ΙΒΑΝ ΓΚΟΛ Μετ. Ε.Χ.ΓΟΝΑΤΑΣ<br />Εκδόσεις Στιγμή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1816508799771621390?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-15007426613071769182010-03-06T13:56:00.005+02:002010-03-26T16:24:38.812+02:00Εγώ, ο παλιάτσος.<br /><br />Ένα θέατρο στήνω στις πλατείες, στους δρόμους,<br />αιωνόβια όντα με κρατάνε στους ώμους,<br />μια μάσκα σκεπάζει τον μεγάλο μου πόνο<br />κι ένα ψεύτικο γέλιο στην μορφή μου καρφώνω.<br /><br />Δεν ακούγεται ήχος μιας γλυκιάς μελωδίας,<br />του χορού μόνο λόγια μιας παλιάς τραγωδίας.<br />Θεατές δεν υπάρχουν και ο χώρος αδειάζει<br />η δικιά μου η μάσκα τα παιδιά τα τρομάζει.<br /><br />Παραδίδω τα όπλα και τα χέρια σηκώνω,<br />ίσως χρέη παλιά μου στα στερνά μου πληρώνω.<br />Σαν παλιάτσος γελάω, την παράσταση κλέβω,<br />το δικό μου το πτώμα απ' την πίστα μαζεύω.<br /><br />Πολύπους ίππος<br />Ποιήματα<br /><br />Καίτη Κανδηλώρου<br />Αθήνα 2009<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1500742661307176918?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-33743731713360693792010-03-03T21:02:00.016+02:002010-03-16T21:05:25.676+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S5qVfLNbPII/AAAAAAAAByM/Gtig0OApo50/s1600-h/%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CF%84%CE%B7+%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 316px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S5qVfLNbPII/AAAAAAAAByM/Gtig0OApo50/s400/%CE%B1%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CF%84%CE%B7+%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5447831062075620482" border="0" /></a><br /><br />ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΩΣΦΟΡΟ ΤΟ ΑΣΤΡΟ<br /><br />Ήρτε γυναίκα απ' τα βουνά, σκιρτώντας<br />σαν αλαφίνα, σειώντας τα μαλλιά της<br />σα νέο λιοντάρι, και στην αγκαλιά της,<br />σα με ψηλό κρατώντας τη ζωνάρι,<br />σε μυστικό κανίσκι την καρδιά της•<br /><br />ήρτε γυναίκα που ’χε στην καρδιά της,<br />σαν το μαυροαίματο λαγό που τρέμει<br />κι από 'να φύλλο, την αποθυμιά της·<br /><br />κ' ήρτε σ' εμέ ολοίσα,σαν οι άνεμοι<br />στο μοναχό το δέντρο που βιγλίζει<br />τεράστιο σε κορφή και συνορίζει<br />τα σύμπαντα, και ξάφνου βοή να γέμει<br />προφητική τον ουρανόν αρχίζει·<br /><br />κ' ήρτε και μ' ήβρε ώς, όταν πλημμυρίζει<br />ποτάμι στην οχτιά του, το πλατάνι<br />το δυνατό, και γύρα του, αφρισμένο,<br />μετράει τη δύναμη του και το κάνει<br />να σαλεύει απ' τη ρίζα ευτυχισμένο·<br /><br />ήρτε η γυναίκα που προσδόκαα τώρα<br />-κι ανήξερα- καιρό, κρυφά,μονάχος<br />στην κορυφή του πόθου μου ωσά βράχος<br />κ' ήρτε για πάντα, κ' ήρτε σαν η μπόρα.<br /> <br /><br />Κι από τα σπλάχνα ώς μέσα ποτισμένα,<br />κι απ' την καρδιά μεμιάς π' ανοίχτηκε όλη<br />σαν κόκκινο δεφτέρι, κι απ' τα φρένα<br />τ' αντρείκια, που το μέγα δροσοβόλι<br />βαθιά τους χύθη-ξάφνου, κοσμοφλόγος,<br />στα βάθη της ψυχής μου απολυτρώθη<br />απ'τα δεσμά του ο θείος αντρείκιος Λόγος.<br /><br />Κι ως όταν μες στο πλοίο μεμιάς ορθώθη<br />ο Διόνυσος απ' τ' άνομα τα χέρια<br />των Τυρρηνών,κι ολάκερος υψώθη<br />με βρυχηθμό π'ακούστηκε ως στ' αστέρια,<br />όμοια κ' εμέ η καρδιά μου, σαν ελύθη<br />στου πόθου της τον άνεμο ακέρια,<br />αναβακχεύτη κι άμετρα εβρυχήθη...<br />Μα προς αυτήν εσήκωσα τα χέρια<br />βουβός, τι, με το βλέμμα μου ντυμένη,<br />μπροστά μου σε σιγή υψωνόνταν πλέρια.<br /><br />Κι απ' το λαμπρό της μέτωπο, οπού όλα<br />το στέφαν τα μαλλιά τα φεγγοβόλα,<br />απ' τα πλατιά δοξαρωτά της χείλια,<br />σα βυσσινιά του ωκεανού κοχύλια,<br />κι ως μέσα από το φλόγινο χιτώνα<br />π' άκουσα κρυφή πηγή το νέο της γόνα,<br />για μένα ευώδαγε όλη, ως όταν δύνει<br />σε μέγα κάμπο ο ήλιος, κι απ' τα σπλάχνα<br />ακέρια η γή μπροστά του, δίχως άχνα,<br />την ευωδιά της καίει και παραδίνει.<br /><br /> <br /><br />Άλλ' ώς μιαν ώρα εκόπασεν η μοίρα<br />η προαιώνια μέσα μας,και δέχτη<br />τον ίδιο μας εαυτό,σα σε καθρέφτη,<br />του πόθου μας η αθάνατη πλημμύρα•<br /><br />αλλ' ως μιαν ώρα εκόπασεν η δίνη<br />η ανείπωτη, και μέσα μας και γύρα,<br />κ' έκλεισε πια ξοπίσω μας η θύρα<br />του κόσμου, και μ' εκοίτα ως η σελήνη<br />η ολόγιομη τον ήλιο ένα δείλι<br />του Αυγούστου, ξάφνου σάλεψανε τα χείλη,<br />κι άρχισα׃<br /><br /> «Άνθος του ανδρισμού μου, Άλκμήνη,<br />απ'της ζωής τα μάταια και στείρα<br />τι πια για τις καρδιές μας έχει μείνει;<br />Τι ήταν πυρό το σίδερο , και η σφύρα<br />του θεού βαθιά μας έπεσε ως αμόνι,<br />βαριά ως ποτέ στη γή, κι από τη μοίρα<br />πιο δυνατή...Κι ω, κοίτα είμαστε μόνοι<br />στον κόσμο, ως οι πρωτόπλαστοι, μα μέσα<br />στον πράδεισο που ΄ναι δουλεμένος<br />με του ίδιου μου του πόθουτην ανέσα,<br />στον παράδεισο που ΄ναι λυτρωμένος<br />απ' το ίδιο το πρωτόγονο το μένος<br />της καρδιάς μου κι ώ, κοίταξε το αστέρι<br />του Εωσφόρου, πως λάμπει πια στα βάθη<br />της αβύσσου ολοκάθαρο, κ' η σπάθη<br />του αρχάγγελου πως μου είναι πιά στο χέρι,<br />να διαφεντεύω αντίκρυ της το γένος<br />το δειλαίοτων ανθρώπων σα λιοντάρι,<br />με μόνο τον καημό μου για κοντάρι,<br />με μόνα της λαχτάρας μου τα θάρρη<br />και το τρανό χαμόγελο ντυμένος!»<br /><br /> <br /><br />Έλεα κ' εκείνη, σαν ολόγυρα της<br />σε αδιάκοπη μουρμούρα να κυλούσε<br />το προαιώνιο ρέμα του ο Ευφράτης,<br />με κοίταζε στυλά και δε μιλούσε.<br />Άλλα σιγά, γλυκά στα βλεφαρά της<br />του πόθου η δρόσος ως εξεχειλούσε,<br />τα χείλη είχεν αφήκει στη χαρά της<br />μισάνοιχτα,κι αχνά χαμογελούσε.<br />Κι ολάκερη η ψυχή της, απλωμένη<br />σαν πέλαγο το μέγα καλοκαίρι,<br />που ακύμαντον ο ήλιος το δαμάζει<br />(και σ' όλα γύρω καίει το μεσημέρι),<br />ζεστόν ώσμε το σπλάχνο του ωριμάζει<br />βαθιά του το κορράλι, έτσι δοσμένη<br />σ' ένα της είπα, αργότατα πλασμένα,<br />και σ' όμοιο βάθος, θεία λησμονημένη<br />το λόγο της ωρίμαζε για μένα.<br /><br />Και να σαν η ψυχή, το μύρο, το αίμα<br />για μια στιγμή να σμίξαν και τα τρία<br />σε σιγανό κι αβοήθητο ένα ρέμα,<br />τα χείλη της ψιθύρισαν: «λατρεία...»<br /><br />Μα πάλι η ώρια λέξη έγινε Μύθος,<br />κι ο Μύθος θεός εγύρισε βαθιά της<br />κι ως κύμα της εσήκωσε το στήθος!<br /><br />Και ξαφνικά-ως στο πέλαο παίρνει ο μπάτης,<br />η, πως μεμιά σαλευούνε τα φύλλα<br />της λεύκας μ' ένα ανάσασμα-μπροστά της,<br />όσα είχε στην καρδιά της, προς τα χείλα<br />ορμήσανε γαλήνια, κ' η θωριά της<br />φλογίστηκε ως, στον τρίποδα, η Σιβύλλα!<br /><br />«Άγγελε, γλύκα του είναι μου,» αποκρίθη<br />«αν ήταν μόνο σήμερα η καρδιά μου<br />να πεί για σένα, πες της πως εκρίθη...<br />Άλλ' άκουσε πως σ' ήξερα βαθιά μου,<br />πριν σε γνωρίσω: ήμουν παιδούλα ακόμη,<br />κ' ήμουν στα ξένα, σα σε παραμύθι,<br />στη χώρα την τετράγωνη, τη Ρώμη.<br /><br />»Και μιαν ημέρα, μόνη μου, χειμώνα,<br />του δειλινού ενώ γύριζα την ώρα<br />στο σπίτι μου, μπροστά από τον πυλώνα<br />τ' Άι-Πέτρου, ξάφνου ξέσπασε μια μπόρα.<br />Και τότε 'γω πρώτη φοράν εμπήκα<br />στο ναό να φυλαχτώ, και στην ματιά μου,<br />π' ακόμα εκοίτα τη βροχήν, εβρήκα<br />του ναού το μέγα θόλο ολογυρά μου.<br />Και μονομιά, βαθιά μου, ως ν' αναφλέγη<br />όλ' η μικρή καρδιά, μια ευγνωμοσύνη<br />με πήρε για την άξαφνη τη στέγη<br />και γύρα, του ναού η μεγαλοσύνη<br />με τύλιξεν απέραντα ως μητέρα,<br />(τ' ήμουν μακριά από μάνα και πατέρα),<br />και μου φάνη, σε βράχο η Καλοσύνη<br />στημένη, απ' τη βροχή κι απ' τον αγέρα<br />πως μ' έπαιρνε γλυκά στα γονατά της<br />Κι ολάκερ' η ψυχή μου ως περιστέρα<br />νοσταλγικά φτερούγισε μπροστά της,<br />και με ποιά λόγια δεν το ξέρω ακόμα<br />(τι άλλη θρησκεία δεν ήξερα απ' τη γλύκα<br />της μάννας μου), με λόγια, που στο στόμα<br />δε φτάσαν, τέτοια δέηση λεω πως βρήκα:<br /><br />»‘‘ Έξω η βροχή κι ο ναός είν' έρμος μέσα•<br />κι όμως μπορεί να τον γεμίσει ακέρια<br />της μικρής της καρδούλας μου η ανέσα...<br />Μα που είσ' Εσύ που μου κρατάς στα χέρια<br />το νού μου; Που είσ' Εσύ που σε λατρεύω,<br />κ' είσαι σιμά μου, κ' είσαι μες στ' αστέρια;<br />Που τραγουδώ για Σένα και χορεύω<br />τις ώρες της χαράς μου; που για σένα,<br />δίχως να ξέρω, ξάφνου δακρυσμένα<br />τα βλεφαρά μου νιώθω, Σε γυρεύω;<br />Που είσαι, καλέ μου; Που είσαι; Θα' ρτει η ώρα<br />που θε να ιδώ αναμεσ' απ' τη μπόρα,<br />η στη γαλήνη μέσα, τη μορφφή σου;<br />Θα κατεβείς για με από την κορφή Σου<br />ποτέ;’’<br /><br /> Και να· μου φαίνεται σαν τώρα...<br />Είδα, θεό τον Άντρα, να γεμίζει<br />τη φύση και το ναό, κι ωσά λεπίδα<br />σπαθιού με ορμή τα φρένα να μου σκίζει.<br />Και μου φάνηκεν άξαφνα πως Σε είδα!<br /> <br />Και τότ' εγώ της είπα: « Ω Τιτανίδα<br />ο ναός κ' η φύση είναι μονάχα δώρα<br />του Άνθρώπου που 'χε κάποτε γι' ασπίδα<br />(πριν μαζευτεί τ' ανθρώπινο ασκέρι<br />να σκεπαστεί με τη θαμπή ελπίδα)<br />του πόθου του τη φλόγα τη θεοφόρα,<br />του Εωσφόρου τ' ανίκητον αστέρι!»<br /><br />ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ<br /><br />ΛΥΡΙΚΟΣ ΒΙΟΣ ΤΟΜΟΣ Ε'<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3374373171336069379?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-12119552278427873382010-02-14T09:50:00.008+02:002010-02-14T16:25:27.221+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S3gHaTqhsII/AAAAAAAAByE/OKUlGW1crY0/s1600-h/Garcilaso.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 270px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S3gHaTqhsII/AAAAAAAAByE/OKUlGW1crY0/s400/Garcilaso.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438104698586509442" /></a><br />(Άφιερωμένο εξαιρετικά στην φίλη του blog<br />που μας παρότρυνε να ανεβάσουμε κάτι!!!...)<br /><br />ΣΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΚΝΥΔΟΥ 1<br /><br />Άν η φτωχιά μου λύρα<br />μπορούσε με τον ήχο της μονάχα<br />το θυμό ν' απαλύνει<br />του δυνατού ανέμου<br />και την ορμή του ασύχαστου πελάγου•<br /><br />αν στ΄άγρια ρουμάνια<br />με τ' απαλό τραγούδι της μπορούσε<br />τ' αγρίμια να ημερέψει,<br />τα δέντρα να σαλέψει<br />και στο ρυθμό της να τα παρασύρει•<br /><br />μη θαρρείς πως θα υμνούσα<br />λούλούδι εσύ πεντάμορφο της Κνύδου<br />τον αγριοθώρητο Άρη,<br />σε χάρο ξαλλαγμένο,<br />με ιδρώτα, σκόνη κι αίμα λερωμένο•<br /><br />μήτε τους στρατηλάτες,<br />που σε θριάμβου αμάξια αναβασμένοι,<br />σέρνουν τους αιχμαλώτους,<br />Φραντζέζους κι Αλεμάνους,<br />δεμένους απ' το σβέρκο μ' αλυσίδες.<br /><br />Παρά θα υμνούσα εκείνη<br />τη δύναμη της σπάνιας ομορφιάς σου<br />και που και που μαζί της<br />θα 'βαζα μες τους ύμνους<br />την αγριάδα που οπλίζει τη θωριά σου•<br /><br />και πως για σέ μονάχα<br />για την τρανή σου αξία κι ωραιότη<br />σα βιόλα 2 ξαλλαγμένος<br />θρηνεί τη δυστυχιά του<br />ο δόλιος εραστής στο συμβολό της.3<br /><br />Μιλώ για το δεσμώτη,<br />που πιότερη έγνοια του' πρεπε στ' αλήθεια,<br />που ζωντανός πεθαίνει,<br />στα κάτεργα ριγμένος<br />και στο κοχύλι της θεάς 4 δεμένος•<br /><br />που απ' αφορμή δική του<br />τ' άγριου τ' αλόγου πια δεν τιθασεύει<br />το νεύρο και τη φούρια,<br />δεν το χαλιναρώνει<br />κι ουδέ με τα σπιρούνια το κεντρίζει.<br /><br />Κι απ' αφορμή σου πάλι<br />δεν κουμαντάρει πια τη γοργή σπάθα<br />και στον αβέβαιο κάμπο<br />φεύγει απ' το σκονισμένο<br />στίβο σαν το φαρμακερό το φίδι.<br /><br />Για σε η καλή του μούσα,<br />αντίς κιθάρας συγχορδίες, του εμπνέει<br />παράπονα θλιμμένα,<br />που απ' το πολύ το κλάμα<br />την όψη του εραστή στο δάκρυ λούζουν.<br /><br />Για σε ο πιο εγκάρδιος φίλος<br />αδιάφορος και βαρετός του εγίνη•<br />σ' αυτό μάρτυρας είμαι,<br />που στο ναυάγιο του<br />του στάθηκα λιμάνι αναπαυτήριο.<br /><br />Και τώρα τόσο ο πόνος<br />το θολό λογικό του εξουσιάζει,<br />που καταχθόνιο τέρας<br />ποτέ δεν το μισήσαν<br />καθώς εγώ μισήθηκα από κείνον.<br /><br />Δεν είσ' εσύ πλάσμένη<br />απ' το σκληρό το χώμα• δε σου πάει<br />του αγνώμονα το λάθος,<br />αφού τα λάθη όλα<br />τα 'χεις εσύ από μέσα σου εξορίσει.<br /><br />Δείλιασε και πτοήσου<br />απ' το πάθημα της Άναξαρέτης, 5<br />που ψηλομύτα όντας<br />αργά έχει μετανιώσει<br />και φλέγονται ψυχή και πέτρα αντάμα.<br /><br />Χαιρότανε στων άλλων<br />τα βάσανα το πετρινό της στήθος,<br />ώσπου κοιτώντας χάμω<br />να κοίτεται θωράει<br />του δύστυχου εραστή τ' άψυχο σώμα.<br /><br />Και στο λαιμό δεμένο<br />το βρόχο που μ' αυτόν την πονεμένη<br />καρδιά του είχε λυτρώσει,<br />που με στιγμής τον πόνο<br />την αιώνια ποινή ενός άλλου είχε αγοράσει.<br /><br />Να λιώνει ένιωσε τότε<br />σ' αγάπης γλύκα η άπονη αγριάδα,<br />ώ άχρηστη μετάνοια,<br />όψιμη τρυφεράδα,<br />πως σ' ήβρε μεγαλύτερη σκληράδα;<br /><br />Τα μάτια καρφωθήκαν<br />στο τεντωμένο σώμα που θωρούσαν<br />τα κόκαλα γινήκαν<br />πιο σκληρά κι απλωθήκαν<br />κοκαλώνοντας όλο της το κρέας,<br /><br />τα παγωμένα σπλάχνα<br />σκληρή σιγά-σιγά γινήκαν πέτρα,<br />στις άθλιες της φλέβες<br />έπαψε πια το αίμα<br />τη μορφή και τη φύση του να ξέρει,<br /><br />ώσπου στα τελευταία,<br />μαρμαρωμένη απ' την κορφή ώς τα νύχια,<br />στον κόσμο δε γεννούσε<br />το δέος, παρά τη γνώση,<br />του πως η αγνωμοσύνη τιμωριέται.<br /><br />Μη θές κι εσύ, κυρά μου,<br />της θυμωμένης Νέμεσης τα βέλη<br />να δοκιμάσεις τώρα.<br />Άσ' τις καλές σου πράξεις<br />και τη λαμπρή πμορφιά σου θείο θέμα<br /><br />στους ποιητές να δίνουν,<br />χωρίς ποτέ τους σε θρηνώδεις στίχους<br />να χρειαστεί να ψάλλουν<br />μιαν άλλη τραγωδία,<br />που εσύ θα της γινόσουν αιτία.<br /><br />ΓΚΑΡΘΙΛΑΣΟ ΝΤΕ ΛΑ ΒΕΓΑ<br />(GARCILASO DE LA VEGA)1503-1536<br />Μετάφραση Ηλίας Ματθαίου<br />Εκδόσεις Γνώση <br /><br />Οι παραπομπές είναι του μεταφραστή (διαφέρει μόνο η αρίθμηση).<br /><br />(1)Το ποίημα είναι εμπνευσμένο απ' τη δόνια Βιολάντε Σανσεβερίνο,<br />που την ερωτεύτηκε χωρίς ανταπόκριση ο φίλος του ποιήτη, Μάριο Γαλεότα.<br /><br />(2)Ό εραστής, εξαιτίας του ερωτικού του μαρτυρίου, έχει γίνει χλωμός σαν τη βιόλα.<br /><br />(3)Άπ' την άλλη μεριά η βιόλα, χάρη στη χλωμάδα της, γίνεται εδώ σύμβολο του χωρίς ανταπόκριση έρωτα.Δεν είναι άσχετη κι η ομοιότητα της λέξης «βιόλα» με το μικρό όνομα (Βιολάντε) της σκληρής αγαπημένης.<br /><br />(4)Πρόκειται για τη θεά Αφροδίτη (αναφέρεται ρητά στο πρωτότυπο)που σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, γεννήθηκε στον αφρό της θάλασσας και βγήκε στη στεριά μέσα σ' ένα κοχύλι. Σ' αυτό το κοχύλι (γαλέρα του έρωτα) ήταν δεσμώτης-κωπηλάτης ο άτυχος εραστής, ποιητική μεταφορά που ο Γκαρθιλάσο ντε λα Βέγα θα την εμπνεύστηκε απ' το γεγονός ότι «Γαλεότα» (το επίθετο του εραστή) στα ισπανικά σημαίνει: γαλέρα.<br /><br />(5) Άρχοντοπούλα της Κύπρου που την αγάπησε ο Ίφις. Επειδή όμως εκείνος ήταν από παρακατιανό σόι, η Αναξαρέτη δεν ανταποκρίθηκε στον ερωτά του κι ο Ίφις, απελπισμένος, κρεμάστηκε μπροστά στην πόρτα της. Τελικά η Άναξαρέτη μεταμορφώθηκε απ’ τη θεά Άφροδίτη σε πέτρα για να τιμωρηθεί για τη σκληρότητά της. (Όβίδιου Μεταμορφώσεις).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1211955227842787338?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-81822752718009518472010-02-03T19:54:00.004+02:002010-02-03T20:22:19.219+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S2m-zAhAFbI/AAAAAAAABx8/4_CGcUGhBNs/s1600-h/CHAR+RENE.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 140px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S2m-zAhAFbI/AAAAAAAABx8/4_CGcUGhBNs/s400/CHAR+RENE.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434084208920237490" /></a><br />ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ<br /><br />Θήλυ επίφοβο, μέσα στη δαγκωνιά της βασιλεύει η λύσσα κι ένα <br />θανάσιμο ψύχος στα λαγόνια της, η γνώση αυτή που ξεκινάει από μιαν <br />ευγενική φιλοδοξία,βρίσκει το μέτρο της στα δακρυά μας, στην <br />απογνωσή μας. Μην λαθεύετε, ω εσείς ανάμεσα στους καλύτερους, που<br />ορέγεται το χέρι σας και παραμονεύει τη λιγοψυχιά σας.<br /><br />ΡΕΝΕ ΣΑΡ<br />ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8182275271800951847?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-36246699212300592592010-01-29T18:48:00.003+02:002010-01-31T13:00:00.097+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S2VineTwgqI/AAAAAAAABxs/kS5bjS8M1C8/s1600-h/titian_woman_mirror.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 210px; height: 269px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S2VineTwgqI/AAAAAAAABxs/kS5bjS8M1C8/s400/titian_woman_mirror.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5432856955782726306" /></a><br />ΚΥΡΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ<br /><br />Σάμπως μες σε μια ζάλη από βαριά μύρα,<br />λύνει σιγά σιγά μες στον διαυγή, νερένιο<br />καθρέφτη της, την κουρασμένη κίνηση της,<br />ρίχνοντας πάνω του ακέριο το χαμογελό της<br /><br />και περιμένει η νερένια επιφάνεια να φουσκώσει<br />απ' αυτό το χαμόγελο ύστερα, τα μαλλιά της<br />μες στον καθρέφτη χύνει κι ενώ τον εξαίσιον<br />ώμον, από τη βραδυνή τουαλέτα βγάζει,<br />σιωπηλά πίνει απ' την εικόνα της.Και πίνει<br />ό,τι ένας εραστής θα έπινε, σε μια μέθη,<br />ερευνητικά, δυσπιστία γιομάτος.Και δεν νεύει<br /><br />στην καμαριέρα της παρά μόνον όταν<br />στο βάθος του καθρέφτη της βρεί φώτα, ντουλάπες<br />και τη θαμπάδα μιας νυχτωμένης ώρας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3624669921230059259?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-38018311755342786222010-01-24T16:53:00.006+02:002010-01-24T17:29:26.231+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S1xmq2J1PiI/AAAAAAAABxk/JkX-gNSlY_A/s1600-h/eliot1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 398px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S1xmq2J1PiI/AAAAAAAABxk/JkX-gNSlY_A/s400/eliot1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430328136979267106" /></a><br />Φληβάς ο Φοίνικας, δεκαπέντε μέρες πεθαμένος,<br />Λησμόνησε την κραυγή των γλάρων, και το φούσκωμα<br />του βαθιού πελάγου<br />Και το κέρδος και τη ζημιά.<br /> Κάτω απ' τη θάλασσα ένα ρέμα<br />Έγλειψε τα κοκαλά του ψιθυρίζοντας. Μ' ανεβοκατεβάσματα<br />Πέρασε τα στάδια των γερατειών του και της νιότης του<br />Μπαίνοντας μέσα στη ρουφήχτρα<br /> Εθνικέ η Εβραίε<br />Ω εσύ που γυρίζεις το τιμόνι κοιτάζοντας προς τον αγέρα<br />Στοχάσου το Φλήβα που ήταν κάποτες όμορφος κι αψηλός σαν εσένα.<br /><br />THOMAS STEARNS ELIOT<br />Μετάφραση:Γιώργος Σεφέρης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3801831175534278622?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-47193061957921778732010-01-15T11:27:00.006+02:002010-01-15T12:21:07.238+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S1BBSnWGRgI/AAAAAAAABxc/IiCEl7M79Hs/s1600-h/DANAE+SANTRON.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:http://www.blogger.com/img/blank.gifcenter;cursor:pointer; cursor:hand;width: 307px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S1BBSnWGRgI/AAAAAAAABxc/IiCEl7M79Hs/s400/DANAE+SANTRON.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5426909339036567042" /></a><br />Danae, SANTRON<br /><br />ΣΚΥΦΤΟΣ ΣΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ<br /><br />Σκυφτός στο δειλινό, ρείχνω τα θλιμμένα δίχτυα μου<br />στα ωκεάνεια μάτια σου.<br /><br />Εκεί γιγαντώνεται και καίει στην πιο ψηλή φωτιά<br />η μοναξιά μου που χτυπάει τα χέρια σαν το ναυαγό.<br /><br />Κάνω σινιάλα κόκκινα, στ' αφηρημένα μάτια σου<br />που κυματίζουν σαν τη θάλασσα στα πόδια κάποιου φάρου.<br /><br />Μόνο σκοτάδια κρύβεις μέσα σου γυναίκα μακρινή, δική μου,<br />στιγμές από το βλέμμα σου προβάλλει η ακτή του τρόμου.<br /><br />Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα θλιμμένα δίχτυα μου<br />σ' εκείνη τη θάλασσα που φουρτουνιάζει τα ωκεάνεια μάτια σου.<br /><br />Τα νυχτοπούλια ραμφίζουνε τα πρώτα αστέρια<br />που σπιθίζουνε σαν την ψυχή μου όταν σ' αγαπώ.<br /><br />Στη σκοτεινή φοράδα της καλπάζει η νύχτα<br />σκορπώντας γαλάζια στάχυα πάνω στο κάμπο.<br /><br />ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ<br />Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4719306195792177873?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-77399635312631648512010-01-12T17:20:00.000+02:002010-01-12T17:21:58.390+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WIzaH96t-AE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WIzaH96t-AE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7739963531263164851?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-11157268165930755662010-01-09T21:15:00.007+02:002010-01-09T22:03:31.349+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S0jhBS0vlKI/AAAAAAAABxE/lzwM9JWZavk/s1600-h/WALLACE+stevens.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 296px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S0jhBS0vlKI/AAAAAAAABxE/lzwM9JWZavk/s400/WALLACE+stevens.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5424833163516941474" /></a><br />ANGLAIS MORT A FLORENCE<br /><br />Κάτι λιγότερο ξαναγυρνούσε γι' αυτόν κάθε άνοιξη.<br />Η μουσική άρχισε να μη τον καλύπτει. Ο Μπραμς, αν και<br />Αυτός ο σκοτεινός γνωστός του, συχνά βάδιζε χώρια.<br /><br />Το πνεύμα του γινότανε αβέβαιο στη χαρά,<br />Βέβαιο για την αβεβαιότητα του, όπου<br />Αυτός ο σκοτεινός ο σύντροφος τον εγκατέλειψε απαρηγόρητο<br /><br />Κυρίως για μια αυτοεπανερχόμενη ανάμνηση.<br />Μόλις τον περασμένο χρόνο είπε πως το γυμνό φεγγάρι<br />Δεν ήταν το φεγγάρι που συνήθιζε να βλέπει, να αισθάνεται<br /><br />(Στις χλωμές αλληλουχίες φεγγαριού και διάθεσης<br />Σαν ήταν νέος), γυμνό και ξένο<br />Πιο ισχνά λάμποντας από 'να πιο ισχνό ουρανό.<br /><br />Η ροδαλή χλωμάδα του άλλαξε σε πτωματική.<br />Αυτός χρησιμοποίησε τη λογική, εγύμνασε τη θελησή του,<br />Στρεφόμενος εγκαίρως και στον Μπράμς σαν ενναλακτικό<br /><br />Του λόγου. Ήταν εκείνη η μουσική κι αυτός.<br />Ήτανε μέρη μιας τάξης, μια μοναδική μεγαλοπρέπεια:<br />Θυμήθηκε όμως τον καιρό όταν στεκόταν μόνος.<br /><br />Στεκόταν επιτέλους με τη βοήθεια του Θεού και της Αστυνομίας<br />Θυμήθηκε όμως τον καιρό όταν στεκόταν μόνος.<br />Παράδωσε τον εαυτό του στη μοναδική αυτή μεγαλοπρέπεια:<br /><br />Θυμήθηκε όμως τον καιρό όταν στεκόταν μόνος,<br />Όταν το να είσαι κι η χαρά του να είσαι φαίνονταν ένα<br />Πρίν βαθύνουν τα χρώματα και γίνουνε μικρά.<br /> <br />ΓΟΥΑΛΛΑΣ ΣΤΗΒΕΝΣ 1879-1955<br />Μετάφραση:ΜΑΡΩ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ<br /><br />ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ<br />Επιλογή ΜΑΡΙΑ ΛΑΪΝΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1115726816593075566?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-70054234547867705622010-01-06T20:00:00.007+02:002010-01-06T20:49:08.756+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S0TZ1HFU-zI/AAAAAAAABw0/sViP6ivr3xg/s1600-h/Eugenio_Montale.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 265px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/S0TZ1HFU-zI/AAAAAAAABw0/sViP6ivr3xg/s400/Eugenio_Montale.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423699357718608690" /></a><br />ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ<br />(Απόσπασμα)<br /><br />Να μπορούσα τουλάχιστο να κλείσω <br />σ' αυτό μου το ρυθμό που αγκομαχά<br />κάτι απ' το παραμιλητό σου<br />να μου δινόταν να ταιριάσω <br />στις δικές σου φωνές την τραυλή μιλιά μου,-<br />εγώ που ονειρευόμουν να σου κλέψω<br />τα λόγια τ' αρμυρά<br />όπου φύση και τέχνη γίνονται ένα,<br />για να διαλαλήσω πιο καλά τη μελαγχολία μου<br />γερασμένου παιδιού που δεν έπρεπε να να συλλογάται.<br />Κι ωστόσο δεν έχω άλλα απ' τα φθαρμένα γράμματα<br />των λεξικών, και τη σκοτεινή<br />φωνή που για έρωτα μιλεί, σβήνει,<br />γίνεται αξιοθρήνητη φιλολογία.<br />Δεν έχω άλλα από τα λόγια αυτά<br />που σαν δημόσιες γυναίκες<br />προσφέρονται σ' όποιον τις θέλει<br />δεν έχω άλλες απ' τις κουρασμένες τούτες φράσεις<br />που κι αύριο μπορεί να μου τις κλέψουν<br />ρέμπελοι φοιτητές γι' αληθινούς στίχους.<br />Κι η βοή σου αυξάνει, κι απλώνεται<br />γαλάζιος ο νέος ίσκιος.<br />Μ' αφήνουν οι σκέψεις μου για δοκιμή.<br />Αισθήσεις δεν έχω, ούτε νού. Δεν έχω όρια.<br /><br />ΕΟΥΤΖΕΝΙΟ ΜΟΝΤΑΛΕ<br />Μετάφραση:ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΡΕΪΖΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7005423454786770562?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-2442480388773065012010-01-03T12:30:00.007+02:002010-01-04T20:00:20.598+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FVh-R9hPNOE&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/FVh-R9hPNOE&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ευχαριστώ θερμά την νέα φίλη του blog για το video που μας έστειλε!<br /><br /><br /> KANTO I<br /><br />Τότε λοιπόν για τη θάλασσα κάτω τραβήξαμε και<br />Πρώτα το καράβι ερύσαμε κατά τα κύματα των θεών,<br />Στήσαμε ιστό, ανοίξαμε ιστία στο μαυροκάραβο,<br />Πήραμε πρόβατα, και μαζί τα κορμιά μας αυτά,<br />Βαριά το δάκρυ μας, και κατάπρυμος άνεμος<br />Μας πήρε ούριος ίσα να πάμε πλησίστιοι πέρα,<br />Έργο της Κίρκης τα λόγια, θεάς καλλιπλόκαμης.<br />Καταμεσής εκαθίσαμε, κυβερνήτης ο άνεμος<br />Πανιά γεμάτα και κοντοπορεύαμε όλη μέρα.<br />Ό ήλιος έγειρε, γύρω η θάλασσα ίσκιωσε πάσα,<br />Κι ήταν του Ωκεανού τα βαθύρροα πέρατα,<br />Όπου ανδρών Κιμμερίων η χώρα και η πολιτεία<br />Καλυμμένη αέρα και σύννεφο, που δε χαράξαν<br />Πότε του φαέθοντα ήλιου αχτίδες γυρίζοντας<br />Πρός ουρανόν αστερόεντα η κατά γης ουρανόθεν,<br />Κατασκότεινη νύχτα, κακορίζικη σκέπη.<br />Παρά ρούν ωκεάνειο, φτάσαμε τότε στον τόπο<br />Που είχε προείπει η Κίρκη.<br />Έδω συλλειτούργησαν, Περιμήδης κι Ευρύλοχος,<br />Και τραβώντας εγώ κοφτερό σπαθί απ' το μηρό μου<br />Έσκαψα όρυγμα στο χώμα ισόπλευρο, πυγούσιο•<br />Και χοές τότε χύσαμε για τον κάθε νεκρό μας<br />Πρώτα μελίκρατο, γλυκό κρασί και νερό μ' άσπρο αλεύρι.<br />Στου θανάτου τα κατισχνα πρόσωπα υποσχέθηκα,<br />Σαν στην Ιθάκη, στείρο βουβάλι και το άριστο<br />Θα θυσιάσω, θα ρίξω πολλά τ' αγαθά στην πυρά<br />Και θα σφάξω ένα μαύρο του Τειρεσία τραγί.<br />Καταμέλανα αίματα εκύλησαν τότε στο λάκκο,<br />Άπο τον έρεβο κακοθάνατα έθνη νεκρών,<br />Νύφες κα έφηβοι, γέροι που είχαν τραβήξει πολλά•<br />Ψυχές παρθένων με το πένθος σημάδι νωπό,<br />Άντρες πολλοί στο χαλκό χαλασμένοι, λείψανα μάχης,<br />Κουβαλώντας ακόμα τα αιμόρραντα όπλα του Άρη,<br />Άλλοθεν άλλος περισυνάχτηκαν• με ιαχές<br />Τρομερές, χλωμός, έκραξα να φέρουνε κι άλλα ζώα.<br />Σφάξαμε ανήλεα πρόβατα στο χαλκό μας κοπάδια•<br />Δέρατα κάψαμε, προσευχηθήκαμε στους θεούς μας,<br />Πλούτωνα τον Κραταιό, Περσεφόνη την παινεμένη.<br />Ξίφος γυμνό και πάσχιζα να μην πλησιάσουν<br />Των ψυχών τα παράφορα πρόσωπα και τ' ανήμπορα,<br />Ώς ν' ακουστεί ο Τειρεσίας.<br />Ήρθε όμως πρώτος ο Έλπήνωρ, φίλος Έλπήνωρ,<br />Άταφος καταγής πεταμένος,<br />Σώμα που αφήσαμε στα παλάτια της Κίρκης,<br />Άσαβάνωτος, άκλαυτος, άλλα επείγανε τότε.<br />Ήλίθιε, φτωχέ μου. Κι είπα φωνάζοντας λόγια πτερόεντα:<br />«Ήρθες, Έλπήνορα, στη ζοφερή καταχνιά; Πώς;<br />Πεζοπορώντας πρόφτασες τα καράβια μας;»<br />Κι ώμωξε αυτός λόγια βαριά:<br />«Κακοτυχιά μου, κρασί αθέσφατο.Αποκοιμήθηκα στης Κίρκης<br />Την παραστιά. Πώς να κατέβω μεγάλη σκάλα, δε νόησα,<br />Έπεσα καταντικρύ μου, χτύπησα δοκό,<br />Θρύμματα ο αυχένας, κάτω η ψυχή μου του Άδη.<br />Άκου με όμως, Άνακτα συ, άκλαυτο, άταφο, θυμήσου με,<br />Όσα τα όπλα μου κάνε σωρό, ακροθαλάσσιο σήμα να λέει:<br />Άμοιρος άνθρωπος, όνομα εσσόμενο.<br />Και στον τύμβο στήσε το κουπί που ελάμναμε.»<br />Κι ήρθε η Άντίκλεια, την απόδιωξα, και τότε ο Θηβαίος<br /> Τειρεσίας,<br />Με το σκήπτρο χρυσό, εγνωρισέ με και πρώτος είπε:<br />«Τι πάλι, δύστηνε; Κακό ριζικό σου,<br />Άτερπνης χώρας ανήλια πρόσωπα ν'αντικρίζεις;<br />Άλλ' άμε και άσε με να πιώ το αίμα,<br />Να είπώ χρησμό.»<br />Και πισωδρόμησα,<br />Ήπιε το αίμα, δυνάμωσε κι είπε:« Οδυσσεύς<br />Νοστεί, παρά του θεού το θυμό, σε πόντο ίοειδέα<br />Όλέσας πάντας εταίρους». Και τότε η Άντίκλεια ήρθε.<br />Άναπαύου,Divus, τελευτήσω τε και έρξω:Andreas Divus,<br />In officina Wecheli, 1538, από Ομήρου, εννοώ.<br />Κι αρμένισε πέρα, down out onward and away, Σειρήνες πέρασε<br />Κατά την Κίρκη.<br /> Venerandam,<br />Φράσεις Κρητός, χρυσοστέφανον Αφροδίτην<br />Cypri munimenta sortita est, γλυκομείλιχε, orichalchi, με χρυσά<br />Άνθέμια και στήθους κόσμημα, ελικοβλέφαρε σύ,<br />Με τη ράβδο τη χρυσή του Άργειφόντη. Ώστε:<br /><br />ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ<br />Μετάφραση: Γιώργος Βάρσος<br />Εκδόσεις Πατάκη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-244248038877306501?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-38587334111038902882010-01-01T22:56:00.003+02:002010-01-01T23:01:51.950+02:00Εαυτούληδες<br /><br />Ως ωραία ήταν μου απόψε η λύπη,<br />ήρθαν όλα σιωπηλά χωρίς πάθη<br />και με ήβραν —χωρίς κανέν' να μου λείπει—<br />τα λάθη.<br /><br />Κι ως τα γνώρισα όλα-μου γύρω — μπραμ-πάφες<br />όλα κράταγαν, τρουμπέτες και βιόλες<br />—ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ που με βλέπαν, oι γκάφες-<br />μου όλες.<br /><br />A!... τι θίασος λίγον τι από αλήτες<br />μουζικάντες μεθυσμένους και φάλτσους,<br />έτσι ως έμοιαζαν — με πρισμένες τις μύτες—<br />παλιάτσους.<br /><br />Και τι έμπνευση να μου δώσουν τη βέργα<br />μπρος σε τρίποδα με κάντα μυστήρια,<br />όπου γράφονταν τ' αποτυχημένα-μου έργα<br />—εμβατήρια!<br /><br />Α... τι έμπνευση!... Μαιτρ του φάλτσου 'γώ πάντα,<br />με τη βέργα-μου τώρα ψηλά —λέω— με τρόμους<br />νά, με δαύτη-μου να παρελάσω τη μπάντα<br />στούς δρόμους.<br /><br />Kι ως πισώκωλα θα παγαίνω πατώντας,<br />μες σε κόρνα θα τα βροντούν και σαντούρια<br />οι παλιάτσοί-μου — στον αέρα πηδώντας —<br />τα θούρια...<br /><br />Γιάννης Σκαρίμπας<br />(από τη συλλογή Εαυτούληδες)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3858733411103890288?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-86438129591540382722009-12-30T23:28:00.003+02:002009-12-30T23:46:19.319+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SzvKEWonImI/AAAAAAAABwk/80loA-AVaoY/s1600-h/pierre_jean_jouve.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 102px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SzvKEWonImI/AAAAAAAABwk/80loA-AVaoY/s400/pierre_jean_jouve.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421148752614728290" /></a><br />ΕΛΕΝΗ<br /><br />Τι ωραία που είσαι τώρα που δεν υπάρχεις πια<br />Η τέφρα του θανάτου σ' έγδυσε κι απ' την ψυχή σου ακόμη<br />Τι ποθητή που είσαι απ' τον καιρό που αφανιστήκαμε<br />Κύματα κύματα γεμίζουν την καρδιά της ερήμου<br />Την πιο πελιδνή από τις γυναίκες<br />Ωραία που είναι στις υδάτινες κορφές της γης αυτής<br />Του νεκρού απ'την ασιτία τοπίου<br />Που ζώνει ολόγυρα την πολιτεία την πρωτινή<br />Ωραία που είναι μες στα χλοερά κι απρόσμενα πλατώματα<br />Μεταμορφωμένα σε ναούς ωραία που είναι<br />Στο γυμνό κι ανάστροφο κι ολέθριον οροπέδιο<br />Που είσαι τόσο πεθαμένη<br />Σκορπώντας ήλιους απ' τ' αχνάρια των ματιών σου<br />Και τους ίσκιους των μεγάλων ριζωμένων δέντρων<br />Στη φοβερή σου κόμη αυτήν που μ' έριχνε σε παραμιλητό.<br /><br />ΠΙΕΡ ΖΑΝ ΖΟΥΒ<br />ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8643812959154038272?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-21765184023977951142009-12-28T12:31:00.006+02:002009-12-28T14:20:20.602+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SziiVLmIHBI/AAAAAAAABwc/osBH8jWjAQ0/s1600-h/Bonnefoy+Yves.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 265px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SziiVLmIHBI/AAAAAAAABwc/osBH8jWjAQ0/s400/Bonnefoy+Yves.jpg"http://www.blogger.com/img/blank.gif border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5420260636314049554" /></a><br />Η ΑΙΘΟΥΣΑ<br /><br />Ολονυχτίς το ζώο άλλαζε θέση μες την αίθουσα,<br />Ποιός να ' ναι αυτός ο δρόμος που δε θέλει να τελειώσει;<br />Ολονυχτίς η βάρκα γύρεψε το γιαλό,<br />Ποιοι να 'ναι αυτοί οι απόντες που φωνάζουν να γυρίσουν;<br />ΟΛονυχτίς το ξίφος γνώρισε τη λαβωματιά<br />Ποιά να ' ναι η θλίψη αυτή που δε μπορεί να νιώσει τίποτα;<br />Ολονυχτίς το ζώο εβόγκηξε μέσα στην αίθουσα,<br />Κθημαγμένο, αρνήθηκε της αίθουσας το φως,<br />Ποιός είναι αυτός ο θάνατος που τίποτα δεν ξέρει να γιατρέψει;<br /><br />ΥΒ ΜΠΟΝΦΟΥΑ<br />Μετάφραση, Τάκης Σινόπουλος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-2176518402397795114?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-40279962479081020702009-12-25T10:48:00.007+02:002009-12-25T11:41:05.435+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SzSIj4NslVI/AAAAAAAABwU/IBPekAD_T6M/s1600-h/WENCESLAS+DE+LUBICS-MILOSZ.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 239px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SzSIj4NslVI/AAAAAAAABwU/IBPekAD_T6M/s400/WENCESLAS+DE+LUBICS-MILOSZ.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419106401600181586" /></a><br /><br />[ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ...]<br /><br />Του καιρού των αναμνήσεων ήταν η χρονιά,<br />ο μήνας ήταν της σελήνης των ρόδων, οι καρδιές<br />απ' τις καρδιές που μ' ένα τίποτα παρηγοριούνται.<br /><br />Γλυκά ως το θάνατο τραγούδια, πλάι στη θάλασσα,<br />μέσα στο σούρουπο με τα κλειστά ματόφυλλα<br />κι ύστερα, μη και ξέρω; Ταμπουρίνα, λόγια.<br /><br />Κραυγές χορού που δεν ήταν να τελειώσουν,<br />έφηβος πόθος συγκινητικός που δεν τολμά<br />και πεθαίνει στης βαρκαρόλας το φινάλε.<br /><br />-Το θυμάσαι, Ανάμνηση, θυμάσαι;<br />Στον αόριστο μήνατης σελήνης των ρόδων.<br />Μα τίποτα, απ' ότι παρηγορεί, δεν έχει μείνει.<br /><br />Για να κοιμηθεί τάχα ή μη για να πεθάνει<br />αναπαύεται το κεφάλι σου στα γόνατα μου<br />με των παράφορων ρόδων τη ραθυμιά;<br /><br />Ο ίσκιος πέφτει, η σελήνη ωριμάζει.<br />Από γλυκύτητα πράγματα η ζωή 'ναι πλούσια:<br />για τα μάτια δάκρυα, για τ' ανθοπέταλα δροσιά.<br /><br />Ναι, το ίδιο σχεδόν γλυκιά με το θάνατο η ζωή 'ναι...<br />Χλιαρά φαρμάκια σε μικρές δόσεις παρμένα<br />και ποιήματα από θελκτικά σύμβολα γιομάτα.<br /><br />Ω παρελθόν! Γιατί χρειάστηκε τάχα να πεθένει;<br />Ω παρών! Γιατί αυτές οι κατηφείς ώρες,<br />γελωτοποιέ, που το ρόλο σου στα σοβαρά παίρνεις!<br /><br />-Του καιρού των αναμνήσεων ήταν η χρονιά,<br />ο μήνας ήταν της σελήνης των ρόδων, οι καρδιές<br />απ' τις καρδιές που μ' ένα τίποτα παρηγοριούνται.<br /><br />Μα γρήγορα είτε αργά έπρεπε αυτό να τελειώσει<br />με το πολύ γέρικο τέλος όλων των πραγμάτων<br />-πράγμα όχι, αλήθεια, θλιβερό μηδέ κι αστείο.<br /><br />Οστά θα κιτρινίσουν πρώτα και στο μουχλιασμένο<br />κρύο των κλειστών σκοταδιών θα πρασινίσουν<br />μετά - των πράξεων τέλος, των παραβολών τέλος.<br /><br />Κι ούτ' έναν οβολό αξίζουν όλα τ' άλλα.<br /><br />Μετάφραση: Άρης Δικταίος<br /><br /><span style="font-family:georgia;">Μαρία Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ού αιώνα<br />Ελληνικά Γράμματα<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4027996247908102070?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-72517016648430955572009-12-25T10:12:00.004+02:002009-12-25T10:34:02.134+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SzR4qFwpqnI/AAAAAAAABwE/GM7HlPzeLMs/s1600-h/RilkeRainerM.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 182px; height: 219px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SzR4qFwpqnI/AAAAAAAABwE/GM7HlPzeLMs/s400/RilkeRainerM.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5419088916129622642" border="0" /></a><br /><span style="font-family:georgia;">Ο ΚΥΚΝΟΣ<br /><br />Ο μόχθος, μέσα απ' ό,τι δεν έγινε ακόμα,<br />βαρύς και σα δεμένος να πηγαίνεις,<br />μοιάζει με του κύκνου τ' άπλαστο βήμα.<br />Κι ο θάνατος, τούτο το ασύλληπτο ακόμη<br />κάθε αιτίας, που πάνω του στεκόμαστε καθημερινά,<br />στο φοβισμένο χαμηλωμά του μοιάζει<br />στα νερά πάνω του το δέχονται γαλήνια<br />και που, σαν μακάρια και σαν περασμένα,<br />κάτω του, κύμα το κύμα, αποτραβιούνται,<br />ενώ αυτός, άπειρα γαλήνιος,<br />πάντα πιο γνωστικός και πιο βασιλικός<br />και πιο ατάραχος, καταδέχεται να φεύγει.<br /><br />ΡAΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ<br /><br />Μεταφραση: Άρης Αλεξάνδρου<br />Μαρία Λαϊνά, Ξένη ποίηση του 20ού αιώνα<br />Ελληνικά Γράμματα<br /><br /><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7251701664843095557?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-32392574267362983812009-12-15T20:37:00.001+02:002009-12-15T20:39:57.803+02:00Εδώ βουβή με παραδίδει<br />Ό, τι υπήρξε τίποτα δικό μου<br />Να ονομάσω<br />Τυφλή τη νύχτα το στερέωμα όταν σκιάζει<br />Σάβανα με τυλίγει με καθοδηγεί στο υπερώο<br />Λευκό ένα άτι βλέπω αφηνιασμένο<br />Οι αγωγιάτες σαστισμένοι το κοιτάζουν<br />Πάνθηρας γένηκε με κομμάτιαζει<br /><br />Απαράμιλλο όνειρο<br />Αμμώδες στρώμα<br />Πίσω της μ’ άφησε να χάσκω<br />Μες του ροδιού της τον καιρό<br />Άνυδρο ξόανο ξεγυμνωμένο<br /><br />Γεωργία Πουλοπούλου<br /><br />Οδός Πανός Εκδόσεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3239257426736298381?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-46731120835403077822009-12-12T22:47:00.005+02:002009-12-12T23:00:16.907+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SyQDESfVeYI/AAAAAAAABv8/gJrwTriuKfA/s1600-h/anagnostakis1.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 287px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SyQDESfVeYI/AAAAAAAABv8/gJrwTriuKfA/s400/anagnostakis1.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5414456024223807874" /></a><br />ΟΙ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ<br /><br />Ανάβαλες την τελευταία πάντα μέρα τη φυγή σου<br />Είχαμε μέσα κι οι δυό μας βαθιά τον πανικό του<br />χωρισμού.<br /><br />Νοσταλγούσαμε τόσο να χαρίσουμε τις αβέβαιες<br />πλάνες μας στ’ όνειρο<br /><br />Όμως ποιός δε λογάριασε τα λευκά καλοκαίρια που<br /> πληγώσαν τα χρόνια μας<br /><br />Ποιός δεν επίστεψε πως δεν είχαμε ακόμα πληρώσει<br />το χρέος μας ολάκερο<br /><br />Και βρίσκουμε την κρίσιμη τούτη στιγμή αιχμάλωτους<br />όρκους στη νιότη μας, αισθήματα πιο πλούσια <br />από τ’ άνναμα της σάρκας<br /><br />Ξέρεις πως πια ξεχάσαμε τ’ αμέριμνα παιδιά που <br />σπαταλούσαν το γέλιο τους <br /><br />Ξέρεις πως θα’ ρθει μια μέρα που θα φορέσουμε<br />αλογάριαστα ολόγυμνοι τον εαυτό μας<br /><br />Συντροφεύοντας τις ακριβές μας αμφιβολίες, ξα-<br />γρυπνήσαμε ατέλειωτες νύχτες χωρίς δίπλα μας<br />να’ ναι κανείς ν’ ακούσει την αγωνία της φωνής μας<br /><br />Αγαπήσαμε μια τρικυμία καινούργια, κι όμως γιατί<br />ν’ αναβάλλουμε πάντα την ώριμη χρονολογία;<br /><br />Και μένουμε δυο νικημένοι μ’ ολιγόπιστα μάταια<br />φερσίματα.<br /><br />Μανόλης Αναγνωστάκης, Εκδόσεις Νεφέλη<br />ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1941-1971<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4673112083540307782?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-8781738295286587302009-11-09T19:59:00.004+02:002009-11-09T20:13:07.064+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SvhYtIDNICI/AAAAAAAABv0/skQJvUrJV40/s1600-h/Marathon+winner+2009.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 147px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SvhYtIDNICI/AAAAAAAABv0/skQJvUrJV40/s400/Marathon+winner+2009.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5402165285309194274" /></a>27ος ΚΛΑΣΙΚΟΣ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ ΑΘΗΝΩΝ <br /><br />...Οπως πέρυσι έτσι και φέτος αφιερώνουμε αυτή την ανάρτηση (από τις λιγοστές αυτή την περίοδο, εύχομαι να λήξει γρήγορα...)στο Κλασσικό Μαραθώνιο...<br /> <br />O Γιόσεφατ Κιπκουρούι ήταν ο νικητής του 27ου Κλασικού Μαραθωνίου Αθήνας που διοργάνωσε ο ΣΕΓΑΣ στη μνήμη του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο Κενυάτης δρομέας τερμάτισε σε 2 ώρες 13:44, μπροστά από τους συμπατριώτες του, Εντουιν Κίπτσομ (2:14:18) και Πίους Μουτούκου Μουάσα (2:14:39).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-878173829528658730?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-80339337500789599302009-10-29T20:57:00.003+02:002009-10-29T21:08:53.387+02:00ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΑ<br /><br />Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη<br />παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.<br />Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,<br />αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.<br />Είμαστε το ποτάμι κι ο Έλληνας εκείνος<br />που κοιτάζεται στο ποτάμι. Η αντανάκλασή του<br />αλλάζει στο νερό του εναλλασσόμενου καθρέφτη<br />στο κρύσατλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.<br />Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι<br />όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.<br />Όλα μάς αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.<br />Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.<br />Και ασφαλώς κάτι υπάρχει που απομένει<br />και ασφαλώς κάτι υπάρχει που θρηνεί.<br /><br /> <br />Χόρχε Λουίς Μπόρχες, Ποιήματα,<br />Ελληνικά Γράμματα<br />ΜΤΦΡ.Δημήτρης Καλοκύρης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8033933750078959930?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-87111801728533737332009-10-20T18:54:00.002+03:002009-10-20T19:55:21.286+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vQVeaIHWWck&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vQVeaIHWWck&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Η ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΝΗΣΙ<br /><br />Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου<br />στη θάλασσα πλάι, στο νησί.<br />Άγρια ήσουν και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο,<br />ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.<br /><br />Ίσως πολύ αργά<br />τα όνειρα μας ενώθηκαν<br />στο ύψος ή στο βάθος,<br />ψηλά σαν τα κλαδιά που τα κουνάει ο ίδιος άνεμος,<br />κάτω σαν ρίζες κόκκινες που ακουμπάνε μεταξύ τους.<br /><br />Ίσως το όνειρό σου<br />απομακρύνθηκε απ’ το δικό μου<br />και στη σκοτεινή θάλασσα<br />με αναζητούσε<br />όπως πριν<br />όταν ακόμα δεν υπήρχες,<br />όταν χωρίς να σε διακρίνω<br />έπλεα στο πλευρό σου,<br />και τα μάτια σου γύρευαν<br />αυτό που τώρα<br />─ ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό ─<br />σου προσφέρω απλόχερα<br />γιατί είσαι το κύπελλο<br />που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.<br /><br />Κοιμήθηκα μαζί σου<br />όλη τη νύχτα που<br />η γη η σκοτεινή γυρίζει<br />με ζωντανούς και πεθαμένους,<br />κι όταν ξύπνησα στα ξαφνικά<br />μες στο σκοτάδι<br />το χέρι μου είχα γύρω από τη μέση σου.<br />Ούτε η νύχτα ούτε ο ύπνος<br />μπόρεσαν να μας χωρίσουν.<br /><br />Κοιμήθηκα μαζί σου<br />και μόλις ξύπνησα το στόμα σου<br />βγαλμένο απ’ το όνειρό σου<br />μου έδωσε τη γεύση της γης,<br />του θαλασσινού νερού, των φυκιών,<br />του βυθού της ζωής σου,<br />και δέχτηκα το φιλί σου<br />μουσκεμένο από την αυγή<br />σαν να μου ερχόταν<br />από τη θάλασσα που μας κυκλώνει.<br /><br />ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ, ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ<br />ΑΓΑΘΗ ΔΗΜΗΤΡΟΥΚΑ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8711180172853373733?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-92075669157663223322009-09-18T23:24:00.004+03:002009-09-18T23:55:19.349+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SrPzVdvDmhI/AAAAAAAABvs/yTz44cguKJI/s1600-h/Pieter+Paul+Rubens,%CE%A3%CE%AC%CF%84%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%9C%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%8C.gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 229px; DISPLAY: block; HEIGHT: 309px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382913529722673682" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SrPzVdvDmhI/AAAAAAAABvs/yTz44cguKJI/s400/Pieter+Paul+Rubens,%CE%A3%CE%AC%CF%84%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%9C%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CF%8C.gif" /></a><br /><div>Το ΞΑΦΝΙΑΣΜΑ </div><div><br />Δυο Πάνες φουσκομάγουλοι, στου κήπου σου τις στέρνες,<br />τα χάλκινα —με τρεις οπές— σουράβλια είχαν στα χείλη,<br />όταν εσύ τις φωτεινές του χάμου έκρουσες φτέρνες<br />— ζυγά πιτσούνια που έπαιζαν το 'να το άλλο εφίλει.<br />Του φραμπαλά σου φτερωτή τότε η — σαΐτα —ρίγα<br />(των χρυσοκεντημένων της — αράδα — παπαγάλων)<br />στις γάμπες σου ανελίχτηκε — γοργό ερπετό — που ερίγα<br />στο αλληλοκυνήγημα των άσπρω σου αστραγάλων.<br />Kι έφυγες. Ωωω. Σαν αστραπών — στο σέρπιο μονοπάτι —<br />τύφλες φωτός (και σκίρτημα δορκάδας έρμου δάσου)<br />έμειναν τ' άψε-σβήσε σου: το πήδημα, το πάτι<br />και τ' αλαφριό, σαν άξαφνου πουλιού, ξεφτούρισμα σου...<br /><br />ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-9207566915766322332?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-70090982127626704912009-08-21T19:58:00.001+03:002009-08-21T20:10:12.208+03:00ΕΝΑΤΗ ΝΥΧΤΑ<br /><br />Ξανάρθε με κεφάλι λύκου<br />Ίδρωνε θειάφι, τον ήξερα καιρό<br />«Καληνύχτα», είπα, «το δέρμα μου είναι επώδυνο».<br />Με δυσκολεύει μια παλιά χειρονομί εγκαρτέρησης.<br />Πολύ είχα λυπήσει<br />Εκείνο με τα ραγίσματα, κι έπρεπε νάρθεις.<br />Ένα σταχτί φίδι παλλόταν πάντα απ’ την οροφή.<br /><br />«Το ξέρω», είπε. «Δεν έχει άλλο τίποτα να δείς<br />Απ’ αυτή τη μεριά.<br />Όμως, κι η έχθρα για το τίποτα <br />Δεν είναι πια επίκαιρη». Με χάιδεψε<br />Ήμερα. Είδα ένα όνειρο με συχνούς<br />Αποκεφαλισμούς. Και μια χοάνη<br />Μεγάφωνα πουλιά αδειάζοντας στην πλατφόρμα<br />Να τρελλαίνονται.<br /><br />«Ζήτησε μια αναστολή ακόμα», είπε―<br /><br />ΠΑΥΛΙΝΑ ΠΑΜΠΟΥΔΗ<br /><br />ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7009098212762670491?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-17615676384288962772009-07-24T20:01:00.003+03:002009-07-24T20:13:25.890+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SmnqImdgByI/AAAAAAAABvk/aIL3k6TuFcI/s1600-h/ulises.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 100px; height: 165px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SmnqImdgByI/AAAAAAAABvk/aIL3k6TuFcI/s400/ulises.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5362074264845420322" /></a>ΔΕΥΤΕΡΑ ΟΔΥΣΣΕΙΑ<br /><br />Dante, Ιnferno, Canto ΧΧVΙ<br />Τennyson, «Ulysses»<br /><br />Οδύσσεια δευτέρα και μεγάλη,<br />της πρώτης μείζων ίσως. Aλλά φευ<br />άνευ Ομήρου, άνευ εξαμέτρων.<br /><br />Ήτο μικρόν το πατρικόν του δώμα,<br />ήτο μικρόν το πατρικόν του άστυ,<br />και όλη του η Ιθάκη ήτο μικρά.<br /><br />Του Τηλεμάχου η στοργή, η πίστις<br />της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας,<br />οι παλαιοί του φίλοι, του λαού<br />του αφοσιωμένου η αγάπη,<br />η ευτυχής ανάπαυσις του οίκου<br />εισήλθον ως ακτίνες της χαράς<br />εις την καρδίαν του θαλασσοπόρου.<br /><br />Και ως ακτίνες έδυσαν.<br /><br /> Η δίψα<br />εξύπνησεν εντός του της θαλάσσης.<br />Εμίσει τον αέρα της ξηράς.<br />Τον ύπνον του ετάραττον την νύκτα<br />της Εσπερίας τα φαντάσματα.<br />Η νοσταλγία τον κατέλαβε<br />των ταξιδίων, και των πρωινών<br />αφίξεων εις τους λιμένας όπου,<br />με τί χαράν, πρώτην φοράν εμβαίνεις.<br /><br />Του Τηλεμάχου την στοργήν, την πίστιν<br />της Πηνελόπης, του πατρός το γήρας,<br />τους παλαιούς του φίλους, του λαού<br />του αφοσιωμένου την αγάπην,<br />και την ειρήνην και ανάπαυσιν<br />του οίκου εβαρύνθη.<br /> Κ’ έφυγεν.<br /><br />Ότε δε της Ιθάκης αι ακταί<br />ελιποθύμουν βαθμηδόν εμπρός του<br />κι έπλεε προς δυσμάς πλησίστιος,<br />προς Ίβηρας, προς Ηρακλείους στήλας,—<br />μακράν παντός Aχαϊκού πελάγους,—<br />ησθάνθη ότι έζη πάλιν, ότι<br />απέβαλλε τα επαχθή δεσμά<br />γνωστών πραγμάτων και οικιακών.<br />Και η τυχοδιώκτις του καρδιά<br />ηυφραίνετο ψυχρώς, κενή αγάπης.<br /><br />Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ<br /><br />Από τα Κρυμμένα Ποιήματα Ίκαρος 1993<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1761567638428896277?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-72623111580173930902009-07-03T21:29:00.006+03:002009-08-21T20:20:37.375+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sk5TbmjvImI/AAAAAAAABvE/Kd0J-Hn9iOw/s1600-h/%CE%9F%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82+%CE%A3%CE%BA%CE%B5%CF%80%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 356px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sk5TbmjvImI/AAAAAAAABvE/Kd0J-Hn9iOw/s400/%CE%9F%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82+%CE%A3%CE%BA%CE%B5%CF%80%CF%84%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%82.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5354308740662108770" /></a><br />(ULISSES THINKING)<br /><br />...TO LADY WHO VISIT THE BLOG FROM THE SOUTH...<br /><br />THE SEA<br /><br />ULISSES IN THE SEA<br /><br />A great wave drove at him with toppling crest<br />spinning him round, in one tremendous blow,<br />and he went plunging overboard, the oar-haft<br />wrenched from his grip. A gust that came on howling<br />at the same instant broke his mast in two,<br />hurling his yard and sail far out to leeward.<br />Now the big wave a long time kept him under,<br />helpless to surface, held by tons of water,<br />tangled, too, by the seacloak of Kalypso.<br />Long, long, until he came up spouting brine,<br />with streamlets gushing from his head and beard;<br />but still bethought him, half-drowned as he was,<br />to flounder for the boat and get a handhold<br />into the bilge ―to crouch there, foiling death.<br />Across the foaming water, to and fro,<br />the boat careered like a ball of tumbleweed<br />blown on the autumn plains, but intact still.<br />So the winds drove this wreck over the deep,<br />East Wind and North Wind, then South Wind and West,<br />coursing each in turn to the brutal harry.<br /> <br />From THE ODYSSEY, book V lines 330-350<br />HOMER<br />Translated by Robert Fitzgerald<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7262311158017393090?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-74740566500085276062009-06-25T20:50:00.002+03:002009-06-25T21:20:45.554+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SkO_4t44QWI/AAAAAAAABu0/j5_XRQLdqB4/s1600-h/FELIX+DE+AZUA.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SkO_4t44QWI/AAAAAAAABu0/j5_XRQLdqB4/s400/FELIX+DE+AZUA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5351331763358024034" /></a><br /> Ο ΛΥΚΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ<br /><br />Η λάμψη του χιονιού. Οι κέδροι σα γαλάζιες φλόγες.<br />Το φεγγάρι είν’ ασημένιο μάτι.<br /><br />Το τρίξιμο απ’ τα κόκαλα των οδοιπόρων. Η μακρινή ηλιαχτίδα.<br /><br />Σα μια συνομιλία σβησμένη. Ο άνεμος στο δροσερό σεντόνι.<br /><br />Η στιγμιαία βροχή. Το σιτεμένο ταμπούρλο. Η σακούλα.<br /><br />Τα μάτια από χρυσή βροχή.<br />Το σύννεφο και το φεγγάρι. Η ασημένια του όψη μιας στιγμής.<br /><br />Το πέτρινο δρομάκι. Ο άνεμος στο υγρό σεντόνι.<br />Η απόμακρη βροντή. Τ’ ανάλαφρο σου βήμα.<br /><br />Το σύννεφο θολώνει τον καθρέφτη. Η ματωμένη του όψη.<br />Το δάσος είναι γαλανό. Η βροντή στο τέλος του δρόμου. Το ταμπούρλο.<br /><br />Το καλύβι. Ο νοτερός καπνός. Το φώς μέσ’ απ’ τα κουρτινάκια.<br />Ο άνεμος είν’ ο χτύπος. Οι κραυγές. Το ύψωμα.<br /><br />Ο λύκος τη νύχτα. Ο λύκος στην πόρτα. Η σύντομη αστραπή.<br />Το δάχτυλο δείχνει. Το μάτι με πέρλες βροχής.<br /><br />Η ματωμένη μούρη του στην πόρτα. Η μυρουδιά του καμένου ξύλου.<br />Η βροχή διαλύει το πέπλο της. Λιώνει τη γάζα στην όψη της.<br /><br />Το αίμα. Η βροχή στο λαιμό.<br /><br />Η καταδίωξη μέσ’ απ’ τους γαλάζιους κέδρους. Τ’ ανεμοπανταλόνι.<br />Το μαχαίρι στην τσάντα. Η νερένια πληγή.<br /><br />Το φεγγάρι είναι μάτι ματωμένο. Οι κέδροι είναι φλόγες γαλάζιες.<br />Ο λύκος στο δάσος. Η απόμακρη βροντή.<br /><br />Ο νοτερός καπνός στο σπίτι. Το αίμα στο χιόνι.<br />Το σπίτι τ’ άδειο.<br /><br />Το μάτι με πέρλες βροχής. Ο άνεμος στο παγερό σεντόνι.<br />Το μαχαίρι στο χιόνι.<br /><br />FELIX DE AZUA<br />ΗΛΙΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7474056650008527606?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-65160014750843572162009-06-19T19:32:00.009+03:002009-06-20T08:49:49.524+03:00<http: com="" img="" gifa="" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SjvRiPtKvqI/AAAAAAAABt0/d_dkixtPmq0/s1600-h/picasso+THE+LOVERS.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 303px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SjvRiPtKvqI/AAAAAAAABt0/d_dkixtPmq0/s400/picasso+THE+LOVERS.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349099368694333090" border="0" /><br /> (PICASSO, ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ)<br /><br /> ΥΠΑΡΧΕΙΣ<br /><br />ΥΠΑΡΧΕΙΣ<br />Στο σύννεφο το κόκκινο της δύσης<br />Στις βαθιές κρυφές μου παραισθήσεις<br />Στην ερωτική ορμή μου<br />Στο ρίγος που περνάει το κορμί μου<br />Στο τρελλό νεανικό μου πάθος<br />Στο καυτό του πόθου μου το βάθος<br />ΥΠΑΡΧΕΙΣ<br />Στο αντιφέγγισμα του φεγγαριού, στο δάκρυ<br />Στου δικού μου του παράδεισου την άκρη<br />Στου ερωτιασμού μου την ανείπωτη μαγεία<br />Στων αχτίδων του ήλιου τη θωπεία<br />Στα σκισμένα πέπλα της ντροπής μου<br />Στις ασύδοτες κραυγές της ηδονής μου<br />Υπάρχεις<br />Στην τρέλλα του χθές, του σήμερα, του τώρα<br />Σ’ αυτήν την τραγική του τέλους μας την ώρα...<br />ΥΠΑΡΧΕΙΣ<br /><br />1978<br />Στο Ντίνο<br /><br />Καίτη Κανδηλώρου<br />Πολύπους ίππος<br />Ποιήματα<br />Αθήνα 2009</http:><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6516001475084357216?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-73338722901679072522009-06-18T22:05:00.003+03:002009-06-18T22:20:41.572+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SjqS526MP7I/AAAAAAAABtU/6aE9V5F60gQ/s1600-h/Orazio_Gentileschi_1563_1639_Danae_1623.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 283px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SjqS526MP7I/AAAAAAAABtU/6aE9V5F60gQ/s400/Orazio_Gentileschi_1563_1639_Danae_1623.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5348749030145671090" /></a><br /> GABRIELLE DIDOT<br /><br /><br />Το βράδυ ετούτο κάρφωσε μ’ επιμονή το νου μου<br />κάποια γυναίκα που άλλοτες εγνώρισα, κοινή,<br />που ωστόσο αυτή ξεχώριζεν από τις αδελφές της,<br />γιατί ήταν πάντοτε σοβαρή, θλιμμένη και στυγνή.<br /><br />Θυμάμαι που την πείραζαν συχνά τ’ άλλα κορίτσια,<br />γελώντας την για το ύφος της το τόσο σοβαρό,<br />και μεταξύ τους έλεγαν, αισχρό κάνοντας σχήμα,<br />πως θα συνήθιζε και αυτή με τον καιρό.<br /><br />Κι αυτή, ψυχρή και σιωπηλή, καθόταν στη γωνιά της,<br />ενώ μια γάτα χάιδευε με αυτάκια μυτερά<br />κι ένα σκυλί που δίπλα της στεκόταν λυπημένο –<br />ένα σκυλί όπου ποτέ δεν κούναε την ουρά.<br /><br />Κι έμοιαζ’ η γάτα, που αυστηρή την κοίταζε στα μάτια,<br />η πλήξη ως να ’ταν, που με μάτια κοίταε ζοφερά,<br />και το σκυλί που εδάγκωνε το κάτασπρό της χέρι,<br />η τύψη ως να ’ταν έμοιαζε, που εδάγκωνε σκληρά.<br /><br />Πολλές φορές περίεργες την εκύκλωναν σκέψεις<br />και προσπαθούσε – μου ’λεγε- συχνά να θυμηθεί,<br />το νου της βασανίζοντας τις ώρες της ανίας,<br />όσους μαζί της είχανε μια νύχτα κοιμηθεί.<br /><br />Ώρες πολλές εκοίταζα τα σκοτεινά της μάτια<br />κι ενόμιζα πως έβλεπα βαθιά μέσα σ’ αυτά<br />τρικυμισμένες θάλασσες, νησιά του αρχιπελάγους<br />και καραβάκια που έφευγαν με τα πανιά ανοιχτά.<br /><br />Απόψε αναθυμήθηκα κάποια κοινή γυναίκα<br />κι ένα τραγούδι εσκάρωσα σε στύλ μπωντλαιρικό,<br />που ως το διαβάζεις, σιωπηλέ, παράξενε αναγνώστη,<br />γελάς γι’ αυτόν που το ’γραψε, με γέλιο ειρωνικό.<br /><br />ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7333872290167907252?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-76553117458951304932009-06-06T15:47:00.006+03:002009-06-06T16:03:19.217+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SipoFWMe5gI/AAAAAAAABtM/DJh4VrBqcGY/s1600-h/Carducci.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 157px; height: 206px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SipoFWMe5gI/AAAAAAAABtM/DJh4VrBqcGY/s400/Carducci.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344198348895086082" /></a><br /><br />PRELUDIO<br />Odio l’ usata poesia...<br /><br /><br />Μισώ την ποίηση την κοινή· το αφήνει<br />το κορμί της, χωρίς να λαχταρίζη,<br />του πρόστυχου· και πέφτει στα φιλιά του<br />κι αποκοιμιέται.<br /><br />Δική μου είν’ η στροφή που πάει, χορεύτρα,<br />ρυθμικά και σκιρτά, σαν την παινεύουν,<br />ολάγρυπνη. Πετά, τη φτεραδράχνω,<br />γυρνά, δε θέλει.<br /><br />Στο σφιχταγκάλιασμα όμοια του Σιλβάνου<br />του αντιστέκεται η βάκχη· στριμωμένα<br />μια στιγμή, της ορθώνονται πιο ωραία<br />τα ολόανθα στήθια.<br /><br />Ανάκατα, φιλιά, σκούσματ’ , απάνου<br />στο πυρό στόμα· αστράφτει μαρμαρένιο<br />το μέτωπο· λυμένα τα μαλλιά της<br />αεροσαλεύουν.<br /><br />GIOSUE CARDUCCI<br /><br />ΜΤΦΡ. ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7655311745895130493?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-77595608540895565042009-06-02T17:39:00.006+03:002009-06-02T18:01:24.796+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SiU7Skk-mFI/AAAAAAAABs0/iSxaTjUsQ4w/s1600-h/%CE%94%CE%9F%CE%A5%CE%91%CE%A4%CE%96%CE%97%CE%A3+%CE%93..jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 152px; height: 114px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SiU7Skk-mFI/AAAAAAAABs0/iSxaTjUsQ4w/s400/%CE%94%CE%9F%CE%A5%CE%91%CE%A4%CE%96%CE%97%CE%A3+%CE%93..jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5342741723187419218" border="0" /></a><br />1. Όταν φτάσεις στη σιωπή θα ξέρεις.<br />2.Tραγούδα το χειμώνα, που σε έκανε να νιώσεις την 'Ανοιξη.<br />3. Nα στοχάζεσαι μόνο είναι εγωϊσμός. Nα στοχάζεσαι και να δίνεις, είναι καθήκον.<br />4. Ένας σκοπός, δεν είναι δα και μικρή υπόθεση.<br />5. Eίδωλα. Λιβάνι τους η ανθρώπινη ματαιοδοξία.<br />6 Aυταπάτη ανόδου. Tρέχει ανάποδα σε κυλιόμενη σκάλα.<br />7. H μνήμη βοηθάει να πας βαθειά στο μέλλον.<br />8. Προσποιητή μετριοφροσύνη. Xυδαιότερη από την έλλειψή της.<br />9. H προοπτική γεννάει όνειρα. Kι είναι από τις ωραιότερες η μοιρασιά τους.<br />10. Yπάρχω. Eίπαν ότι με αγαπάνε.<br />11. Kάπου εδώ. Σε τούτο τον μικρόκοσμο κρύβεται η ευτυχία.<br />12. 'Αρχισε τα όνειρα πριν το χάραμα και ξέχασε το παράθυρο κλειστό.<br />13. Kαλοντυμένος. H φόδρα στο σακκάκι του με τρύπα, στη θέση της καρδιάς.<br />14. Όσο κι αν σε βαραίνει η θλίψη, πλύνε το πρόσωπο βάλε τα καλά σου και βγες στο φώς. Mέσα από τη λάσπη τους, θα αναδυθείς πεντακάθαρος. Bγες στους ανθρώπους και κυρίως στο φως.<br />15. Γραφειοκράτες, που δικαιολογούν την ύπαρξή τους με μιάν υπογραφή σχεδιάζουν τρύπες στο αντίσκηνο του ποιητή.<br />16. Tο πρώτο βήμα ελευθερίας, όταν δεν ήθελε να αποδείξει στον εαυτό του τίποτα. Δεύτερο, όταν δεν ήθελε να αποδείξει τίποτα στους άλλους.<br />17. Eρωτευμένος με τη ζωή και χορτάτος τόσο, που ο θάνατος δεν θα του στερούσε τίποτα.<br />18. Yπάρχουν ταίρια που το ένα μισό εξαφανίζει το άλλο, αγνοώντας ότι εξαφανίζεται αυτό το ίδιο το ταίρι.<br />19. Tο μοναδικό ρούχο που μας ζεσταίνει τους χειμώνες, είναι οι στιγμές, που δεν αποτελούν είδηση για κανέναν.<br />20. Φτιάχνουμε βάθρα ειδώλων και δεν ξέρουμε τι να στήσουμε πάνω τους. Kάποιοι τα τυλίγουν με πλαστικές σημαίες συγκεντρώσεων.<br />21. Mα, τι φταίει εκείνη που την φόρτωσες με όσα ήθελες να ’χει;<br />22. Nα φοβάσαι τις αποστάσεις. Ωραιοποιούν το παρελθόν και τους ήρωές του.<br />23. Στην ανωνυμία, πλουσιότερος.<br />24. Έγδαρε το πρόσωπο, αλλάζοντας μάσκες αυτοσυντήρησης.<br />25. Oι ναυτικοί χαμογελούν, γιατί έζησαν τη μοναξιά ανάμεσα σε ανθρώπους και αγάπησαν ότι φοβόνταν περισσότερο. Tη θάλασσα.<br /><br />...Μικρές ποιητικές συνθέσεις του Γιώργου Δουατζή που αντέγραψα από το <a href="http://www.radioart.gr/Gr/perasma.php">http://www.radioart.gr/Gr/perasma.php</a><br />από εκεί παίρνω και τον τίτλο που δίνω στην σημερινή ανάρτηση, η φωτογραφία είναι επίσης του Γιώργου Δουατζή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7759560854089556504?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-85067898478908196052009-05-31T16:42:00.002+03:002009-05-31T16:49:30.807+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SiKKtIHsHyI/AAAAAAAABr8/us4hJoQUHrg/s1600-h/%CE%A0%CE%91%CE%9B%CE%91%CE%9C%CE%91%CE%A3+%CE%9A%CE%A9%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%A3+1859+1943.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 270px; height: 357px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SiKKtIHsHyI/AAAAAAAABr8/us4hJoQUHrg/s400/%CE%A0%CE%91%CE%9B%CE%91%CE%9C%CE%91%CE%A3+%CE%9A%CE%A9%CE%A3%CE%A4%CE%97%CE%A3+1859+1943.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341984615893311266" /></a><br /> ΚΥΜΟΘΟΗ<br /><br />Μα εσύ, σα να λουλούδιασες το χάσμα<br />π’ άνοιξε τ’ άγριο χέρι του σεισμού!<br />Ψυχή, τι θέλεις από εμέ; Είσαι πλάσμα,<br />η το φάντασμα τάλυωτου καημού;<br /><br />Στους βαθιούς ουρανούς τανάβλεμμα σου<br />καρφώνεται, και κείνοι ξεκινούν<br />για νάρθουν πιο σιμά, της ζωγραφιάς σου<br />πολεμώντας κορνίζες να γενούν.<br /><br />Στο προσωπό σου δυό στοιχιά κονεύουν,<br />δυό αζωγράφιστα μάτια λατρευτά·<br />μάχονται μέσα εκεί και βασιλεύουν<br />η νύχτα και η αυγή ζευγαρωτά.<br /><br />Και τα χέρια σου τα λαχταρισμένα,<br />και τα χέρια σου τα λειτουργικά,<br />σηκώνονται η ανοίγονται, γραμμένα<br />να μοιράσουν καινούρια ριζικά.<br /><br />Κορώνα του βραδιού, να! το φεγγάρι,<br />και κορώνα είσ’ εσύ του φεγγαριού,<br />απάνου απ’ όλα, της ψυχής η χάρη<br />με την άχνα του μαργαριταριού.<br /><br />Στη δουλεψή σου και καρδιές και μοίρες,<br />ανθεί και η πέτρα από τ’ ακκούμπισμά σου·<br />από του Κολωνού τ’ αηδόνια πήρες<br />το μιλημά σου.<br /><br />Κωστής Παλαμάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8506789847890819605?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-24262440970437382602009-05-29T19:07:00.002+03:002009-05-29T20:25:57.226+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SiAaj1I3oLI/AAAAAAAABrs/Ua6nepHpRnY/s1600-h/Auguste+Angellier.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300http://www.blogger.com/img/blank.gifpx; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SiAaj1I3oLI/AAAAAAAABrs/Ua6nepHpRnY/s400/Auguste+Angellier.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341298360923431090" /></a><br /> Ο ΠΟΙΗΤΗΣ<br /> Lorsque j’ai donne mes vers a la foule…<br /><br />Όταν τους στίχους μου έδωκα στον κόσμο, την καρδιά μου<br />την κρέμασα σ’ ενός χασάπη τα τσεγγέλια,<br />τη σπαρασμένη μου καρδιά, με το αίμα της που τρέχει<br />στο μαύρο το πεζούλι και το γλύφει ο σκύλος.<br /><br />Τυλίγεται στο σίδερο σαν κρεμεζί ξεσκλίδι,<br />τα χέρια τα πιο πρόστυχα μπορούν και την αγγίζουν,<br />κοπάδι κάποτε μεθούν απάνου της οι μύγες,<br />που ένα, θαρρείς, μαυριδερό κουρέλι τη σκεπάζει.<br /><br />Όσοι πορεύονται με φήμη ξεφτυσμένη, σάπια,<br />όσοι και συνροφιά κανένας δεν τους κάνει,<br />όσοι κακούργοι και αργοί ζούν, του κόσμου αποδιωγμένοι,<br />άπό μπροστά της δεν περνούνε δίχως να τη φτύσουν<br /><br />την ανοιγμένη αυτή καρδιά με το αίμα της που τρέχει<br />στο μαύρο το πεζούλι και το γλύφει ο σκύλος.<br />Όταν τους στίχους έδωκα στον κόσμο, την καρδιά μου<br />Την κρέμασα σ’ ενός χασάπη τα τσεγγέλια. <br /><br /> ANGELLIER<br /><br />ΜΤΦΡ.ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-2426244097043738260?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-68849223345500643542009-05-16T16:06:00.006+03:002009-05-18T18:22:56.510+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/ShF8pafxqLI/AAAAAAAABrk/9ChyAehSRuE/s1600-h/Hands+Picasso.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 329px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/ShF8pafxqLI/AAAAAAAABrk/9ChyAehSRuE/s400/Hands+Picasso.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337184084339828914" /></a><br />(Hands Picasso)<br /><br />Από τραγούδια έν' άυλο κομπολόι<br />σ' εσέ δεν ήρθα σήμερα να δώσω.<br />Με τα παιγνίδια, εγώ θα σε λιγώσω<br />και με τα ξόρκια, αγάπη μου, ενός γόη.<br /><br />Γυμνοί. Και σαν κισσός θα σκαρφαλώσω<br />για να φάω το κορμί σου που με τρώει.<br />Του λαγκαδιού σου τη δροσάτη χλόη<br />με το χέρι θρασά θα την πυρώσω.<br /><br />Το κρασί που ξανάφτει και το γάλα<br />που κοιμίζει, θα φέρω στάλα στάλα<br />μ' όλο μου το κορμί να σε ποτίσω.<br /><br />Και στα πόδια σου τ' ασπροσκαλισμένα<br />δυό βάζα που μού παίρνουνε τα φρένα<br />στερνή μανία το μέλι μου θα χύσω.<br /><br />ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6884922334550064354?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-74032120804437147422009-05-14T19:40:00.002+03:002009-05-14T19:52:11.054+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" hhttp://www.blogger.com/img/blank.gifref="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SgxKOBVBEsI/AAAAAAAABrc/_5ZCwOEjbcg/s1600-h/%CE%96%CE%A9%CE%97+%CE%9A%CE%91%CE%A1%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 202px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SgxKOBVBEsI/AAAAAAAABrc/_5ZCwOEjbcg/s400/%CE%96%CE%A9%CE%97+%CE%9A%CE%91%CE%A1%CE%95%CE%9B%CE%9B%CE%97.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5335721263262405314" /></a><br /><br />ΠΟΘΟΙ<br /><br />Πόθοι νεανικοί,<br />σαν πολύ ωραίοι, νεανικοί εραστές,<br />με άψογη την αγνότητα της ορμής,<br />μ' απαράμιλλη περηφάνεια κι ευγένεια.<br /><br />Έσβησαν.<br />Όπως για κάποιους νέους λεν,<br />πως ο θεός τους αγάπησε<br />και νέοι πεθάναν.<br />Ίσως να εξαφανίστηκαν δίχως επιστροφή,<br />κάποιαν ωραία βραδιά,<br />με πλήρες φως, μελιχρό, της σελήνης.<br />H εκδοχή, πως ανίερα χέρια<br />τους έπνιξαν σε άνομα πάνω κρεβάτια,<br />σε δωμάτια για φτηνή ηδονή,<br />– ας την αποτρέψουμε,<br />τούτη την αποτρόπαια σκέψη.<br /><br />Tα φαντάσματα που ξανάρχονται<br />ανήσυχα των πόθων,<br />πανέμορφα, τραγικά πρόσωπα,<br />ομολογούν κάποιο έγκλημα,<br />εν τούτοις.<br /><br />ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7403212080443714742?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-85391759820524670602009-05-09T00:28:00.002+03:002009-05-09T00:39:40.441+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SgSlahjkOII/AAAAAAAABrU/eC9xIHU4yVI/s1600-h/DANAE+SANTRON.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 307px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SgSlahjkOII/AAAAAAAABrU/eC9xIHU4yVI/s400/DANAE+SANTRON.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333569733816236162" /></a><br /> ΛΑΟΥΡΑ<br /><br />Έρωτα, ιδές τη νιά που μας δοξάζει<br />κι’ είν’ όλη περηφάνεια και καμάρι,<br />κύττα τι γλύκα και τη χάρη<br />κ’ είναι σαν λάμψη που ο ουρανός σταλάζει.<br /><br />Κύτταξε με τι σπάνια τέχνη βάζει<br />το χρυσάφι και το μαργαριτάρι<br />και πως σιγά με ανάλαφρο ποδάρι<br />περπατεί και πως στρέφει και κυττάζει.<br /><br />Κάτω απ’ τα δέντρα τα πυκνογυρμένα,<br />χορτάρια κι’ άνθη και τη γη στολίζουν<br />ναν τα πατήσει την παρακαλούνε.<br /><br />Φεγγοβολούν τα αιθέρια μαγεμένα<br />γιατί εκεί που τα μάτια της θωρούνε<br />τόση γαλήνη κι’ ομορφιά χαρίζουν.<br /><br />PETRARCA <br />Μ.ΣΙΓΟΥΡΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8539175982052467060?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-12762177106737150692009-05-01T19:28:00.005+03:002009-05-01T21:05:14.470+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sfs5h0IkfwI/AAAAAAAABrM/iGhRj7kuA-8/s1600-h/IMAGE+COURTESY+OF+WOMAN.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 266px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sfs5h0IkfwI/AAAAAAAABrM/iGhRj7kuA-8/s400/IMAGE+COURTESY+OF+WOMAN.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330917837016170242" /></a><br />...ΑΒΡΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΞΑΠΛΩΜΕΝΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤ’ ΑΝΘΗ<br /><br />Η απόκρυφη εποχή προμαντευόνταν<br />απ’ των νυχτερινών βροχών την αγωνία,<br />από την ποικιλία που έπαιρναν τα σύγνεφα<br />στους ουρανούς, κούνιες ανάλαφρες, σαν κύμα·<br />κι’ ήμουν νεκρός.<br /><br />Μια πολιτεία ανάερα κρεμασμένη<br />ήταν η τελευταία μου εξορία<br />και με φωνάζαν ένα γύρω<br />άλλων καιρών γλυκύτατες γυναίκες,<br />κι’ η μάνα, πούχε ξανανιώσει απο τα χρόνια,<br />με χέρι αβρό διαλέγοντας τα ρόδα,<br />μου έστεφε με τα πιο άσπρα το κεφάλι.<br /><br />Όξω ήταν νύχτα<br />και τ’ αστέρια ακολουθούσαν ωρισμένους<br />άγνωστους δρόμους, σε χρυσές καμπύλες,<br />και τα πράγματα φευγαλέα,<br />σε γωνιές κρύφιες με τραβούσαν,<br />για να μου διηγηθούν γι’ ανοιχτούς κήπους<br />και της ζωής το νόημα.<br /><br />Μα εμένα με λυπούσε το ύστατο χαμόγελο<br />αβρής γυναίκας ξαπλωμένης μέσα στ’ άνθη.<br /><br />«Νέα Εστία» 15 -3 -1960<br />SALVATORE QUASIMODO<br />ΜΤΦΡ. ΚΟΥΛΗΣ ΑΛΕΠΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1276217710673715069?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-47665843144697917232009-04-14T21:08:00.002+03:002009-04-14T21:11:50.590+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SeTRm48a86I/AAAAAAAABqk/T9hBxx9YUxc/s1600-h/Kiki_Dimoula.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 182px; height: 252px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SeTRm48a86I/AAAAAAAABqk/T9hBxx9YUxc/s400/Kiki_Dimoula.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324611125509813154" /></a><br />ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙ ΑΙΩΝΕΣ<br /><br />Ίδού η μικροτάτη Παρασκευή πάλι<br />σε βαφή Μεγάλης βουτηγμένη.<br /><br />Μετεφέρθης άρον άρον στην εντατική<br />εγκαταλειψή σου.<br />Θεράποντες ήχοι σημάντρων<br />μετράνε κάθε τόσο το σφυγμό σου<br />ο θεΐκός αδύναμος και ο απτός σκιαγμένος<br />ντααααααν α ν α ν νταντόν οόν οόν<br /><br />Μέτωπο αιμάτινο σου πλέκουν τ’ ακανθώδη<br />έθιμα<br />και επί τον ιματισμόν σου έβαλαν κλήρο<br />η νηστεία ο Μπάχ τα βαρελότα και η μέθοδος<br />να φτάνει με καρφιά στα άκρα του ο πόνος.<br /><br />Τι κι αν εσχίσθη το καταπέτασμα των χαμομηλιών<br />τι κι αν χρωμάτων στρατιαί εξεπλήττοντο<br /><br />σταύρωσον σταύρωσον αλαλάζουν<br />τα κρεοπωλεία οι ψησταριές κι οι φούρνοι.<br /><br />Δε μ’ άκουσες.<br />Άφησες ανύμφευτη την κόμη της Μαγδαληνής<br />και σπατάλησες το σπάνιο Νυμφίο αρωμά σου<br />για να κάνεις τέστ αληθείας στην αγάπη, στον πλησίον.<br />Σου φώναζα να τους αφήσεις όπως είναι<br />όπως τους παραλάβαμε από την υπαρξιακή παράδοση<br />όπως περιγράφηκαν από στόμα σε στόμα<br />από πικρό ποτήριον σε πικρότερο. Δε γλίτωσε<br />σταυρώθηκε όποιος διανοήθηκε να τους επαληθεύσει.<br /><br />Προσκυνώ το οικείον προσφιλές μου σφάλμα σου.<br />Εν συντιβή περιστέρφω τη σούβλα<br />αδημονώντας σε αμνέ μας.<br /><br />ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ<br />ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΜΑΖΙ <br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΚΑΡΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4766584314469791723?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-71306990790807127042009-04-09T19:57:00.002+03:002009-04-09T20:10:14.420+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sd4r738zWPI/AAAAAAAABqc/nAVhUch44wI/s1600-h/Novas_Athanasiadis_Them_Georgios_(Athanas).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 207px; height: 250px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sd4r738zWPI/AAAAAAAABqc/nAVhUch44wI/s400/Novas_Athanasiadis_Them_Georgios_(Athanas).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322740117229754610" /></a><br /><br />ΟΙ ΑΣΑΛΕΥΤΕΣ ΚΥΡΙΕΣ ΤΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ<br /><br />Βρίσκω στις επαρχίες που τριγυρίζω<br />κάποιες κυρίες θλιμμένες και χλωμές,<br />που ζούνε πάντα σ’ ένα χάος γκρίζο<br />γεμάτο ανία, πλήξη και τιμές.<br /><br />Στα σκοτεινά σαλόνια τους κινούνται<br />σαν τις ψυχές στον Άδη, έτσι θαρρώ.<br />Έρχονται οι ξένοι, μάταια συγκινούνται<br />και προσφέρουν το χέρι τους το αβρό.<br /><br />Πόσα χεράκια τέτοια έχω φιλήσει!<br />Ήταν κρύα, παγωμένα, νεκρικά,<br />σάμπως να τάχε ο θάνατος αγγίσει<br />μάταια κι αυτός και δοκιμαστικά.<br /><br />Στίς πληχτικές εκείνες ατμοσφαίρες<br />Του κάκου οι ερωτικοί χτυπούν παλμοί,<br />ζωντανεύουν σα φίδια οι χρυσές βέρες<br />και πνίγουν της καρδιάς την όποια ορμή!<br /><br />Οι σύζυγοι αυστηρή εθιμοτυπία<br />κρατούν μαζί τους και τις απατούν.<br />Κάπου-κάπου ξεσπά η ζηλοτυπία,<br />μα σγγνώμη αυτές πρώτες τους ζητούν.<br /><br />Παιδιά δεν έχουν. Στείρες, ή είχαν ένα<br />που πέθανε μικρό από ιλαρά.<br />Φυλάν λίγα μαλλάκια του κρυμμένα―<br />τα βλέπουνε και κλαίν κάθε φορά.<br /><br />Στη μουσική ζητούν παραμυθία<br />και στ’ αυθόρμητα δάκρυα πού και πού.<br />Ά, ναί! Πολλές ιδρύουν και σωματεία<br />θρησκευτικού ή κοινωνικού σκοπού.<br /><br />Παράξενα που με κυττούν τον πλάνο<br />οι ασάλευτες κυρίες των επαρχιών!<br />Μόλις φύγω καθίζουνε στο πιάνο<br />να γεμίσουν το χάος των καρδιών.<br /><br />Μα τίποτε ποτέ δε θα γεμίσει<br />της ζωής τους το απέραντο κενό...<br />Πόσες τέτοιες κυρίες έχω γνωρίσει!<br />Με θυμούνται; Καμμιά δε λησμονώ.<br /><br />ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7130699079080712704?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-108380131786741092009-04-02T20:06:00.000+03:002009-04-02T20:20:49.381+03:00EDWARD VI<br /><br />Στου Γουετμίνστερ το βουβό και σκυθρωπό αββάτο<br />στα πόδια των μεγάλων του προγόνων ξαπλωμένος<br />τον μαρμαρένιον ύπνο του ο Έδουάρδος ο Έκτος<br />δεκάξη χρόνων Βασιλιάς – κοιμάται αγνοημένος.<br /><br />Ένα παιδί ήταν σοβαρό, ευγενικό, θλιμμένο·<br />Έζησε μες στο κρύο του παλάτι με βιβλία<br />κι είχε επισκόπους κι αυστηρούς σοφούς για συντροφιά του:<br />ο θανατός του ήτανε η μόνη του ιστορία.<br /><br />Ούτε έρωτες είχε ποτές, ούτ’ έκανε πολέμους,<br />γι’ αυτό, στο μαρμαρένιο του τον τάφο δεν σκαλίσαν<br />τα θριαμβικά οικόσημα που οι προγονοί του αφήσαν,<br /><br />μα χάραξαν βασιλικό οικόσημό του άνθη:<br />τα κρίνα τα γαλατικά και του Τυδόρ τα ρόδα.<br />Κι ως να’ ταν τ’ άνθη αληθινά, ο τάφος του εύωδα!<br /><br />ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-10838013178674109?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-85218491210137506082009-03-18T18:01:00.005+02:002009-03-23T18:59:57.742+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/ScE3YKB9aTI/AAAAAAAABqU/Dv3tBS2EwUM/s1600-h/%CE%95%CE%9B%CE%A5%CE%A4%CE%97%CE%A3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 77px; height: 114px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/ScE3YKB9aTI/AAAAAAAABqU/Dv3tBS2EwUM/s400/%CE%95%CE%9B%CE%A5%CE%A4%CE%97%CE%A3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314589923422857522" /></a><br />...Σήμερα 13 χρόνια από το θανατό του<br /><br />Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΗΛΙΑΤΟΡΑΣ<br /><br />ΑΦΗΓΗΤΗΣ <br />Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας <br />ο πετροπαιχνιδιάτορας <br /><br />από την άκρη των ακρώ <br />κατηφοράει στο Ταίναρο <br /><br />Φωτιά 'ναι το πηγούνι του<br /> χρυσάφι το πηρούνι του. <br /><br /> Ο ΗΛΙΟΣ <br /><br />Ε σείς στεριές και θάλασσες<br />τ' αμπέλια κι οι χρυσές ελιές <br /><br />ακούτε τα χαμπέρια μου<br />μέσα στα μεσημέρια μου<br /><br />«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ<br /> μόνον ετούτον αγαπώ!»<br /><br />Από τη μέση του εγκρεμού<br /> στη μέση του αλλού πέλαγου<br /><br />κόκκινα κίτρινα σπαρτά<br /> νερά πράσινα κι άπατα<br /><br />«Σ' όλους τους τόπους κι αν γυρνώ<br /> μόνον ετούτον αγαπώ!»<br /><br />Με τα μικρά χαμίνια του<br /> καβάλα στα δελφίνια του <br /><br />με τις κοπέλες τις γυμνές<br /> που καίγονται στις αμμουδιές <br /><br />με τους λοξάτους πετεινούς<br />και με τα κουκουρίκου τους!<br /><br /> ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br /><br />Εμείς ψωμί δεν έχουμε <br />και τέτοια δεν κατέχουμε <br /><br />Χρόνους πολλούς μας πολεμάν<br />κι ανάσα δεν επήραμαν. <br /><br /> ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ <br /><br />Φύγανε τα πουλιά γι' άλλου <br />μα εγώ στο κύμα του γιαλού <br /><br />θεμέλιωσα το σπιτικό <br />να τ' αποσώσω δεν μπορώ.<br /><br /> ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ <br /><br />Τέσσερις μήνες χτίζουμε <br /> και τους οχτώ γκρεμίζουμε <br /><br />και κάθε γινωμένη ελιά <br />στοιχίζει και μια φαμελιά. <br /><br /> ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ <br /><br />Όνειρο πόκανα κρυφά<br /> για τα παιδιά π' ανάθρεφα <br /><br />Ποιος το 'λεγε πώς θέ νά μού<br />τα στείλουνε του σκοτωμού. <br /><br />ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ<br /><br />Άλλος εβγήκε απ’ τα βουνά<br />κι άλλος απ’ τα πλεούμενα<br />Με το πουκάμισο χακί<br />κατάρα οι ξένοι κι οι εδικοί<br /><br />ΑΦΗΓΗΤΗΣ<br /><br />Τ’ άκουσε ο ήλιος κι έφριξε<br />το φώς το κόκκινο έριξε<br /><br />Πήραν να καίγονται οι κορφές<br />κι όλες οι πάνω γειτονιές.<br /><br />Ο ΗΛΙΟΣ<br /><br />Ώρ’ τ’ είναι τούτ’ η αποκοτιά<br />βρε συ βοριά βρε συ νοτιά<br /><br />Πουνέντε και Λεβάντε μου<br />ένα ραπόρτο κάντε μου.<br /><br />ΑΝΕΜΟΣ ΠΡΩΤΟΣ <br /><br />Θέλω καράβια σπρώχνω θέλω σταματώ<br /> Τα δυο βουνά χωρίζω και τα περπατώ <br /><br />Μες στις αγάπες μπαίνω και ζαλίζομαι<br /> κι από τα μυστικά τους αντραλίζομαι <br /><br />Σ' όλους το παραγγέλνω σ' όλους το μηνώ <br />Τρώγεται ο νους του ανθρώπου μόνο αλίμονο. <br /><br />ΑΝΕΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ <br /><br />Ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ<br /> το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό <br /><br />Του αδύναμου το δίκιο μήτε λέει ποτέ<br />βγαίνει τη νύχτα μέρα και τ' ορκίζεται <br /><br />Όπου μεγάλη πόρτα πίσω της αυτός<br />κάνεις να την ανοίξεις γίνεται άφαντος.<br /><br /> ΑΝΕΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ<br /> <br />Κάμποι της Σαλονίκης κι όρη του Μοριά <br />που 'ν' τα παρμένα κάστρα που 'ναι τα χωριά <br /><br />Μες στον αέρα κοίτα μισοφέγγαρο <br />κοίτα κορίτσι πράμα που να το χαρώ <br /><br />Δευτέρα μεγαλώνει Τρίτη πολεμά <br />Τετάρτη γονατίζει Πέμπτη ξεψυχά. <br /><br /><br /> ΑΝΕΜΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΣ <br /><br />Δρόμοι περπατημένοι κι απερπάτητοι<br />Ποιος τους εδιάβη πέρα ποιος δεν τους πατεί <br /><br />Μα ο που τους πήρε κι ήμπε μες στα αίματα<br />Μήτε Θεός μήτ' άλλος δεν τον σταματά <br /><br />Κατακαημένη πλάση που σε γήτεψαν <br />Όλ' οι τρελοί του κόσμου κι εστρατήγεψαν! <br /> <br />ΑΦΗΓΗΤΗΣ<br /><br />Παράπονα κι αθιβολές<br />γύρισε ο κόσμος τρείς φορές<br /><br />Γιόμα βραδύ μεσάνυχτα<br />κι όλα τα δώματα ανοιχτά<br /><br />Στ’ αλώνια και στις εμπατές<br />ξυπνούν οι αλαφροίσκιωτες<br /><br />σύρνουν ανάβουνε μαλλί<br />στων αστεριών τη χόβολη<br /><br />και τους μικρούς αγγέλους σταμ<br />ατάν και παίζουν άμ στράμ ντάμ<br /><br />Καημέ που πάρα εβάρυνες<br />τον κόσμο δεν εμάρανες<br /><br />Τα μαύρα λεν και τ’ άσπρα σου<br />οι άνεμοι κι όλο τα φυσούν<br /><br />Κι ένα κορίτσι εννιά χρονώ<br />για λόγου τραγουδά ολονώ.<br /><br /> ΚΟΡΙΤΣΙ <br /><br />Δύο συ και τρία γω<br /> πράσινο πεντόβολο <br /><br />μπαίνω μέσα στον μπαξέ<br />γεια σου κύριε Μενεξέ <br /><br />Σιντριβάνι και νερό<br />και χαμένο μου όνειρο <br /><br />Τζίντζιρας τζιντζίρισε<br /> το ροδάνι γύρισε <br /><br />Χοπ αν κάνω δεξιά<br />πέφτω πάνω στη ροδιά <br /><br />Χοπ αν κάνω αριστερά<br /> πάνω στη βατομουριά <br /><br />Το 'να χέρι μου κρατεί<br />μέλισσα θεόρατη <br /><br />τ' άλλο στον αέρα πιάνει<br /> πεταλούδα που δαγκάνει.<br /><br /> ΧΟΡΟΣ <br /><br />Βότσαλο μέσα στα νερά <br />του κοριτσιού η αποθυμιά <br /><br />Κύκλοι και πως ανοίγουνε<br />και με τα σένα σμίγουνε <br /><br />ψηλά στη γλάστρα του βουνού<br />χρυσό γεράνι τ' ουρανού <br /><br />Ήλιε μου και τρισήλιε μου <br /> ένα σου λόγο στείλε μου. <br /><br /> ΑΝΕΜΟΙ <br /><br />Άκου κι εμάς που μόλις εγυρίσαμε <br /> νησιά και πολιτείες που γνωρίσαμε <br /><br />Κρήτη και Μυτιλήνη Σάμο κι Ικαριά<br />Νάξο και Σαντορίνη Ρόδο Κέρκυρα <br /><br />Σπίτια μεγάλα κι άσπρα σπίτια βουερά <br />πάνω στη μαύρη πέτρα πάνω στα νερά <br /><br />Ξάνθη Θεσσαλονίκη Βέροια Καστοριά <br />Γιάννενα Μεσολόγγι Σπάρτη και Μιστρά <br /><br />Καμπαναριά και στέγες μες στη συννεφιά<br />κι όλα μαζί μια λύπη και μιαν ομορφιά. <br /><br /> Ο ΗΛΙΟΣ <br /><br />Όμορφη και παράξενη πατρίδα <br /> Ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα <br /><br />Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά<br />Στήνει στη γη καράβι κήπο στα νερά <br /><br />Κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται <br />Μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται <br /><br />Κάνει να πάρει πέτρα τηνε παρατά <br />Κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα <br /><br />Μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς<br />Ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους <br /><br />Πέντε μεγάλους βγάνει πάνω τους βαρεί <br />Να λείψουν απ' τη μέση τους δοξολογεί. <br /><br />ΧΟΡΟΣ ΑΝΔΡΩΝ<br /><br />Πολλά δε θέλει ο άνθρωπος<br />να ν’ ήμερος να ν’άκακος<br /><br />Λίγο φαί λίγο κρασί<br />Χριστούγεννα κι Ανάσταση<br /><br />κι όπου φωλιάσει και σταθεί<br />κανείς να μην του φτάνει εκεί<br /><br />Μα ’ρθαν αλλιώς τα πράματα<br />τονε ξυπνάν χαράματα<br /><br />τον παν τον φέρνουν πίσω μπρός<br />του τρώνε και το λίγο βιός<br /><br />κι από το στόμα την μπουκιά<br />πάνω στην ώρα τη γλυκιά<br /><br />του τηνε παίρνουνε κι αυτή<br />Χαρά στους που’ ναι οι Δυνατοί<br /><br /><br /> ΧΟΡΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ <br /><br />Χαρά στους που 'ναι οι Δυνατοί <br /> γι' αυτούς δεν έχει «εγώ» κι «εσύ» <br /><br />Χαρά στους που 'ναι οι Δυνατοί<br />γι' αυτούς δεν έχει χόρταση. <br /><br /> ΑΦΗΓΗΤΗΣ <br /><br />Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας <br /> ο πετροπαιχνιδιάτορας <br /><br />λίγο το στόμα του άνοιξε <br />κι ευθύς εμύρισε άνοιξη <br /><br />Τα δέντρα κελαηδήσανε<br />τα ζωντανά σουνίσανε <br /><br />κι οι άνεμοι χρωματιστούς<br />γεμίσανε χαρταετούς. <br /><br />Ο ΗΛΙΟΣ<br /><br />Τι να σας πω γυναίκες τι να μη σας πώ<br />παρηγοριά κι αλήθεια που να μην ντραπώ<br /><br />Μόνο να σας ακούω πότε θλίβομαι<br />πιάνω τα σκοτεινά στα νέφη κρύβομαι<br /><br />Πότε μα το Θεό περηφανεύομαι<br />βάζω τα κόκκινα μου και πορεύομαι<br /><br />Στα χώματα όπου η ρίζα μ’ αφουγκράστηκε<br />γύρισε τ’ άνθος κι από μένα πιάστηκε<br /><br />Με το φαρμάκι δένει κόμπο στα κρυφά<br />το γιατρικό που σώζει κι όλ’ η ομορφιά<br /><br />Το φώς οπού σηκώνω και τον έρωτα<br />έννοια σας μήτ’ εγώ δεν τα ’χω απλέρωτα<br /><br />Μέσα μου ρίχνει ο χρόνος ασταμάτητα<br />του κόσμου όλα τα βρόμικα και τ’ άπλυτα<br /><br />Κι όσον καιρό κρεμιέμαι πάνω απ’ τα νερά<br />κι όσον περνώ στα μακρινά τα τάρταρα<br /><br />Τυράγνιες ζηλοφθόνιες φόνου παιδεμούς<br />τ’ αλέθω για τους χρόνους τους μελλούμενους<br /><br />Τ’ αλέθω τα γυρίζω και τα πάω στη γή<br />που ’δωσε το σκοτάδι φως για να το πιεί<br /><br />Κουράγιο περιστέρες και ανεμώνες μου<br />Οι ωραίες κι οι συντροφιαστές κι οι μόνες μου<br /><br />Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται<br />Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε<br /><br />Σ’ ευλογημένη μέρα βγάζει το κακό<br />σε δημοσιά πλατιά το στενοσόκακο<br /><br />Κι είναι στη σκοτεινιά και στην ερήμωση<br />οπού ριζώνει κι ευωδιάζει η θύμηση<br /><br />Ρίζα πικρή μου ρίζα και κρυφή πηγή<br />δώσε την περηφάνια πάρε την οργή<br /><br />Σ’ όλα τα σπίτια σ’ όλα τα παράθυρα<br />δάφνες και κουμαριές και φοινικόκλαρα<br /><br />Σ’ ένα μακρύ τραπέζι κόκκινο κρασί<br />νέοι και γέροι κι άντρες ξεμανίκωτοι<br /><br />Πάρτε μεράκι φλόγα λόγο μάλαμα<br />πάρτε μικρό λαγούτο πάρτε μπαγλαμά<br /><br />Ν’ αρχίσει το τραγούδι ν’ ανέβει ο καημός<br />να πάρει και να δώσει ο νούς κι ο λογισμός<br /><br />Τι με το «χα» και με το «νο» και με το «νταί»<br />όλα του κόσμου τ’ άδικα ξε-χά-νο-νται.<br /><br />ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8521849121013750608?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-27351304156459897632009-03-17T17:49:00.003+02:002009-03-17T17:57:51.457+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sb_IXHvJZpI/AAAAAAAABqM/kV37k-pAdmM/s1600-h/GiorgosSeferis.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 251px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/Sb_IXHvJZpI/AAAAAAAABqM/kV37k-pAdmM/s400/GiorgosSeferis.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314186384859817618" /></a><br />Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου και να, εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα πρώτα από τον εαυτό μου. <br /><br />Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ενα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχθηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Αλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. Ο ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ηλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν». <br /><br />Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του ίωνα φιλοσόφου. Οσο για μένα, συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «... θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε...». Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ' έναν λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από τον φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα, και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης και ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης. <br /><br />Παρατήρησαν τον περασμένο χρόνο γύρω από τούτο το τραπέζι την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ' ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δεν μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν' ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι' αυτήν δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Εχει τη χάρη ν' αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστάω την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Αρειος Πάγος ικανός: να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής, για να θυμηθώ τον Σέλεϊ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του. <br /><br />Σ' αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν' αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται. <br /><br />Οταν στον δρόμο της Θήβας ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα και αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: Ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Εχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα. <br /><br />Βραβείο Νομπέλ 1963<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-2735130415645989763?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-2702954233964187632009-03-12T19:46:00.002+02:002009-03-12T20:25:20.501+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SblQGjUoD_I/AAAAAAAABps/pGGdzf7AHP8/s1600-h/794px-William-Adolphe_Bouguereau_(1825-1905)_-_The_Wave_(1896).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 302px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SblQGjUoD_I/AAAAAAAABps/pGGdzf7AHP8/s400/794px-William-Adolphe_Bouguereau_(1825-1905)_-_The_Wave_(1896).jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312365308951400434" /></a><br />ΘΡΥΛΟΣ<br /><br />Τούτο το θρύλο παρακάτου που θα πώ<br />μου τον διηγήθηκε μια μέρα ο Σύλβιο Γκάλλι<br />παλιός λοστρόμος σε καράβια φορτηγά:<br />«Είναι σε χώρα εξωτική κάποιο κανάλι,<br /><br />που τα νερά του ακινητούν παντοτινά<br />κι ούτε ποτέ βάρκες απάνω του δεν πλένε<br />από τα δάκρυα εγίνη-λέν- των γυναικών<br />που το χαμένον έρωτα τους πάντα κλαίνε.<br /><br />Τις μαύρες νύχτες κάποιος ναυτικός<br />που μέσα επνίγη, τριγυρνά, κι όλο καπνίζει<br />κι όσοι μεσάνυχτα περάσαν από κεί,<br />είπαν πως το ’δαν σιγανά να πλημμυρίζει.<br /><br />Κι άλλοι έχουν δεί κάποιο καράβι σκοτεινό<br />που στα χοντρά του τα ψηλά σχοινένια ξάρτια<br />είδαν γυναίκες με πανώριαν ομορφιά<br />μα πάλι λεν μην τους εγέλαγαν τα μάτια».<br /><br />Τούτο το θρύλο που σας είπα σε σκοπόν <br />απλό, μου τον διηγήθη ο Σύλβιο Γκάλλι<br />Κι άν δεν πιστεύεις-μού’ πε- ότ’ είναι αληθινός,<br />σου βάνω στοίχημα το ανάξιο μου κεφάλι.<br /><br />ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ<br /><br />ΤΟ ΗΜΕΡΙΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΤΙΜΟΝΙΕΡΗ<br />ΑΘΗΣΑΥΡΙΣΤΑ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ<br />ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ GUY (MICHEL) SAUNIER<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-270295423396418763?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-3562708492882898002009-03-06T19:04:00.003+02:002009-03-06T19:14:05.976+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SbFZia-gH8I/AAAAAAAABpk/nJ8oXHKSWWk/s1600-h/Edithsitwell.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 343px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SbFZia-gH8I/AAAAAAAABpk/nJ8oXHKSWWk/s400/Edithsitwell.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310123883538423746" /></a><br />ΤΟ ΑΝΘΙΣΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ<br /><br />Στο πράσινο περπατούσαν δάσος, άγρια χιόνια, μαλακά, δίχως ρίγη<br />Πέφταν στα μαλλιά τους, αγγίζαν τα χείλη τους<br />Στ’ αθάνατα μονοπάτια, στη λαμπρή τ’ Άπρίλη χώρα.<br />«Δές, ο Αλντεμπαράν κ’ η αγριωπή Κασσιόπη<br />Κι’ ο Σείριος ζηλεύουν το λευκό σου χέρι,<br />Ο Ώρίωνας μ’ ήλιους εξαπλούς και με γιγάντια νεφελώματα<br />Ό Προκύων, ο Βέγας κι’ ο Αλταïρ, τα χνάρια<br />Της οπτικής γωνίας των καρφωμένων άστρων πέφτουν να σάπαντήσουν<br />Μα τα πλανητικά συστήματα και των κλαριών τα χτένια<br />Τραντάζονται από γέλια καθώς κοιτάζουν τις παλιές<br />Του κόσμου ανοησίες, τ’ όνειρο εκείνο που η καρδιά θα κρυώσει.<br />Κ’ οι δροσοστάλες που έπεσαν απ’ τα κλαριά κι’ απ’ τα λευκά λουλούδια<br />Είν’ οι καινούριοι κόσμοι που τρέχουν για να σμίξουν, τα είναι τους<br />Είναι ένα, στα πράσινα μονοπάτια, στη λαμπρή τ’ Απρίλη χώρα.<br /><br />EDITH SITWEL<br />Μτφρ.ΚΛ. ΚΥΡΟΥ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-356270849288289800?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-40459210350488952232009-02-27T19:49:00.001+02:002009-02-27T20:22:39.097+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SagvYOJFa6I/AAAAAAAABpc/YsMgh1y9exE/s1600-h/Pablo+Neruda+1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SagvYOJFa6I/AAAAAAAABpc/YsMgh1y9exE/s400/Pablo+Neruda+1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307544254015695778" /></a><br />H ΘΑΛΑΣΣΑ<br /><br />Χρείαν έχω θαλάσσης― να ’ναι δασκάλα μου:<br />αγνοώ άν μου μαθαίνει μουσική ή συνείδηση:<br />αγνοώ άν είναι κύμα μόνο ή μύχια ουσία<br />ή απλώς βραχνή μια φωνή εκεί ή απαστραπτούσα<br />εικασία ιχθύων καιπλεουμένων.<br />Το γεγονός είναι ότι εγώ, και στον ύπνο μου ακόμα,<br />με κάποιον τρόπο κυκλοφορώ μαγνητικόν<br />στο σύμπαν ελεύθερος μέσα των κυμάτων.<br />Δεν είμαι μόνο τ’ αλλοιωμένα όστρακα<br />λες και κάποιος πλανήτης τρεμάμενος<br />αναγγέλλει ενθάδε θάνατον αργό,<br />όχι,<br />Μέσ’ απ’ τ’ αποσπάσματα<br />ανασυνθέτω το όλον της ημέρας,<br />με μιά ριπή άλατος τον σταλακτίτη<br />και με μια κουταλιά τον άπειρο θεό.<br /><br />Φυλάττω ό,τι ήδη μ’ εδίδαξε: τον αέρα,<br />τον αδιάκοπον άνεμο, το νερό και την άμμο.<br /><br />Μοιάζει λειψή στο νέο παιδί<br />που ’ρθε ’δώ να ζήσει με τις πυρκαγιές του,<br />κι όμως ο παλμός που αδυνάτιζε τη δόνησή του<br />πέφτοντας τυφλά στην άβυσσό της,<br />το ψύχος του γαλάζιου που εκροτάλιζε,<br />η στείρωση των αστέρων,<br />η τρυφερή κάθαρση του κύματος<br />που σπαταλάει χιόνια στούς αφρούς του,<br />η ήρεμη ισχύς, εδώ, που ορίστηκε<br />λίθινος θρόνος στων βυθών τα βάθη,<br />αντικατέστησε τον περίβολο όπου αβγάταιναν<br />η πείσμων θλίψη και η αύξουσα λήθη<br />κι άλλαξε άξαφνα εντελώς την υπαρξή μου:<br />προσχώρησα στο καθαρό, στο άμειχτο κίνημα.<br /><br />PABLO NERUDA<br />Η στείρωση των αστέρων<br />Μτφρ.ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΥΠΩΘΗΤΩ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4045921035048895223?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-91031740041571251812009-02-19T17:22:00.006+02:002009-02-19T17:42:49.223+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SZ17mtZoXyI/AAAAAAAABpQ/uktdDWg0HtA/s1600-h/Borges_1951,_by_Grete_Stern.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 394px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SZ17mtZoXyI/AAAAAAAABpQ/uktdDWg0HtA/s400/Borges_1951,_by_Grete_Stern.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304531841064656674" /></a><br /> ΕΓΩ<br /><br />Το κρανίο, η κρυφή καρδιά,<br />οι δρόμοι του αίματος που δε βλέπω,<br />οι σήραγγες του ονείρου, αυτός ο Πρωτέας,<br />τα έντερα, ο σκελετός, ο αυχένας.<br />Είμαι όλ’ αυτά. Απίστευτο,<br />αλλά είμ’ ακόμα η μνήμη ενός σπαθιού<br />κι ενός μοναχικού ήλιου που δύει<br />και γίνεται χρυσάφι, ίσκιος, τίποτα.<br />Είμαι αυτός που βλέπει τις πλώρες από το λιμάνι·<br />είμαι τα σπάνια βιβλία, οι σπάνιες<br />γκραβούρες, καταπομημένες απ’ το χρόνο·<br />είμαι αυτός που ζηλεύει όσους έχουν κιόλας πεθάνει.<br />Ακόμα πιο παράξενο είναι να ’σαι<br />ο άνθρωπος που πλέκει λέξεις μέσα σε μιά κάμαρα.<br /><br />Jorge Luis Borges<br />Μτφρ.Αργύρης Χιόνης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-9103174004157125181?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-55104661723566202242009-02-12T15:38:00.005+02:002009-02-12T16:22:59.062+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SZQwr-2CkvI/AAAAAAAABn4/9Y7DhsfoH8M/s1600-h/Ezra_Pound,_cropped_mug_shot.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 208px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SZQwr-2CkvI/AAAAAAAABn4/9Y7DhsfoH8M/s400/Ezra_Pound,_cropped_mug_shot.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5301916193484083954" /></a><br />CANTO XX<br />(απόσπασμα)<br /><br />Και τι κερδίσανε λοιπόν με τον Οδυσσέα<br />αυτοί που βρήκανε το θάνατο στη δίνη των κυμάτων<br />κι ύστερα από τόσους, τόσους μάταιους κόπους<br />ζώντας με κρέατα κλεμμένα και αλυσοδεμένοι να τραβάνε το κουπί<br />για να πάρει αυτός τη μεγάλη δόξα και τη νύχτα να πλαγιάζει<br />μαζί με τη θεά;<br />Τα ονόματα τους δεν τα ’γραψε κανείς στον μπρούτζο<br />μήτε μείναν τα κουπιά τους μαζί με τα κουπιά του Ελπήνορα.<br />Αυτοί δεν είδανε ποτέ τα λιόδεντρα της Σπάρτης<br />με τα φύλλα πράσινα με τα φύλλα μαραμένα<br />με το φώς να τρεμοπαίζει στα κλαδιά.<br />Δεν είδανε ποτέ τους τα μεγάλα δώματα το τζάκι<br />μήτε τους περίμεναν οι παρακόρες της βασίλισσας να πλαγιάσουνε μαζί<br />μήτε πήρανε στο ανάκλιντρο την Κίρκη παρακοιμωμένη, <br />την Κίρκη την Τιτάνια<br />μήτε γευτήκανε ποτέ τα σουβλιστά της Καλυψώ<br />και το μετάξι της χλαμίδας της δεν άγγιξε ποτέ τα γόνατά τους.<br />Δώσε! Τι τους δόθηκε αυτονώνε. Μελισσόκερο να κλείσουνε τα αυτιά.<br />Φαρμάκι, μελισσόκερο να κλείσουνε τα αυτιά<br />κι ένα μνήμα αλατισμένο δίπλα στο χωράφι των βοδιών<br />νήσον αμίμονα ― τα κεφάλια τους σαν θαλασσινά κοράκια <br />μέσα στους αφρούς<br />Μαύρες κηλίδες, φύκια κάτω από το φώς της αστραπής.<br />Κονσερβαρισμένα τα βόδια του Απόλλωνα, δέκα κονσέρβες<br />για κάθε βάρκα.<br /><br />Ezra Loomis Pound 1885-1972<br />Μτφρ.Άρης Αλεξάνδρου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-5510466172356620224?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-67114662836696657112009-02-05T21:21:00.002+02:002009-02-05T21:29:01.815+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SYs9ZaRBL8I/AAAAAAAABnY/mz42orMxQkE/s1600-h/295015569_e67d9e6be2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 265px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SYs9ZaRBL8I/AAAAAAAABnY/mz42orMxQkE/s400/295015569_e67d9e6be2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299396893288247234" /></a><br />ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ<br /><br />Λένε πως, κάποτε, σε χρόνια περασμένα<br />τότε που έγιναν τόσα και τόσα,<br />πραγματικά, φανταστικά η ξεχασμένα,<br />κάποιος καταπιάστηκε με το γιγάντιο<br /><br />έργο να καταγράψει ολόκληρο το σύμπαν<br />σ’ ένα βιβλίο· και με ζήλο παράφορο,<br />σκυμμένος έμεινε στο απέραντο γραφτό του<br />μέχρι που χάραξε και τον τελευταίο στίχο.<br /><br />Την τύχη ήταν έτοιμος να ευχαριστήσει<br />όταν, σηκώνοντας τα μάτια, είδε πέρα<br />ένα ασημένιο δίσκο στον αέρα<br />κι έτσι κατάλαβε πως είχε λησμονήσει<br /><br />το φεγγάρι. Πρόκειται για επινοημένη ιστορία,<br />όμως μας δείχνει αρκετά καλά ποιά είν’ η πορεία<br />κι η μοίρα όσων για επάγγελμα έχουμε διαλέξει<br />να μεταγράφουμε τη ζωή λέξε προς λέξη.<br /><br />Πάντοτε χάνεται το πιο σπουδαίο όμως.<br />Για κάθε τι υπερφυσικό θεωρείται νόμος<br />που βέβαια εξαιρεσή του δε θ’ αποτελέσει<br />αυτή η περίληψη της εμπλοκής μου στη σχέση<br /><br />με το φεγγάρι. Που το πρωτοείδα; Δε θυμάμαι πιά<br />αν ήταν σ’ εκείνο τον προηγούμενο ουρανό<br />των ελλήνων η σε κάποιο βράδυ μακρινό,<br />καθώς σκοτείνιαζε στην αυλή μας το πηγάδι και η σκιά.<br /><br />Λένε πως η αλλοπρόσαλλη ζωή μας<br />γίνεται που και που πολύ ωραία<br />κι έτσι ωραία ήταν και το βράδυ που μ’ εκείνη<br />σε μοιραζόμασταν και σε κοιτούσαμε, σελήνη.<br /><br />Μα πιο πολύ απ’ των νυχτερινών βλεμμάτων<br />θυμάμαι εκείνα τα φεγγάρια των ποιημάτων:<br />το Dragon moon σκορπίζοντας τον τρόμο μαγεμένο<br />και του Κεβέδο το φεγγάρι ματωμένο.<br /><br />Κι ο Ιωάννης, στο βιβλίο εκείνο με τα σημεία<br />τα φοβερά, τις τρομερές φωνές, έκανε μνεία<br />σε κατακόκκινα φεγάρια πυρωμένα.<br />Υπάρχουν όμως και λαμπρότερα φεγγάρια, ασημένια.<br /><br />Ο πυθαγόρας (αφηγείται μια παράδοση)<br />σ’ έναν καθρέφτη έγραψε με το αίμα του χεριού<br />κι ο κόσμος διάβαζε την αντανάκλαση<br />μέσα στο κάτοπτρο του ουράνιου φεγγάριου.<br /><br />Σε σιδερένιο δάσος ζει ένας λύκος αιμοσταγής<br />που η παράξενη μοίρα του είναι να γκρεμίσει<br />το φεγγάρι και με τα δόντια του να το τσακίσει<br />όταν ροδίσει η θάλασσα της τελευταίας αυγής.<br /><br />( Αυτό το ξέρουν στο βορρά απ’ των προφητών <br />τα οράματα κι ακόμα ξέρουν πως κείνο το βράδυ<br />θα ξεχυθεί στα πέλαγα του κόσμου το καράβι<br />που είναι φτιαγμένο από τα νύχια των νεκρών.)<br /><br />Κάποτε, στη Γενεύη η στη Ζυρίχη,<br />όταν να γίνω θέλησε κι εγώ ποιητής η τύχη<br />χρεώθηκα το μυστικό, τη φοβερή ευθύνη<br />να περιγράψω, όπως όλοι, τη σελήνη.<br /><br />Με κέφι, ομοιοκαταληξίες και κανόνες<br />πολλών ειδών συνδυασμούς έχω σκιτσάρει<br />μα, με το φόβο συνεχώς ότι ο Λουγκόνες<br />θα είχε ήδη εκμεταλλευτεί το κεχριμπάρι<br /><br />ή την άμμο. Μέσ’ από στίχους που κανείς τους<br />δε θ’ αξιωθεί να φτάσει στο τυπογραφείο<br />εξωτικά αναδύθηκαν φεγγάρια από μαόνι<br />από καπνό, από φίλντισι η παγωμένο χιόνι.<br /><br />Σκέφτηκα πως του ποιητή είναι δικαιωμά του<br />να δίνει, όπως ο Αδάμ του Παραδείσου,<br />στο καθετί το απόλυτο κι αληθινό εξίσου<br />άγνωστο μέχρι τώρα όνομά του.<br /><br />Το ’πε Αριόστο: ο χρόνος και τα όνειρα<br />συγκατοικούν στο ακαθόριστο φεγγάρι<br />μαζί με ό, τι χάνεται στα σύνορα<br />του νοητού: στης πιθανότητας το ζάρι.<br /><br />Ο Απολλόδωρος από την τρίμορφη Άρτεμη,<br />με άφησε μια μαγική να διακρίνω σκιά·<br />απ’ τον Ουγκό ένα χρυσό δρεπάνι έχει απομείνει<br />και κάποια μαύρη, τραγική, ιρλανδέζικη σελήνη.<br /><br />Κι όπως ξετύλιγα όλο τούτο το κουβάρι<br />με την αλλόκοτη σεληνιακή μυθομανία,<br />άστραψε ξαφνικά από τη γωνία,<br />εξαίσιο, όπως κάθε νύχτα, το φεγγάρι.<br /><br />Ξέρω πως απ’ τις λέξεις όλες μόνο μία<br />το φέρνει κατευθείαν στο νού και το ορίζει.<br />Το μυστικό είναι να την πεις με χάρη<br />και ταπεινότητα. Η λέξη είναι φεγγάρι.<br /><br />Δε θα τολμούσα την ακηλίδωτη να σπιλώσω<br />όψη του με μια μάταιη παρομοίωση δικιά μου.<br />Το βλέπω ανερμήνευτο, οικείο, κι ωστόσο<br />τόσο απόμακρο μαζί απ’ τα γραφτά μου.<br /><br />Ξέρω πως το φεγγάρι ή, μάλλον, η λέξη φεγγάρι<br />Είναι μονάχα μια εκδοχή που επινοούμε<br />για το περίπλοκο κι απλό μαζί γλωσσάρι<br />του πολλαπλού παράδοξου που αποτελούμε.<br /><br />Είναι ένα από τα σύμβολα που η λογοτεχνία<br />ή όχι η τύχη μάς χαρίζει ώστε μια μέρα<br />μέσα σε έκσταση υπερούσια και αγωνία<br />να γράψουμε το αληθινό όνομα του στον αέρα.<br /><br />Jorge Luis Borges<br />Μτφρ.Δημήτρης Καλοκύρης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6711466283669665711?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-64860460600133312842009-01-31T09:31:00.003+02:002009-01-31T14:52:48.153+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SYQBrlC442I/AAAAAAAABnI/9XpH5XDipM0/s1600-h/PavlosNirvanas.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 326px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SYQBrlC442I/AAAAAAAABnI/9XpH5XDipM0/s400/PavlosNirvanas.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297360909884777314" /></a><br />Η ΚΟΜΗ ΤΗΣ ΒΕΡΕΝΙΚΗΣ<br /><br />Τα στήθη τα λιγόψυχα συχνά του αγνώστου η φρίκη<br />παγώνει, ω άφθαστε ουρανέ, στο νυχτοαντίκρυσμά σου.<br />Κόσμοι τ’ αστέρια η τέρατα; Μα τα χρυσά μαλλιά σου<br />ερωτικά ημερέψανε το χάος, Βερενίκη.<br /><br />ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ<br />Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ<br />ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗΣ / ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6486046060013331284?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-14249344606310693052009-01-29T19:44:00.002+02:002009-01-29T19:52:19.186+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SYHswbtBw4I/AAAAAAAABmM/2QCLb7tTcVg/s1600-h/Salvatore_Quasimodo.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 268px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SYHswbtBw4I/AAAAAAAABmM/2QCLb7tTcVg/s400/Salvatore_Quasimodo.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296774953578906498" /></a><br />ΣΤΟ ΦΩΣ ΣΟΥ ΝΑΥΑΓΟΣ<br /><br />Γέννιεμαι στο φώς σου ναυαγός,<br />βράδυ με ξάστερα νερά.<br /><br />Με γαλήνια φύλλα<br />καίει τ’ αέρι παρηγορημένο.<br /><br />Από τους ζωντανούς ξεριζωμένος,<br />καρδιά προσωρινή,<br />είμαι σύνορο μάταιο.<br /><br />το τρομερό σου δώρο<br />από λόγια, Κύριε,<br />κανονικά πληρώνω.<br /><br />Ξύπνα με απ’ τους νεκρούς:<br />καθένας έχει πάρει τη γη του<br />και τη γυναίκα του.<br /><br />Εσύ έχεις κοιτάξει μέσα μου<br />στη σκοτεινιά των σπλάχνων μου:<br />κανείς δεν έχει την απελπισιά μου<br />μέσα στην καρδιά του.<br /><br />Είμ’ ένας άνθρωπος μόνος,<br />μια κόλαση μονάχη.<br /><br />SALVATORE QUASIMODO (1901-1968)<br /><br />Μτφρ.ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΣΠΑΤΑΛΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1424934460631069305?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-43554699860571862552009-01-26T18:54:00.002+02:002009-01-26T19:06:00.496+02:00ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ<br /><br />Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την<br />όψη του ιδανικού. Και τ’ όνομα της είναι ένα θαυμα-<br />στικό.<br />Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο<br />θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές<br />λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του<br />φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα<br />με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος<br />γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μου άγγιζαν τα μαλλιά.<br />Άστραφτε η μέρα στο προσωπό μου και στα χαλίκια.<br />Όλα μου ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα <br />λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της.<br />Άλλά η θάλασσα, επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το <br />τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και <br />παρηγορεί.<br />Είδα πολλά λιμάνια. Στοιβαγμένες πράσινες βάρκες<br />επήγαιναν δώθε κείθε σαν εύθυμοι μικροί μαθητές.<br />Κουρασμένα πλοία, με ονόματα περίεργα, εξωτικά,<br />ύψωναν κάθε πρωί τη σκιά τους. Άνθρωποι <br />σκεφτικοί, ώριμοι από την άλμη, ανέβαιναν σταθερά<br />τις απότομες, κρεμαστές σκάλες. Άγρια περιστέρια<br />ζυγίζονταν στις κεραίες. <br />Ύστερα ενύχτωσε. Μια κόκκινη γραμμή στον <br />ορίζοντα, μόλις έβρισκε απάντηση στις ράχες των <br />μεγάλων, αργών κυμάτων. Έσάλευαν σαν απο κάποια <br />μυστική, εσωτερική αιτία, και άπλωναν πλησιάζοντας,<br /> για να σπάσουν απαλά, βουβά. Όλα τ’ άλλα―<br />ο ουρανός, τα βουνά αντίκρυ, το ανοιχτό πέλαγος-<br />ένα τεράστιο μαύρο παραπέτασμα.<br /><br />Κώστας Καρυωτάκης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4355469986057186255?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-38275950488006771782009-01-22T18:15:00.001+02:002009-01-22T18:20:16.610+02:00ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ<br /><br />Συχνά, άγιο πλάσμα, τη χρυσή σου, θεία γαλήνη<br />Τάραξα και πολλούς απ’ της ζωής τους πόνους<br />Τους πιό κρυφούς, μα και τους πιό μεγάλους<br />Στάθηκα εγώ αφορμή για να τους μάθεις.<br /><br />Μα ξέχασε, συχώρεσε! Καθώς το νέφι<br />Μπροστά στο ειρηνικό φεγγάρι ταξιδεύω,<br />Και συ ησυχάζεις και φωτάς σε λίγο<br />Μ’ όλη την ομορφιά σου, ιλαρό φώς μου!<br /><br />Friedrich Hoelderlin 1770-1843<br />Μτφρ.ΛΕΩΝ ΚΟΥΚΟΥΛΑΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3827595048800677178?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-49032363470096898472009-01-15T20:07:00.002+02:002009-01-15T20:12:11.014+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SW98UvpuW1I/AAAAAAAABjA/bMoZknJpZq0/s1600-h/Leconte_de_lisle.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 155px; height: 155px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SW98UvpuW1I/AAAAAAAABjA/bMoZknJpZq0/s400/Leconte_de_lisle.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5291584783014320978" /></a><br />ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ<br />Elle passé, tranquille, en un reve divin…<br /><br />Διαβαίνει, ονειροφάνταστη, γαληνεμένη θεία,<br />στης πιο δροσάτης λίμνης σου την όχθη Νορβηγία.<br />Τον κοντυλένιο της λαιμό αίμα ρόδινο χρυσώνει,<br />σαν την αχτίδα γλυκερό την ορθρινή στο χιόνι.<br /><br />Ένα κρυφομουρμούρισμα μέσ’ απ’ το φράξο βγαίνει<br />κι απ’ τη σημύδα· ώρα μαγεύτρα φεγγοβολημένη!<br />Διαβαίνει κ’ η αχνογάλαζη λίμνη που την αγγίζει<br />της πεταλούδας το βουβό φτερό, την καθρεφτίζει.<br /><br />Όταν κλεφτάτα πνέει μια πνοή μέσ’ στα ξανθά μαλλιά της,<br />άφραστη τέφρα αποσκεπάζει τη θωριά της πλάτης.<br />Τα μάτια της που, διάφανα, λες πως ασήμι στάζουν <br />στα μακρυά ματόκλαδα, του Πόλου νύχτες μοιάζουν.<br /><br />Αθόλωτα, ανερώτευτα, τίποτε δεν τα δένει<br />με το φθαρτό τον κόσμο πού ό,τι φτερωτό δε μένει,<br />ποτέ δεν είναι γελαστά, ποτέ ούτε δακρυσμένα,<br />τα μάτια αυτά πανήσυχα στον ουρανό υψωμένα.<br /><br />Και ο Φύλακας της μυστικής χρυσομηλιάς, εκεί<br />στο δώμα της ανέσπερης Αυγής ρεμβός που μένει,<br />γέρνει να ιδή το φάντασμα το ανάλαφρο• διαβαίνει<br />με τη λευκή του φορεσιά που πάντα είναι λευκή.<br /><br />C.M. Leconte de Lisle (1818-1894)<br />Μτφρ.Κωστής Παλαμάς<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4903236347009689847?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-74315313628318661422009-01-09T20:54:00.003+02:002009-01-10T09:14:55.547+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SWemxjLa85I/AAAAAAAABiw/CQfaJLc1LbY/s1600-h/Lamia,Herbert+James+Draper.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 216px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SWemxjLa85I/AAAAAAAABiw/CQfaJLc1LbY/s400/Lamia,Herbert+James+Draper.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289379657556882322" /></a><br />ΤΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ<br /><br />Είμαι λοιπόν εκείνο το καράβι<br />Σαν φάντασμα που τριγυρνά νυχθημερόν<br />Στη λίμνη.<br /><br />Τη θάλασσα την αγαπούσα<br />Κι αυτή δεμένο μ’ είχε με την τρικυμία<br />Και με την άθραυστη επιφάνεια του νερού<br />Σαν του νεκρού το μέτωπο<br />Αλήθεια λέω την αγαπούσα.<br /><br />Μα τι τα θές οι ναυπηγοί<br />Κι ακόμη παραπάνω<br />Αυτοί που προνοητικά ξέρουν τα μυστικά μας<br />Για το δικό μας το καλό και για να βγαίνει χρήμα<br />Με ρίξανε στη λίμνη.<br /><br />Είμαι λοιπόν εκείνο το καράβι<br />Που χρόνια περιμένει να διαγωνισθεί<br />Στα τίμια έργα της θαλάσσης<br />Αντί αυτού<br />Νούφαρα με συντροφεύουν και φυλλώματα<br />Καμιά φορά και το φεγγάρι<br />Και που να φανταστείς<br />Πώς στον βυθό της λίμνης παραμόνευε<br />Η λάμια της αγάπης.<br /><br />Έτσι προσπέρασε ο καιρός<br />Και το καράβι εγώ το ξεχασμένο<br />Νυχθημερόν πλανιέμαι περιμένοντας<br />Να τύχουν οι μεγάλες ναυμαχίες<br />―Το Trafalgar άς πούμε ή το Άκτιον―<br />Που θα μου δώσουν θάνατον έν δόξη.<br /><br />Γιατί καλή και άγια<br />Είν’ η ζωή μου μές τη λίμνη<br />Όμως χωρίς συμμετοχή σε αγώνες<br />Κι εκείνα τα φυλλώματα σας λέω «Τα βαριέμαι»<br />Βραχνάς και του τοπίου η ομορφιά<br />Όσο για την αγάπη<br />Είναι μια λάμια όπως σας είπα.<br /><br />24 Φεβρουαρίου 1975<br /><br />Τάσος Δενέγρης<br />ΜΙΛΑΕΙ Ο ΑΓΡΙΟΧΟΙΡΟΣ<br />Ποιήματα 1952-2008<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΨΙΛΟΝ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7431531362831866142?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-48439807086309021862009-01-03T17:37:00.003+02:002009-01-03T17:49:27.066+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SV-HnE2WPmI/AAAAAAAABiA/gFHVflxcOhg/s1600-h/lofoten.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 190px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287093592942591586" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SV-HnE2WPmI/AAAAAAAABiA/gFHVflxcOhg/s400/lofoten.jpg" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SV-HbHX5TOI/AAAAAAAABh4/Um7n4YqpvOk/s1600-h/Norway_-_Lofoten.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 210px; DISPLAY: block; HEIGHT: 181px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287093387461741794" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SV-HbHX5TOI/AAAAAAAABh4/Um7n4YqpvOk/s400/Norway_-_Lofoten.png" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SV-HNcu6K3I/AAAAAAAABhw/0oNisjQfRA0/s1600-h/Lofoten+Reine-3.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; DISPLAY: block; HEIGHT: 169px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287093152677243762" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SV-HNcu6K3I/AAAAAAAABhw/0oNisjQfRA0/s400/Lofoten+Reine-3.jpg" /></a><br />ΟΛΟΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ’ΝΑΙ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΙ<br /><br />Από παλιά κι ακάθαρτη βροχήν όλοι οι νεκροί ’ναι μεθυσμένοι<br />στο παράξενο κοιμητήρι του Λοφότεν.<br />Το ρολόι, που την τήξη των πάγων σημαίνει, μακρυνό σημαίνει<br />στην καρδιά των φτωχικών φερέτρων του Λοφότεν.<br /><br />Και χάρη στις τρύπες, που η μαύρη έσκαψεν άνοιξη,<br />πάχυναν τα κοράκια από σάρκα ανθρώπινη·<br />και χάρη στον ισχνό άνεμο με την παιδιάτικη φωνή,<br />κοιμούνται γλυκά οι πεθαμένοι του Λοφότεν.<br /><br />Άχ, χωρίς άλλο, δε θα δω ποτέ<br />ούτε τη θάλασσα ούτε τους τάφους του Λοφότεν<br />κι ωστόσο μέσα μου είναι, σάμπως ν’ αγαπούσα<br />αυτή τη μακρυνή γωνιά της γής κι όλη της τη θλίψη.<br /><br />Ώ εσείς χαμένοι, εσείς αυτόχειρες, εσείς μακρυνοί μου,<br />στο ξένο κοιμητήρι του Λοφότεν<br />―παράξενο και γλυκό τ’ όνομα ηχεί στ’ αυτί μου,<br />κοιμάστε, αλήθεια, πείτε μου, κοιμάστε;<br /><br />―Θα μπορούσες κάτι πιο αλλόκοτο να μου ιστορήσεις,<br />ωραίο πιοτό, την ασημένια μου κούπα που γιομίζεις,<br />κάτι γοητευτικότερο ή λιγότερο τρλλό·<br />με το Λοφότεν σου ήσυχο άφησέ με!<br /><br />Κάνει καλόν καιρό. Ανάλαφρα σέρνεται μέσα στο σπίτι<br />η φωνή του πιο μελαγχολικού μήνα από τους μήνες.<br />―Άχ ! οι νεκροί, κ’ οι νεκροί ακόμα του Λοφότεν―<br />οι νεκροί, οι νεκροί ’ναι, στο βάθος, λιγότερο νεκροί από μένα.<br /><br />«O.V. de L. Milosz Ποιήματα»<br />Μτφρ.Άρης Δικταίος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4843980708630902186?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-58776362607719966462009-01-02T15:15:00.001+02:002009-01-02T15:19:10.612+02:00ΑΡΙΘΜΟΙ<br /><br />Βρήκα μες σε χαρτιά κιτρινισμένα<br />το σονέτο για κείνη την κυρία,<br />πούταν τότες κορίτσι, όλο ευτυχία:<br />τα 18 δεν τάχε κλεισμένα.<br /><br />Κ’ είν’ από τότες χρόνια 23-<br />λιγότερα μήτ’ ένα-περασμένα.<br />Θάχει πατήσει πια τα 41.<br />Τάχα όμως νάχει νοιώσει δυστυχία;<br /><br />Τώρα δε θάναι πια μήτε δροσάτη,<br />μήτε και πεταχτούλα, μήτε νιά.<br />θάναι δυσκολοκίνητη, γιομάτη,<br /><br />μα ακόμη θα κρατεί κι όμορφο κάτι.<br />«Κλείνω, θα λέει με νάζι, τα 29»<br />Μα οι αριθμοί δεν έχουνε σπλαχνιά.<br /><br />Φώτος Γιοφύλλης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-5877636260771996646?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-63651992779744822212008-12-29T19:52:00.003+02:002008-12-29T20:41:41.160+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SVkZvS-fygI/AAAAAAAABgY/-hfzrvidkFo/s1600-h/Dionysos+Birth+of.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 383px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SVkZvS-fygI/AAAAAAAABgY/-hfzrvidkFo/s400/Dionysos+Birth+of.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285283938034502146" /></a><br />ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΣ<br /><br />Άκου-με εμένα, οι θεοί<br />δε μας κοπιάζουν ποτές ένας ένας.<br />Μόλις το Βάκχο τον πρόσχαρο πάρω,<br />να καταπόδι- του κι ο Έρωτας<br />χαμογελώντας· αμέσως κι ο υπέροχος Φοίβος<br />όλοι οι ουράνιοι σιμώνουν, η γή<br />έχει γεμίσει θεούς.<br /><br />Τέτοιον ουράνιο Χορό πως εγώ,<br />πλάσμα από χώμα, μπορώ να φιλέψω;<br />Απ’ τη δικιά –σας χαρίστε σ’ εμένα, θεοί,<br />αθανασία! Ο θνητός τι μπορεί να σας δώσει;<br />Στον Όλυμπο- σας υψώστε κι εμένα· η Χαρά<br />μέσα στου Δία κατοικεί το παλάτι μονάχα·<br />ένα ποτήρι γεμίστε με νέκταρ κα δώστε να πιώ.<br /><br />―Ναι, στον ποιητή το ποτήρι!<br />Κέρνα –τον, Ήβη!<br />Βρέξ’- του τα μάτια με ουράνια δροσιά,<br />τη μισητή να μη βλέπει στύγα· να λέει<br />ένας πως είναι από μάς.<br />Να, το πιοτό το θεϊκό κελαρύζει κα αφρίζει·<br />τώρα ησυχάζει η καρδιά και τα μάτια γεμίζουνε φώς.<br /><br />FRIEDRICH SCHILLER 1759-1805<br />Μτφρ. Θρασύβουλος Σταύρου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6365199277974482221?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-81015702181243171282008-12-27T19:29:00.001+02:002008-12-27T19:58:34.714+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SVZsts0Hc5I/AAAAAAAABfw/_4EtJw6mIPU/s1600-h/michelangelo-XERIA.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 278px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SVZsts0Hc5I/AAAAAAAABfw/_4EtJw6mIPU/s400/michelangelo-XERIA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284530745145521042" /></a><br />ΧΕΡΙΑ<br /><br />Χέρι μαυρισμένο απ’ το μελάνι του θλιβερού μαθητή<br />Χέρι κόκκινο στον τοίχο απ’ την κάμαρα του εγκλήματος<br />Χέρι χλωμό της πεθαμένης<br />Χέρια που βαστούν ένα μαχαίρι η ένα ρεβόλβερ.<br />Χέρια ανοιχτά<br />Χέρια κλειστά<br />Χέρια τιποτένια που βαστούν ένα κοντυλοφόρο<br />Ω χέρι μου εσύ επίσης εσύ επίσης<br />Χέρι μου με τις γραμμές σου κι’ όμως έτσι είναι<br />Γιατί να σπιλώσω τις μυστηριώδεις γραμμές σου<br />Γιατί; καλύτερα οι χειροπέδες καλύτερα να σ’ ακρωτηριάσω καλύτερα<br />καλύτερα<br />Γράψε γράψε γιατί γράφεις ένα γράμμα σ’ εκείνη<br />κι’ αυτό το βέβηλο μέσο είν’ ένα μέσο να την αγγίξεις<br />Χέρια που απλώνονται χέρια που προσφέρονται<br />υπάρχει μήπως ένα ειλικρινές χέρι αναμεσά τους<br />Α! Δεν τολμώ πια να σφίξω τα χέρια<br />Χέρια που λέτε ψέματα χέρια λιγόψυχα που τα μισώ<br />Χέρια που ομολογούν και που τρέμουν όταν<br />κυττάζω τα μάτια...<br />Χέρια χέρια όλο χέρια<br />Ένας άνθρωπος πνίγεται ένα χέρι βγαίνει απ’ τα κύματα<br />Ένας άνθρωπος φεύγει ένα χέρι κουνιέται<br />Ένα χέρι συσπάται μια καρδιά υποφέρει<br />Ένα χέρι σφίγγεται ώ θείος θυμός<br />Ένα χέρι ακόμα ένα χέρι<br />Ένα χέρι πάνω στον ώμο μου<br />Ποιός είναι;<br />Είσαι συ επί τέλους<br />Είναι πολύ σκοτεινά! Τι σκοτάδια!<br />Δεν ξέρω πια τίνος είναι τα χέρια<br />Τι θέλουν<br />Τι λένε<br />Τα χέρια μας ξεγελούν<br />Θυμούμαι ακόμα λευκά χέρια μες το σκοτάδι<br />απλωμένα πάνω σ’ ένα τραπέζι, μέσα στην προσμονή<br />θυμούμαι χέρια που τ’ αγκαλιασμά τους μου ήταν αγαπητό<br />Και πιά δεν ξέρω<br />υπάρχουν πολλοί προδότες πολλοί ψεύτες<br />Α! Ακόμα και το χέρι μου που γράφει<br />Ένα μαχαίρι! Ένα όπλο! Ένα εργαλείο!<br />Όλα εκτός από το γράψιμο<br />Αίμα αίμα<br />Υπομονή η μέρα αυτή θ’ ανατείλει.<br /><br />ROBERT DESMOS 1900-1945<br />ΜΤΦΡ.ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΏΤΗΣ<br />«Κοχλίας»Ιούνιος –Ιούλιος 1946<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8101570218124317128?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-18356065139706245152008-12-22T17:07:00.003+02:002008-12-22T17:12:47.425+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SU-uU6CIOqI/AAAAAAAABfA/dA3YH9msZQ4/s1600-h/Erechtheum_SW-650px.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 166px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SU-uU6CIOqI/AAAAAAAABfA/dA3YH9msZQ4/s400/Erechtheum_SW-650px.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282632562127682210" /></a><br />Γιατί τα σπάσαμε τ' αγάλματά των,<br />γιατί τους διώξαμε απ' τους ναούς των,<br />διόλου δεν πέθαναν γι' αυτό οι θεοί.<br />Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν ακόμη,<br />σένα η ψυχές των ενθυμούνται ακόμη.<br />Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί αυγουστιάτικο<br />την ατμοσφαίρα σου περνά σφρίγος απ' την ζωή των·<br />και κάποτ' αιθέρια εφηβική μορφή,<br />αόριστη, με διάβα γρήγορο,<br />επάνω από τους λόφους σου περνά.<br /><br />Κωνσταντίνος Π. Καβάφης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1835606513970624515?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-951677536827333272008-12-16T18:54:00.001+02:002008-12-16T19:14:57.932+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SUfhwIdD9rI/AAAAAAAABeI/F8NHKuBLPUo/s1600-h/andrew+maidanik+2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 298px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SUfhwIdD9rI/AAAAAAAABeI/F8NHKuBLPUo/s400/andrew+maidanik+2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280437305134544562" /></a><br />PHOTO:Andrew Maidanik<br />ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΣΤΟΛΙΣΤΗ<br /><br />Κορίτσι αγνό ξαπλώθηκε μαζί μου:<br />σαν να ’μουν στο γιαλό λευκής θαλάσσης,<br />σαν να ’μουν στην ψυχή ευλαμπούς αστέρος<br />αργών συμπάντων.<br /><br />Απ’ το βαρύ, το πρασινό της βλέμμα<br />το φώς ξερό νερό να πέφτει σάμπως,<br />σε διάφεγγους βαθιούς ενάστρους κύκλους<br />νωπής ισχύος.<br /><br />Το στήθος της σα δίφλογος πυρσώνας<br />ορθό να καίει σε μέρη δυό στημένο,<br />διπλό τα πόδια της ποτάμι να ’ναι<br />φωτιάς και θάμβους.<br /><br />Χρυσά σαν κλίμα μόλις μεστωμένο<br />τα μάκρη του κορμιού της τα ημερήσια<br />γιομάτα φρούτα ξέχειλα ώς απάνω<br />και πύρ μυστήριο.<br /><br />Τίτλος πρωτοτύπου:Angela adonica<br />PABLO NERUDA<br /><br />Μτφρ.ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ<br />Η ΣΤΕΙΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΩΝ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΥΠΩΘΗΤΩ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-95167753682733327?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-2499474315421871622008-12-12T20:31:00.002+02:002008-12-12T20:45:35.830+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SUKwOLbSXII/AAAAAAAABd4/qg2KMD4aKNI/s1600-h/PAUL+ELUARD.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 260px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SUKwOLbSXII/AAAAAAAABd4/qg2KMD4aKNI/s400/PAUL+ELUARD.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278975470863539330" /></a><br /><br />[ΞΕΘΥΜΑΝΕ Η ΟΡΓΗ ΜΟΥ…]<br /><br />Ξεθύμανε η οργή μου, τόσος κόπος με παραμορφώνει<br />μα δεν σας χάνω ούτε στιγμή απ’ τα μάτια μου, γυναίκες<br />βουερές, άστρα βουβά πάντα μπροστά μου θα σας βλέπω,<br />τρέλα.<br /><br />Εσένα είναι των άστρων το αίμα που σε ζωντανεύει, το<br />φως τους που σε υποβαστάζει. Στ’ άνθη πάνω στυλώνεσαι<br />με τ’ άνθη, στις πέτρες πάνω με τις πέτρες.<br /><br />Λευκή στη θύμηση που σβήνει κι εκτεθειμένη κι έναστρη<br />αχτιδοβολώντας από τα ίδια σου τα δάκρυα, τ’ άφαντα.<br />Πάω χαμένος.<br /><br />[ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΝΙΑ Η ΚΟΜΗ ΣΟΥ...]<br /><br />Πορτοκαλένια η κόμη σου μες στο κενό του κόσμου<br />Στα τζάμια που τα θάμπωσαν ίσκιοι γεμάτη από σιωπή<br />Κι όπου τα χέρια μου γυμνά ζητάν να πιάσουν το είδωλό σου<br /><br />Χιμαιρικό το σχήμα της καρδιάς σου<br />Κι ο έρωτας σου ολόιδιος με τον χαμένο πόθο μου<br />Ω στεναγμοί από μοσχολίβανο και βλέμματα και ονείρατα<br /><br />Κι όμως δεν ήσουν πάντα πλάι μου. Είναι σκοτεινιασμένη<br />Ακόμα η θυμησή μου απο το πηγαινέλα σου<br />Με λόγια εκφράζεται κι ο χρόνος όπως ο Έρωτας.<br /><br />PAUL ELUARD<br /><br />Μτφρ.ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ<br />ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ<br />ΜΑΡΙΑ ΛΑΪΝΑ- ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-249947431542187162?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-7145974332216260992008-12-10T17:59:00.004+02:002008-12-10T18:16:20.017+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/ST_rAlCSfcI/AAAAAAAABdo/lhmiSkMWlwA/s1600-h/LARBAUD+VALERY.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/ST_rAlCSfcI/AAAAAAAABdo/lhmiSkMWlwA/s400/LARBAUD+VALERY.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278195683475750338" /></a><br />ALMA PERDIDA<br /><br />Δκή σας, ακαθόριστες λαχτάρες· ενθουσιασμοί·<br />σκέψεις μετά το πρόγευμα· διαχύσεις της καρδιάς·<br />μαλάκωμα ύστερ’ από την ικανοποίηση<br />των αναγκών των φυσικών· αναλαμπές του πνεύματος·διαταράξεις<br />όταν γίνεται η χώνεψη· ηρεμία<br />μετά την καλή χώνεψη· χαρές χωρίς αιτία·<br />ταραχές της κυκλοφορίας του αίματος· ερωτικές ενθύμησες·<br />μυρωδιά θυμαριού στο μπάνιο το πρωί· όνειρα ερωτικά·<br />μεγάλο καστιλιάνικο κέφι μου, απέραντη<br />πουριτάνικη θλίψη μου, προσωπικά μου γούστα:<br />σοκολάτες, μπομπόνια τόσο που να καιν, ζαχαρωμένα, παγωμένα πιοτά·<br />πούρα που σε μουδιάζουνε· και σεις, που φέρνετε ύπνο, σιγαρέτα·<br />χαρές της γρηγοράδας· γλύκα του να ’σαι καθισμένος· καλοσύνη<br />του ύπνου μες στ’ απόλυτο σκοτάδι·<br />μεγάλη ποίηση των πιο κοινών πραγμάτων· μικροπεριστατικά, ταξίδια·<br />ατσίγγανοι· περίπατοι με το έλκηθρο· βροχή στη θάλασσα·<br />τρέλα μιάς νύχτας πυρετού, μόνος με μερικά βιβλία·<br />απάνω κάτω του καιρού και της θερμοκρασίας·<br />στιγμές από μι’ άλλη ζωή ξαναφερμένες· θύμησες· προφητείες·<br />ω, εσείς λαμπάδες της κοινής ζωής και της συνηθισμένης,<br />δική σας η χαμένη αυτή ψυχή.<br /><br />Valery Larbaud<br /><br />Μτφρ.ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ<br />ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ<br />ΜΑΡΙΑ ΛΑΪΝΑ-ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-714597433221626099?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-71127434991326171822008-12-08T16:03:00.005+02:002008-12-08T22:20:48.218+02:00Το Μικρό Αγόρι <br /><br />Ξέρω, θα πεις,<br />ποιός νοιάζεται για τη θλίψη σου <br />και πόσο έχει δικαίωμα να θλίβεται ένας συνεργός;<br /><br />Διότι το ξέρω κι εγώ <br />ότι η σφαίρα που σκότωσε το μικρό αγόρι <br />έχει ένα μόριο από τον εαυτό μου. <br />Ναι, είναι το ένα δεκάκις εκατομμυριοστό, <br />αλλά αυτό δεν αναιρεί τη δολοφονική τροχιά του <br />ούτε την ευθύνη μου.<br /><br />Είναι το μόριο που γέννησε <br />η ανοχή μου στην προϊούσα σήψη. <br /><br />Είναι το μόριο που δημιούργησε <br />η ελλειμματική μου αντίσταση στην αδράνεια <br />την οποία επιζητούσαν για να οικοδομήσουν <br />τον κτηνώδη κόσμο τους.<br /><br />Είναι το μόριο που υπήρξε από την αδυναμία μου <br />να πολεμήσω τα κυρίαρχα όπλα τους, <br />το φόβο και την ανασφάλεια.<br /><br />Είναι το μόριο που οικοδόμησε αυτό το περιβάλλον, <br />του οποίου δημιουργήματα είναι οι θύτες,<br />τα θύματα σημερινά κι αυριανά, <br />τα μικρά αγόρια και κορίτσια,<br />οι χιλιάδες άνεργοι, οι αδύναμοι, <br />οι μη έχοντες, μη περιθαλπόμενοι, <br />οι γέροντες, οι άρρωστοι, οι ανασφαλείς,<br />οι καταθλιπτικοί, οι ανεχόμενοι<br />και κυρίως απέλπιδες.<br /><br />Μην αναρωτηθείς τι ζητούν αυτά <br />τα πανέμορφα παιδιά στους δρόμους<br />τώρα που δεν έχουν νόημα συγνώμες <br />και ενοχικά βουρκωμένα μάτια.<br /><br />Άκουσα παιδικές φωνές σε ώριμα τραγούδια<br />σαρωτικά που διαπερνούν τη θλίψη.<br /><br />Οι γροθιές διεκδίκησης<br />οι ανάσες ζωογόνες <br />οι δρόμοι φωτεινοί <br />και κυρίως ανθρώπινοι.<br /><br />Και μη με συμπονέσεις. <br />Απλά πάρε τα λόγια μου στο δισάκι σου <br />κι εξαργύρωσε την πείρα μου <br />στους αγώνες των αυριανών ημερών. <br /><br />Γιώργος Δουατζής<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7112743499132617182?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-31761182373502329922008-11-28T17:58:00.005+02:002008-11-28T19:56:43.233+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/STAwha0XdcI/AAAAAAAABdA/lXWU6lEnNm4/s1600-h/Dawn-William-Adolphe+Bouguereau.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 203px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/STAwha0XdcI/AAAAAAAABdA/lXWU6lEnNm4/s400/Dawn-William-Adolphe+Bouguereau.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273768514343630274" /></a><br /><br />ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΥΜΝΟ ΤΩΝ «ΧΑΡΙΤΩΝ»<br /><br />...Άλαφροφύσητη αύρα στο νιό φέρνει<br />τον πέπλο της παρθένας, που τον είδε<br />την ολόξανθη κόμη της να κρύβει...<br />Πρός την πνοή του ανέμου τρέχει, βρίσκει<br />το φορεμά της πάνω σ’ ένα θάμνο,<br />κ’ η κόρη βυθισμένη μες στης λίμνης<br />το κρύο νερό χαιρόταν τη δροσιά του<br />κάτου απ’ της καλοκαιρινής σελήνης<br />τη λάμψη, και βαθειά μες στην καρδιά της<br />ο μυστικός έρωτας τραγούδουσε.<br />Κι’ ο απότολμος ερωτιάρης τα κάλλη<br />του κορμιού της στο διάφανο κρουστάλλι<br />θάβλεπε νάχουν πλιό μεγάλη χάρη<br />αν μια ροδακινιά, με τα γυρμένα<br />πολύκαρπα κλαδιά στα νερά επάνω,<br />δεν έκρυβε την κόρη που ελουζόταν.<br />Κ’ εκείνη από τη φυλλωσιά κυττάζει<br />το νιό που γύρω εκεί παραμονεύει<br />κι’ απ’ τη ροδακινιά γοργοπηγαίνει<br />στο θάμνο που κρατεί το φορεμά της...<br />Θέλει, μα δεν τολμάει, να τη φωνάξει.<br />Ξάφνου από μια σπηλιά πούταν πλιό πέρα<br />ψίθυρο σιγαλό γρικάει και φεύγει.<br />Κ’ εγλύτωσεν η κόρη τρομασμένη<br />κ’ εκεί δεν ξαναπήγε μοναχή της.<br />Έκρυβαν τη σπηλιά μεγάλα δέντρα<br />κι’ ο νιός κόβει κλωνάρι και χτυπάει<br />σκληρά κοπάδι από άγρια περιστέρια<br />που γύρω του επετούσαν και τα μάτια<br />του εσκεπάζαν. Και τέλος νικημένα<br />τρεμοφτέρουγα φεύγουνε στο αγέρι.<br />Και τότε ο νιός τα μάτια του γυρίζει<br />στη σπηλιά τη σελινοφωτισμένη<br />κι’ αντικρύζει, σε ολανθισμένο στρώμα,<br />Νεράϊδα κοιμισμένη πλάϊ σε Φαύνο...<br />κι’ ελπίζει γλυκά κι’ ο ίδιος να μπορέσει<br />Έτσι κρυφά την κόρη να μαγέψει.<br /><br />Ugo Foscolo<br />Μτφρ.Μ. ΣΙΓΟΥΡΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3176118237350232992?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-47436042115893468582008-11-27T18:12:00.002+02:002008-11-27T19:01:47.472+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SS7SXFD3SFI/AAAAAAAABcw/k_TKbTACgKw/s1600-h/LA+ENCINA.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 238px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SS7SXFD3SFI/AAAAAAAABcw/k_TKbTACgKw/s400/LA+ENCINA.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273383507634636882" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SS7SM6bMbqI/AAAAAAAABco/d3FrABbREMY/s1600-h/mapachile3.gif"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 135px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SS7SM6bMbqI/AAAAAAAABco/d3FrABbREMY/s400/mapachile3.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273383332981010082" /></a><br />Η ΒΑΛΑΝΙΔΙΑ<br /><br />Στην δασκάλα δεσποινίδα Brigida Walker<br /><br /> Ι<br /><br />Αυτή η γυναικεία ψυχή, λεπτή και στιβαρή,<br />τρυφερή στην αγάπη, αυστηρή στη σοβαρότητα,<br />είναι η λαμπρή βαλανιδιά με μυρωμένον ίσκιο,<br />που πάει στ’ άγρια μπράτσα της μια ολάνθιστη μυρτιά.<br /><br />Πολτός τρυφερών νάρδων, πολτός δρυών αγέρωχων,<br />της ζύμωσαν τη ροδαλή τη σάρκα της καρδιάς της,<br />και με όλη τη σκληράδα και την υπεροψία της, αν προσέξεις<br />ενα τρέμουλο συγκίνησης πάλλει στη φυλλωσιά της.<br /><br />Κορυδαλλοί χιλιάδες μαθαίνουνε να τραγουδούν <br />στο φυλλωμά της, και στους ανέμους σκόρπισαν<br />να πλημμυρίσουνε με δοξασμούς τα ουράνια. Ω ευγενική<br /><br />βαλανιδιά! Να φιλήσω το λαβωμένο σου κορμό<br />και με το χέρι μου υψωμένο να ευλογήσω, ώρα πολλή,<br />την αγιασμένη μάζα σου φτιαγμένη απ’ το θεό!<br /><br /> ΙΙ<br /><br />Το βάρος από τις φωλιές ποτέ δεν σε λυγίζει.<br />ούτε και το φορτίο τους θέλεις ν’ αποτινάξεις.<br />Άλλη έγνοια δε φουρτούνιασε τα ευαίσθητα κλαδιά σου,<br />έξω απ’ το να είσαι φουντωτή, πλατιά για να σκεπάσεις.<br /><br />Η ζωή (ένας άνεμος) περνά απ’ τη φυλωσιά σου<br />σαν μια γλυκιά σαγήνη, χωρίς βία, χωρίς φωνή·<br />και η φουρτουνιασμένη ζήση χτυπάει τ’ άρμενά σου<br />με τον γαλήνιο ρυθμό που είναι ο ρυθμός του Θεού.<br /><br />Απ’ το να δέχεσαι τόσες φωλιές, τόσο τραγούδι,<br />από το να δημιουργεί τόσο άρωμα και θαλπωρή<br />το στήθος σου, τόση φροντίδα αγνή και τόση αγάπη,<br /><br />όλο το ηρωικό σου ξύλο, βαλανιδιά, έχει αγιάσει!<br />Η ομορφιά στα φύλλα σου έχει πιά γίνει αιώνια<br />και σαν έρθει φθινόπωρο ποτέ δεν θα τ’ αγγίξει!<br /><br /> ΙΙΙ<br /><br />Βαλανιδιά, ευγενική βαλανιδιά, σε τραγουδώ!<br />Ποτέ ο κορμός σου ας μην γευτεί την πίκρα από το κλάμα,<br />μπροστά σου ας γονατίζει ο ξυλοκόπος της ανθρώπινης<br />κακίας, με τα τσεκούρια του· και όταν<br />ο κεραυνός του Θεού σε βρεί ας γίνει απαλός<br />και πλατύς σαν το στήθος σου, το στήθος του Θεού! <br /><br />Gabriela Mistral<br />Ρήγας Καππάτος<br />Εκδόσεις ΕΚΑΤΗ<br /><br />LA ENCINA<br /><br />A la maestra Señorita Brígida Walker.<br /><br />I<br />ESTA alma de mujer viril y delicada,<br />dulce en la gravedad, severa en el amor,<br />es una encina espléndida de sombra perfumada,<br />por cuyos brazos rudos trepara un mirto en flor.<br /><br />Pasta de nardos suaves, pasta de robles fuertes,<br />le amasaron la carne rosa del corazón,<br />y aunque es altiva y recia, si miras bien adviertes<br />un temblor en sus hojas que es temblor de emoción.<br /><br />Dos millares de alondras el gorjeo aprendieron<br />en ella, y hacia todos los vientos se esparcieron<br />para poblar los cielos de gloria. ¡Noble encina,<br /><br />déjame que te bese en el tronco llagado,<br />que con la diestra en alto, tu macizo sagrado<br />largamente bendiga, como hechura divina!<br /><br />II<br />El peso de los nidos ¡fuerte! no te ha agobiado.<br />Nunca la dulce carga pensaste sacudir.<br />No ha agitado tu fronda sensible otro cuidado<br />que el ser ancha y espesa para saber cubrir.<br /><br />La vida (un viento) pasa por tu vasto follaje<br />como un encantamiento, sin violencia, sin voz;<br />la vida tumultuosa golpea en tu cordaje<br />con el sereno ritmo que es el ritmo de Dios.<br /><br />De tánto albergar nido, de tánto albergar canto,<br />de tánto hacer tu seno aromosa tibieza,<br />de tánto dar servicio, y tánto dar amor,<br /><br />todo tu leño heroico se ha vuelto, encina, santo.<br />Se te ha hecho en la fronda inmortal la belleza,<br />¡y pasará el otoño sin tocar tu verdor!<br /><br />III<br />¡Encina, noble encina, yo te digo mi canto!<br />Oue nunca de tu tronco mane amargor de llanto,<br />que delante de ti prosterne el leñador<br />de la maldad humana, sus hachas; y que cuando<br />el rayo de dios hiérate, para ti se haga blando<br />y ancho como tu seno, el seno del Señor!<br /><br />Gabriela Mistral<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4743604211589346858?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-56034574022237737592008-11-21T19:44:00.002+02:002008-11-21T20:36:43.189+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SSb_sIU366I/AAAAAAAABcg/B9e_V8QL22w/s1600-h/Dante_Statue.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SSb_sIU366I/AAAAAAAABcg/B9e_V8QL22w/s400/Dante_Statue.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271181547498105762" /></a><br />ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΜΟΥ...<br /><br />Τα μάτια της αγάπης μου στολίζει<br />μια γλυκειά λάμψη· κι’ όπου κι’ αν προβάλει<br />χίλια μάγια τριγύρω της σκορπίζει,<br />και θνητός δεν ξανάειδε τέτοια κάλλη.<br /><br />Άπ’ το φώς τους μια χάρη ρέει αγάλι<br />και κάνει την καρδιά να λαχταρίζει...<br />κι’ αν τότε πω να μην γυρίσω πάλι<br />τίποτε η θελησή μου δεν αξίζει.<br /><br />Γυρίζω εκεί που έπεσα νικημένος<br />τη μαγική της σαν πρωτοείδα χάρη<br />κι’ η ματιά μου ζητάει θάρρος να πάρει.<br /><br />Δεν τη βρίσκω σαν φτάνω συντριμμένος<br />κι’ ο πόθος που με φέρνει πάει να σβήσει•<br />μα ο Έρωτας ποτέ δε θα μ’ αφήσει.<br /><br />DANTE 1265-1321<br />Μτφρ.Μ.ΣΙΓΟΥΡΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-5603457402223773759?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-88409864057457032322008-11-18T19:48:00.001+02:002008-11-18T20:39:33.411+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SSML1UtvlyI/AAAAAAAABcY/DHxQcD84Y5Y/s1600-h/DANAE+SANTRON.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 307px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SSML1UtvlyI/AAAAAAAABcY/DHxQcD84Y5Y/s400/DANAE+SANTRON.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270068999675156258" /></a><br />ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΠΟΥΧΕΙ...<br /><br />Τα μάτια, πούχει ο έρωτας φωλιάσει,<br />τάειδα κ’ έμεινα τόσο φοβισμένος<br />γιατί σαν νάμουν καταφρονεμένος<br />μ’ εκύτταζαν· κ’ η καρδιά μου έχει σπάσει.<br /><br />Κι’ άν δεν είχε γλυκά χαμογελάσει<br />σ’ εμένα η κόρη θάμουν πονεμένος,<br />κι’ ο ίδιος ο Έρωτας θάταν λυπημένος<br />πως μ’ επλάνεσε και μ’ έχει δαμάσει.<br /><br />Το λογισμό μου ένοιωθα να σαλεύει,<br />μόλις εκείνη μ’ είχεν αντικρύσει,<br />πνεύμα που απ’ τον ουρανό εκατέβη<br /><br />γι’ αγάπη αληθινή να μου μιλήσει...<br />Κι’ εξάνοιγα την ηθική ομορφιά της<br />σαν να βρισκόμουν μέσα στην καρδιά της.<br /><br />Guido Cavalcanti 1260-1300<br />Μτφρ.Μ. ΣΙΓΟΥΡΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8840986405745703232?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-15573012671595094392008-11-14T17:09:00.004+02:002008-11-14T17:57:01.385+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SR2em0ayq3I/AAAAAAAABcQ/3ogGel8WjMA/s1600-h/%CE%91%CF%80%CF%8C%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B7+%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1...%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%81%CF%81.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SR2em0ayq3I/AAAAAAAABcQ/3ogGel8WjMA/s400/%CE%91%CF%80%CF%8C%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B7+%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1...%CE%BC%CF%80%CF%81%CF%81%CF%81.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268541528836582258" /></a><br />ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ<br /><br />Ή θάλασσα με κύματα από τσίγκο κι αφριστόν<br />ασβέστη, μας πολιορκεί<br />με τον απέραντο καημό της.<br />Όλα μοιάζουν-<br />στη δύση, στην ανατολή, στο νότο, στο βορρά,<br />κι ο ουρανός και το νερό-, σκληρά και γκρίζα,<br />άσπρα και στεγνά.<br /><br />Ποτέ τόσο μεγάλο<br />χασμουρητό δεν έσκαψε βαθιά τον κόσμο!<br /><br />Έχουνε οι ώρες ίδιο μέτρο<br />καθώς ακέρια η θάλασσα κι ακέριος ο ουρανός<br />άσπρος και γκρίζος, στεγνός και σκληρός.<br />κάθε ώρα και μιά θάλασσα, στεγνή και γκρίζα,<br />κι ένας ουρανός, άσπρος και σκληρός.<br /><br />Κι από τον πύργο της ψυχής τον μισογκρεμισμένο<br />Κανένας δεν μπορεί να βγεί!<br /><br />Σ’ όλα τα πλάτη-στο βοριά,<br />στο νότο, στην ανατολή, στη δύση-,<br />μιά θάλασσα από τσίγκο κι από γύψο,<br />κι ένας, όπως η θάλασσα, από γύψο<br />κι από τσίγκο ουρανός,<br />της θλίψης ανεξάντλητα κοιτάσματα,<br />Χωρίς αυγή, χωρίς ηλιοβασίλεμα....<br /><br />Juan Ramon Jimenez<br />Μτφρ.Πέτρος Α.Δήμας<br />Εκδόσεις Σοκόλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1557301267159509439?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-48788636017576398482008-11-11T17:10:00.002+02:002008-11-11T17:35:45.631+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SRml91nuoBI/AAAAAAAABcI/xclpLeRDTdE/s1600-h/firstwinner2008butcher_b.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SRml91nuoBI/AAAAAAAABcI/xclpLeRDTdE/s400/firstwinner2008butcher_b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267423720970821650" /></a><br />Όπως πέρυσι έτσι και φέτος αφιερώνουμε μια ανάρτηση στον Διεθνή Κλασσικό Μαραθώνιο που έγινε προχθές Κυριακή στις 9-11-08 και ανέδειξε νικητή τον Κενυάτη Νίκολα Πολ Λεκουράα με 2 ώρες 12 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-4878863601757639848?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-3817003132505634622008-11-08T15:47:00.001+02:002008-11-08T16:01:45.262+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SRWbppTVRmI/AAAAAAAABb4/rSbGBSRdDYo/s1600-h/delphi+THOLOS.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 363px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SRWbppTVRmI/AAAAAAAABb4/rSbGBSRdDYo/s400/delphi+THOLOS.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266286479043544674" /></a><br />ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ<br /><br />«Είπατε τω Βασιλεί:»<br />ΜΑΝΤΕΙΟΝ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ<br /><br />Το λάλο εσώπασε νερό για πάντα και στη στείρα<br />την κοίτη του εγείρανε βαριά και μαραθήκαν<br />οι δάφνες οι ελληνικές και της ελιάς οι κλώνοι:<br />ενάντια, Ιουλιανέ, μάταια πας στη Μοίρα.<br />Αφήσανε τον Όλυμπο παντέρημο οι Θεοί,<br />οι Αθηναίοι των νικών ξεχάσαν τον παιάνα<br />και Σύροι ναύτες άκουσαν μια νύχτα σκοτεινή<br />να κλαίνε στις ελληνικές ακτές τον Μέγα Πάνα.<br />Στον ομφαλό του ελληνικού κόσμου, την Ολυμπία,<br />σήμερα μήτε Πίνδαροι, μήτε φωνή καμία:<br />μέσα στο φώς ασάλευτη φαντάζει τώρα ως τάφος.<br />Δεν εσταυρώθηκε ο Θεός της Ναζαρέτ μονάχος,<br />Ιουλιανέ, αλλά μ’ αυτόν μαζί η πλατιά οικουμένη<br />στον ξύλινο του Γολγοθά σταυρό είναι σταυρωμένη.<br /><br />ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-381700313250563462?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-15175153753625027102008-11-05T15:43:00.002+02:002008-11-05T15:55:28.417+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SRGjnwF9xlI/AAAAAAAABaw/QzVxzNi1OKA/s1600-h/Quijte.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 321px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SRGjnwF9xlI/AAAAAAAABaw/QzVxzNi1OKA/s400/Quijte.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265169342692968018" /></a><br />Don Quijote and Sancho Panza by PICASSO<br /><br />ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ<br /><br />Ατσάλινος και σοβαρός απάνω στ’ αλογό του<br />το αχαμνό, του Θερβάντες ο ήρωας περνάει•<br />και πίσω του, στο στωικό γαïδούρι του καβάλα,<br />ο ιπποκόμος του ο χοντρός αγάλια ακολουθάει.<br />Αιώνες που ξεκίνησε κι αιώνες που διαβαίνει<br />με σφραγισμένα απίσημα, ερμητικά τα χείλια<br />και με τα μάτια εκστατικά, το χέρι στο κοντάρι,<br />πηγαίνοντας στα γαλανά της Χίμαιρας βασίλεια...<br />Στο περασμά του απ’ τους πλατιούς του κόσμου δρόμους, όσοι<br />τον συντυχαίνουν, για τρελό τον παίρνουν, τον κοιτάνε,<br />τον δείχνει ο ένας του αλλουνού―κι ειρωνικά γελάνε.<br />Ώ ποιητή! Παρόμοια στο διάβα σου οι κοινοί<br />οι άνθρωποι χασκαρίζουνε. Άσε τους να γελάνε:<br /><br />Οι Δον Κιχώτες παν μπροστά κι οι Σάντσοι ακολουθάνε!<br /><br />ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ<br />ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΕΚΛΟΓΗ <br />ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ:ΑΛΟΗ ΣΙΔΕΡΗ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΣΤΙΑ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1517515375362502710?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-30541580128619773132008-10-31T19:26:00.001+02:002008-10-31T19:56:36.075+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SQtGqo7ZnLI/AAAAAAAABao/sXMN-yll-BQ/s1600-h/zeus_statue.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 249px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SQtGqo7ZnLI/AAAAAAAABao/sXMN-yll-BQ/s400/zeus_statue.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263378287867567282" /></a><br />Η ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ<br /><br />«Την γή λάβετε!»φώναξε ο Ζεύς προς τους ανθρώπους<br />Από τα ύψη του, «Δικιά σας είναι, ολοδικιά!<br />Κληρονομιά σας την χαρίζω αιώνια, όλους τους τόπους•<br />Κοιτάχτε όμως να την μοιραστείτε αδερφικά».<br /><br />Κι έσπευσε, όποιος χέρια είχε, να πιάσει ένα μέρος.<br />Ο κάθε νέος κι ο κάθε γέρος κίνησε με βιάση.<br />Ο αγρότης τους καρπούς άρπαξε του αγρού εγκαίρως,<br />Ο ευγενής βγήκε να κυνηγήσει μές τα δάση.<br /><br />Ο αββάς κρασί διάλεξε της χρονιάς της πιο παλιάς,<br />Ο έμπορος πήρε όλα όσα χωρούσε η αποθήκη.<br />Δρόμους και γέφυρες ιδιοποιήθη ο βασιλιάς,<br />Κι είπε στο τέλος και αυτά׃«δεκάτη μου ανήκει».<br /><br />Πολύν καιρό μετά, αφότου πια η μοιρασιά συνέβη,<br />Φτάνει ο ποιητής από μέρη απομακρυσμένα.<br />Αχ!Γύραθε παντού δεν είχε κάτι ν’ αγναντεύει,<br />Κι όλα τον κυριό τους πλέον είχαν το καθένα!<br /><br />«Αλί μου! Πρέπει το λοιπόν απ’ όλους εγώ μόνος<br />Ν’ απολησμονηθώ, εγώ ο πιο πιστός σου υιός;» <br />Δυνατά άφησε να ηχεί του παραπόνου ο τόνος<br />Κι άνω τον έπεμψε κατά τον θρόνο του Διός.<br /><br />«Αν συ πολύ στην χώρα των ονείρων είχες μείνει»,<br />Του ’πε ο θεός ,«να μην τα βάζεις τώρα με εμένα.<br /> Που ήσουν λοιπόν, όταν τον κόσμο μοίραζαν εκείνοι;»<br />«Ήμουν »,απάντησε ο ποιτής, «πλάι σε σενα.<br /><br /> »Στην φεγγοβόλο όψη σου στραμμένο είχα το μάτι·<br />Στην αρμονία τ’ ουρανού σου έστηνα το αυτί·<br /> Συγχώρα την ψυχή, που, απ´ το φέγγος σου γεμάτη,<br />Μέθυσε τόσο που έχασε το γήινο καθετί !»<br /><br /> «Και τώρα ;» είπε ο Ζευς, «Έχει δοθεί ήδη όλη η γης•<br />Συγκομιδή, αγορά, κυνήγι πλέον όλα πάνε.<br /> Στον ουρανό μου εσύ αν θες μαζί μ’ εμέ να ζεις ,<br />Όσο συχνά και να ’ρχεσαι, για σένα ανοιχτός θα ’ναι».<br /><br /> ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΣΙΛΛΕΡ <br /> Μετάφραση׃Κυριάκος Γ. Σαμέλης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3054158012861977313?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-33797377536903145242008-10-22T16:25:00.002+03:002008-10-22T16:36:27.315+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SP8r5mRQgyI/AAAAAAAABaQ/MigoKwR-xHI/s1600-h/Villon+Francois+1431+1463.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SP8r5mRQgyI/AAAAAAAABaQ/MigoKwR-xHI/s400/Villon+Francois+1431+1463.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259971158317499170" /></a><br />ΟΙ ΚΑΗΜΟΙ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΗΣ ΑΡΜΑΤΟΠΟΥΛΗΤΡΑΣ<br /><br />Την όμορφη, που επούλαε έναν καιρό<br />Άρματα, λέω πώς την ακούω θλιμμένη<br />Να λαχταρά, με μάταιο πια καημό,<br />Κοπέλα σαν και πρίν να ξαναγένει.<br />Κι «Άχ, γερατειά―να λέει―τη βουλιασμένη<br />Γιατί έτσι πρώιμα μ’ έχετε κουρσέψει;<br />Πως δε σκοτώνουμαι; Η τυραννισμένη<br />Ζωή μου πως δε λέει πια να τελέψει;<br /><br />«Μου κλέψατε τις τόσες ζουρλαμάδες<br />Που σκόρπαε τσ’ ομορφιάς μου ο πειρασμός<br />Σ’ εμπόρους, σε σοφούς και σε παπάδες·<br />Γιατί κάθε άντρας τότες σαν τρελός<br />Μου χάριζε άσκεφτα όλο του το βιός<br />―Κι ύστερα ας το ’κλαιγε όσο ζούσε―φτάνει<br />Να τού δινα ό,τι τώρα ούτε στραβός<br />Θέλει, ούτε κι οι πιο βρώμικοι ζητιάνοι.<br /><br />«Ά, κόσμο τότες πού διωξα σωρό,<br />Για την αγάπη κάποιου κατεργάρη<br />Μορφονιού―άμυαλο ήμουν θηλυκό―<br />Που, άν τα ψευτοχάδια μου άλλοι είχαν πάρει,<br />Του ερώτου μου αυτός τρύγησε τη χάρη.<br />Τον αγάπαα, τ’ ορκίζομαι τρελά!<br />Μ’ αυτός να με χτυπάει το χε καμάρι<br />Και να μου τρώει τα όσα έβγαζα λεφτά.<br /><br />«Δε θα χα φάει τέτοιον κωλοσυρμό,<br />Τόσες κλωτσιές, άν δεν τον αγαπούσα.<br />Πώς μ’ έδερνε, τη δόλια, σαν το ζό!<br />Όμως σαν μού λεγε και τον φιλούσα,<br />Το ξύλο που χα φάει το λησμονούσα!<br />Τ’ αρκούδι, του κριμάτου αυτή η πομπή,<br />Μ’ εφίλιε...Γι’ αυτό πρόκοψα! Να λούσα<br />Όπώχω τώρα: Κρίμα και ντροπή.<br /><br />« Πέθανε εδώ και τριάντα χρόνια πιά,<br />Και τα μαλλιά μου, όϊμένα, έχουν ασπρίσει.<br />Σα σκέφτομαι τα νιάτα τα χρυσά,<br />Πως ήμουν και πώς έχω καταντήσει!<br />Σα θωρώ το κορμί μου, ώς το χω γδύσει,<br />Και βλέπω η δόλια πόσο είμ’ αλλαγμένη,<br />Φτωχή, στεγνή, πως έχω αδυνατίσει,<br />Μια μάνητα με πιάνει λυσσασμένη.<br /><br />«Που ναι του κούτελού μου η ομορφιά,<br />Που τα ξανθιά μαλλιά μου, τα γραφτά<br />Φρύδια μου, κείνη η σφάχτρα μου ματιά<br />―Απ’ τις πιο φίνες―τι έγιναν τ’ αυτιά<br />Τα φιλντισένια μου, τα φλογερά<br />Κόκκινα χείλια, η μύτη η κοντυλένια<br />―Ούτε κοντή ήταν ούτε και μακριά―<br />Του πηγουνιού μου η χάρη η αγαλματένια;<br /><br />«Οι ώμοι μου οι χυτοί που είν’ τώρα, αλί μου,<br />Και των μπράτσων μου η σάρκα η αφροπλασμένη<br />Τα βυζιά μου, κείνοι οι έγγομοι γοφοί μου<br />Όρθόστητοι, καθάριοι, καμωμένοι<br />Να ναι από αψιά φιλιά σημαδεμένοι;<br />Κι η απόκρυφη ομορφιά μου, όλο μεράκι,<br />Στ’ άσπρα κρουστά μου σκέλια ποστιασμένη<br />Μεσ’ στο ξανθό όμορφό της κηπαράκι;...<br /><br />«Ζάρες στο κούτελο, μαλλιά ψαρά,<br />Φρύδια στουβιές, τα μάτια έχουν σβηστεί<br />―Πού σφάζαν και γελούσαν μια φορά<br />Και που γι αυτά είχαν τόσοι τρελαθεί―<br />Ή μύτη μου σαν του όρνιου έχει γενεί,<br />Τ’ αυτιά κρεμάσαν πια νερουλιασμένα,<br />Μαράθη κι εξεθώριασε η μορφή<br />Κι έχω πηγούνι, χείλια σουρωμένα...<br /><br />«Ή ανθρώπινη ομορφιά πως κατανταίνει!<br />Μπράτσα ξερά και χέρια ροζιασμένα,<br />Ώμοι σκεβροί, αχαμνοί, καμπουριασμένοι•<br />Και τα βυζιά κρεμάνε σιχαμένα•<br />Παρόμοια κι οι γοφοί. Κι αλί σε μένα,<br />Άν πω και για το κρύφιο κηπαράκι!<br />Και τα μηριά, μηράκια είν’ γινωμένα<br />Ίδια στο χρώμα με το σουτζουκάκι.<br /><br />«Άς κλαίμε τώρα εδέτσι τα παλιά<br />Χρόνια μας, δόλιες γριές ξεμωραμένες,<br />Αναμεσά μας.Κωλοκαθιστά<br />Κατάχαμα στη γή, κουβαριασμένες<br />Κι από θαμπά λυχνάρια φωτισμένες,<br />Όπου νωρίς ανάβουν, νωρίς σβένουν.<br />Κι είμαστε άλλοτε τόσο χαϊδεμένες!...<br />Πόσες και πόσοι ίδια με μας παθαίνουν».<br /><br />FRANCIS VILLON<br />ΣΠΥΡΟΣ ΣΚΙΑΔΑΡΕΣΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3379737753690314524?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-51380794810868347792008-10-17T19:43:00.005+03:002008-10-17T20:09:11.040+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SPjGKHsw2XI/AAAAAAAABEM/infFaqTuuYA/s1600-h/andrew+maidanik+1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SPjGKHsw2XI/AAAAAAAABEM/infFaqTuuYA/s400/andrew+maidanik+1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258170442122844530" /></a><br />Photo:Andrew Maidanik<br /><br />ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ<br /><br />Ολόκληρο το παρελθόν, μεγάλο<br />κι ελεύθερο, ξεντύνεται<br />μέσα στο πορφυρόν ηλιόγερμα,<br />σαν την ασύγκριτη γυναίκα.<br /><br />(Ώ γύμνια χωρίς όνομα,<br />υπέρτατη αποθέωση!)<br /><br />Το απέραντο στεφάνι του,<br />τριαντάφυλλο από φλόγα,<br />είναι απ’ το μέλλον πλουσιότερο,<br />απ’ την αυγή πιο φωτεινό.<br /><br />(Δέν θα ’ναι τίποτε ωραιότερο,<br />ποτέ, από σένα, παρελθόν!)<br /><br />Ξέρω καλά πως θα το βρίσκω<br />πιο πέρα πάντα, κόρφο<br />της θάλασσας, κορφή μιάς άλλης γής,<br />μέσα στη μόνη δόξα.<br /><br />JUAN RAMON JIMENEZ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-5138079481086834779?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-82286375588773873552008-10-15T16:10:00.001+03:002008-10-15T16:13:17.387+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SPXsMsQCB2I/AAAAAAAABDk/z8gdflF8PJo/s1600-h/low-tide-+Edward+Poynter,.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SPXsMsQCB2I/AAAAAAAABDk/z8gdflF8PJo/s400/low-tide-+Edward+Poynter,.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257367842805909346" /></a><br /> ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ<br /><br />Ένας λαμπρός είσαι ουρανός του φθινοπώρου, εσύ!<br />Μα εμένα η θλίψη μέσα μου σα θάλασσ’ ανεβαίνει,<br />Κι όταν πισωδρομάει, στα ωχρά τα χείλη μου απομένει<br />Απ’ την πικρή τη λάσπη της μια γέψη καυτερή.<br /><br />−Μάταια το χέρι σου στα λιγωμένα μου γλιστρά<br />Τα στήθη· ο,τι ζητείς εκεί να βρείς τόχει ρημάξει,<br />Τόχει η γυναίκα με τα δόντια τ’άγρια της σπαράξει.<br />Πιά την καρδιά μου μη ζητάς· τη φάγαν τα θεριά.<br /><br />Είναι η καρδιά μου ένα παλάτι οπού διαγουμίζει<br />Όχλος• μεθούν, σκοτώνουνται, τραβιούνται απ’ τα μαλλιά!<br />−Μιαν ευωδιά από το γυμνό τον κόρφο σου αναβρύζει!...<br /><br />Σκληρέ δυνάστη των ψυχών, προστάζεις, ώ Εμορφιά!<br />Με τη φωτιά απ’ τα μάτια σου σαν κύμα που χυμίζει,<br />Απόκαψε τα ράκη αυτά που αφήκαν τα θεριά!<br /><br />CHARLES BAUDELAIRE<br />ΚΛΕΩΝ Β. ΠΑΡΑΣΧΟΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8228637558877387355?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-63691017159178481602008-10-12T18:16:00.002+03:002008-10-12T18:39:18.519+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SPIaDQxzk2I/AAAAAAAABDc/3-S0bZf20EQ/s1600-h/iyhwseagulls.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SPIaDQxzk2I/AAAAAAAABDc/3-S0bZf20EQ/s400/iyhwseagulls.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256292358440588130" /></a><br /><br />ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ<br /><br />Όποιος ξεχνάει χάνεται<br />ραγίζει όποιος θυμάται<br />κι αυτός που παραστράτισε <br />στις ερημιές κοιμάται<br />Στα γιορτινά τα μαγαζιά<br />πολύχρωμες βιτρίνες<br />είπες πως θα 'ρθεις να με βρεις<br />δυο χρόνια κι έξι μήνες<br /><br />Μάθε τη γλώσσα της σιωπής <br />κι ύστερα έλα να μου πεις<br />πώς κλίνεται το σ' αγαπώ<br />πώς βγάζει η έρημος καρπό<br /><br />Αλλάζουν δρόμοι και μορφές<br />Οι εποχές αλλάζουν<br />κι οι από μηχανής θεοί<br />αμήχανα κοιτάζουν<br />ʼστο παράθυρο ανοικτό<br />σ' όλες τις καταιγίδες<br />θα δεις στο φως μιας αστραπής<br />όσα ποτέ δεν είδες<br /><br />Μάθε τη γλώσσα της σιωπής <br />κι ύστερα έλα να μου πεις<br />πώς κλίνεται το σ' αγαπώ<br />πώς βγάζει η έρημος καρπό<br /><br />ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ<br />ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ:WWW.STIXOI.INFO<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6369101715917848160?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-37935319436279237382008-10-10T18:05:00.003+03:002008-10-10T18:22:26.950+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SO9zKEF1_mI/AAAAAAAABC0/tfiHVt1mL4I/s1600-h/Maurice_Maeterlinck_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SO9zKEF1_mI/AAAAAAAABC0/tfiHVt1mL4I/s400/Maurice_Maeterlinck_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255545906898796130" /></a><br />ΝΥΧΤΙΑ ΨΥΧΗ<br /><br />Είν’ η ψυχή μου απ’ όλα πια θλιμένη,<br />Είναι θλιμένη που είναι τόσο κουρασμένη,<br />Κουρασμένη μάταια να ζεί καιρό,<br />Είναι θλιμένη τώρα πια και κουρασμένη,<br />Τα χέρια σου στο προσωπό μου καρτερώ.<br /><br />Τ’ αγνά σου δάχτυλα στο προσωπό μου περιμένω<br />Που όμοια σαν άγγελους των πάγων τα θωρώ,<br />Τον αρραβώνα να μου φέρουν περιμένω,<br />Τη δρόσο σου στο προσωπό μου περιμένω<br />Σαν θησαυρό στα βάθη των νερών.<br /><br />Τα φαρμακά τους τέλος περιμένω,<br />Πριν νάχω μες στον ήλιο αυτό χαθεί,<br />Στον ήλιο απελπισμένος που πεθαίνω!<br />Τα ζεστά μάτια μου να υγράνουν περιμένω<br />Όπου τόσοι φτωχοί έχουν κοιμηθεί!<br /><br />Όπου κύκνοι στη θάλασσα αφημένοι,<br />Τόσοι κύκνοι στη θάλασσα χαμένοι,<br />Μάταια υψώνουν τους λαιμούς των θλιβερούς,<br />Όπου στούς κήπους του χειμώνα προχωρούν<br />Οι άρρωστοι με ρόδα στολισμένοι!<br /><br />Τ’ αγνά σου δάχτυλα στο προσωπό μου περιμένω,<br />Που όμοια σαν άγγελους των πάγων τα θωρώ,<br />Τα μάτια μου να υγράνουν περιμένω,<br />Το χόρτο της ματιάς μου το νεκρό<br />Που αρνάκια έχει ένα πλήθος κουρασμένο!<br /><br />MAURICE MAETERLINCK 1862-1949<br />Μτφρ.ΜΗΝΑΣ ΔΗΜΑΚΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3793531943627923738?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-62970997972242217752008-10-05T11:03:00.004+03:002008-10-05T11:13:07.260+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SOh3AUHG8WI/AAAAAAAABCk/Vw4GUr8a3Bw/s1600-h/John_Keats+1795+1821.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SOh3AUHG8WI/AAAAAAAABCk/Vw4GUr8a3Bw/s400/John_Keats+1795+1821.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253579812609913186" /></a><br /><br />ΣΕ ΜΙΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΥΔΡΙΑ<br /><br />Άνέραστη και ανέγγιχτη Νύφη, Σύ, της Γαλήνης<br />που η Σιωπή σε βύζαξε κι αργός σ’ έθρεψε ο Χρόνος,<br />Ίστορικέ, που πιό γλυκά απ’ το στίχο μου, έτσι μόνος<br />μιαν ιστορία απ’ τους αγρούς γεμάτη ανθούς ξεχύνεις.<br />Ποιός θρύλος μέσ’ στα στέφανα των φύλλων σου φαντάζει<br />θεών, θνητών, η και των δυό; Είναι τα Τέμπη η κάμποι<br />της Αρκαδίας; Άντρες ποιοί και ποιός θεός που λάμπει<br />είναι μπροστά μου; Τάχα αυτές τις κόρες τι τρομάζει;<br />Σαν τι να κηνυγούν τρελλά; Τι αγώνα θεν να φύγουν;<br />Τι αυλοί είναι και τι τύμπανα; Σε ποιάν έκσταση σμίγουν;<br /><br />Οι μελωδίες που ακούς γλυκές. Μα αυτές που δεν ακούμε<br />είναι γλυκύτερες. Λοιπόν εμπρός αυλοί αρχινάτε.<br />Μα μή λαλείτε για τ’ αυτιά που φαίνονται. Αντηχάτε<br />στο νού μας ακριβότερους σκοπούς που δε γρικούμε:<br />Όμορφονιέ, δε δύνεσαι το τραγούδι ν’ αφήσεις<br />κάτω απ’ τα δέντρα, μήτε αυτά της γύμνιας να ’βρει ο δρόμος.<br />Ερωτεμένε, κι άν τολμάς ποτές δε θα φιλήσεις,<br />κι άς είσαι δίπλα στο σκοπό. Μα μη πικραίνεσαι όμως<br />τον πόθο σου ά δε χαίρεσαι κ’ η νιότη της δε σβήνει.<br />Για πάντα συ θε ν’ αγαπάς κι όμορφη θα ’ναι εκείνη.<br /><br />Καλότυχα, καλότυχα κλαδιά! Τα φύλλα κάτου<br />να πέσουν δε μπορούν ποτές η το έχε γειά να πούνε<br />στην άνοιξη. Καλότυχε συ μελωδέ! Κυλούνε<br />σκοποί νέοι πάντα απ’ τον αυλό στ’ άπαρτο λαλημά του.<br />Κι αγάπη πιο καλόμοιρη και τρισευτυχισμένη!<br />Πάντα θερμές, πάντα χαρές θα τάζεις, καρδιοχτύπι<br />θε να σκορπάς κι η νιότη σου ποτές δε θ’ απολείπει.<br />Όλα τα πάθη της ζωής τα ξεπερνά και βγαίνει<br />η φλόγα σου που τις καρδιές με πίκρες τις χορταίνει,<br />φωτιά στάζει στα μέτωπα, τη γλώσσα αποξεραίνει.<br /><br />Τούτοι που για θυσία πάν ποιοί να ’ναι; Ω ιερέα,<br />σε ποιό χλωρό βωμό οδηγάς αυτό το νιό δαμάλι<br />με τα μεταξωτά πλευρά, που έχουν στεφάνια βάλει,<br />ποιά πόλη σε βουνό χτιστή κάν σ’ όχτο η σ’ ακρογιάλι<br />μ’ ολόρτη μιάν ακρόπολη σε ειρηνεμένους τόπους<br />την ιερή τούτην αυγή στέκει άδεια απ’ τους ανθρώπους;<br />Και, ώ πόλη, πάντοτε η σιγή θα σέρνεται η μεγάλη <br />στους δρόμους σου, μήτε ψυχή καμιά θε να γυρίσει<br />το πώς μένεις πανέρημη ποτές ν’ ανιστορήσει.<br /><br />Χαίρε, αττικόν ενσάρκωμα! Ωραία αρμονισμένο<br />με των μαρμάρινων αντρών και παρθένων τη γέννα<br />με καλοσκάλιστα κλαδιά και χόρτα πατημένα.<br />Σ’ άκρη, σαν να ’σουν το άπειρο, στη σκέψη σου δε βγαίνω,<br />βουβή μορφή. Άσμα βοσκού σε παγωμένα στήθια!<br />Τα γηρατιά τη γενιά τούτη σα φάν, θα μένεις<br />και σ’ άλλων μέσα συμφορές παρηγοριά, σαν κραίνεις<br />φίλος πάντα στον άνθρωπο: «η ομορφιά είναι αλήθεια<br />κ’ η αλήθεια είναι η ομορφιά». Μονάχα αυτό προκάνει<br />να μάθει ο άνθρωπος στη γής κι αυτό να μάθει φτάνει.<br /><br />John Keats 1795-1821<br /><br />Μεταφρ.Β.Καραμάνος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6297099797224221775?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-82208917252935987332008-10-03T19:09:00.005+03:002008-10-03T21:14:08.579+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SOZg49eYxQI/AAAAAAAABCc/W3Th9OkPSPI/s1600-h/Francis_Jammes_by_Jean_Veber.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SOZg49eYxQI/AAAAAAAABCc/W3Th9OkPSPI/s400/Francis_Jammes_by_Jean_Veber.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252992547065218306" /></a><br />Η ΚΟΠΕΛΙΤΣΑ...<br /><br />Η κοπελίτσα είν’ άσπρη,<br />φλέβες πράσινες έχει<br />στους καρπούς, κάτου απ’ τα <br />μανίκια τ’ ανοιχτά.<br /><br />Δεν ξέρουμε γιατί<br />γελάει. Σε μια στιγμή,<br />κραυγάζει με φωνή λεπτή.<br /><br />Να φαντάζεται τάχα<br />πως την καρδιά μας κλέβει,<br />λουλούδια όπως μαζεύει<br />στη στράτα;<br /><br />Καμιά φορά η καημένη<br />κάτι καταλαβαίνει.<br />Όχι πάντα. Μιλεί<br />σιγά πολύ.<br /><br />«Ω! Χρυσή μου! ω !λα λα!...<br />...φαντάσου... την Τετράδη<br />τον είδα...γέελασα». Έτσι<br />σχεδόν μιλά.<br /><br />Σωπαίνει όμως άν ξέρει<br />πώς κάποιος υποφέρει<br />γι’ αυτή: δε γελά, μένει<br />χαμένη.<br /><br />Στα μονοπάτια πέρα<br />τα χέρια της φορτώνει<br />με ρείκι που αγκυλώνει,<br />με φτέρη.<br /><br />Είν’ άσπρη, είναι ψηλή,<br />με τρυφερές αγκάλες.<br />Είναι στητή και γέρνει<br />την κεφαλή.<br /><br />FRANCIS JAMMES 1868 1938<br />Μεταφρ.ΠΕΤΡΟΣ Α.ΔΗΜΑΣ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΟΚΟΛΗ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8220891725293598733?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-17199112395524265072008-09-28T14:17:00.001+03:002008-09-28T14:19:48.174+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SN9oOmsw_II/AAAAAAAABBU/Ikh1K_FsoZE/s1600-h/FATAL+FINAL.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SN9oOmsw_II/AAAAAAAABBU/Ikh1K_FsoZE/s400/FATAL+FINAL.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251030290653052034" /></a><br />Ο ΒΟΥΤΗΧΤΗΣ<br /><br />«Ποιός θα τολμήσει αυτό, ακόλουθος ή ιππότης,<br />Μέσα στην άβυσσο ετούτη να βουτήξει;<br />Μια κούπα ολόχρυση πετώ στο στόμιό της,<br />Το ’χει ώς τα βάθη κάτω ήδη ρουφήξει.<br />Όποιος μπορεί την κούπα πάλι να μου φέρει αυτήνε<br />Μπορεί τότε να την κρατήσει αυτός·δικιά του είναι».<br /><br />Είπε αυτά ο βασιλιάς κι απ’ την κορφή πετάει<br />Του απότομου γκρεμού, βραχώδους και τραχύ,<br />Που εκρέμετο πάνω απ’ τ’ ατέλειωτα πελάη,<br />Την κούπα μες στης Χάρυβδης την άγρια ταραχή.<br />«Ποιός είναι ο ψυχωμένος, το ξαναρωτώ,<br />Που θα βουτήξει μέσα στο βάθος αυτό;»<br /><br />Κ’ οι ιππότες κ’ οι ακόλουθοι όλοι γύραθέ του<br />Τονε ακούν και παραμένουνε βουβοί.<br />Κοιτούν τ’ άγρια νερά και λέξη δεν προσθέτουν<br />Και ουδείς το κύπελλο να αποκτήσει δεν ποθεί.<br />Και ο βασιλιάς Τρίτη φορά αυτό ξαναρωτά;<br />«Είναι κανείς που να ριχτεί εκεί μέσα το κοτά;»<br /><br />Μα όλοι πάλι, όπως και πριν, μένουνε βουβαμένοι,<br />Κ’ ένα παιδί ευγενικό, ανδρείο, μ’ ηρεμία<br />απ’ τον χορό των ακολούθων τον σκιαγμένο βγαίνει,<br />Και πέρα του πετά την ζώνη, πέρα τον μανδύα·<br />Κι όλοι οι άντρες κι οι γυναίκες τότε τριγυρνάνε<br />Και τον εξαίσιο νεανία με απορία κοιτάνε.<br /><br />Και όπως βαδίζει στου γκρεμού την κατηφόρα<br />Και κοιτά κάτω προς το στόμιο της αβύσσου,<br />Τα νερά εκείνα που είχε καταπιεί, τώρα<br />Ξανά η Χάρυβδη τα εξεμούσε πίσω·<br />Και μ’ ήχο ίδια όπως κάνει της βροντής ο κρότος<br />Πετάγονταν μ’ αφρό απ’ του ανοίγματος το σκότος.<br /><br />Κοχλάζει, βράζει και παφλάζει και σφυρίζει,<br />Νερό σαν με φωτιά εκεί λες να ανεμιγνύετο,<br />Ώς τα ουράνια σπάει ο αφρός, ατμός που αχνίζει,<br />Κι όλο νερό κατέκλυζε εκεί ατελείωτο,<br />Και άσωστα αστείρευτο, λες κι ήθελε να εγγένα’<br />Τ’ αγριο το πέλαγος πέλαγος κι άλλο ένα.<br /><br />Μα εντέλει η ορμή καταλαγιάζει η λαβρη<br />Και κάτωθε απ’ τον άσπρο αφρό τώρα προβάλλει<br />Χαίνουσα ορθάνοιχτη μία σχισμάδα μαύρη,<br />Απύθμενη, λες κι ήθελε στην Κόλαση να βγάλει.<br />Τότε το κύμα το αφρισμένο πίσω κάνει<br />Στης δίνης μέσα τραβηγμένο την χοάνη.<br /><br />Γοργά τώρα, προτού πάλι η αντάρα βγεί,<br />Τον εαυτό του ο νέος στου Θεού τα χέρια δίνει,<br />Και−ολόγυρα ακούεται τρόμου μια κραυγή,-<br />Ήδη μακριά τον έχει παρασύρει η δίνη·<br />Και πάνω απ’ τον κολυμβητή τον θαρραλέον<br />Μυστήρια κλείνει αυτή και δεν φαίνεται πλέον.<br /><br />Και η γαλήνη τα νερά έχει καταστείλει,<br />Ξεσπά στα βάθη μόνο η άγρια η μανία,<br />Και τρέμοντας ακούς από χείλη σε χείλη:<br />«Τράβα με το καλό, γενναίε νεανία!»<br />Κι ακούονται μογκρητά, όλο και πιο αγριεμένα,<br />Και ν’ αναμένουν μ’ αγωνία βλέπεις τον καθένα.<br /><br />Και το ίδιο το στέμμα εσύ να ’χες μέσα πετάξει,<br />Και να ’λεες σ’ όποιον σ’ το ’ φερνε ότι θα το ’χει,<br />Και βασιλιάς ότι θα γίνει να του είχες τάξει<br />Θα ’λεγα εγώ: την ακριβή αμοιβή δε θέλω, όχι!<br />Τι κάτω εκεί κρύβουν μες σ’ ούρλιασμα τα βάθη<br />Ζώσα ψυχή καλότυχη να πει αδύνατον εστάθη.<br /><br />Τι μες στον στρόβιλο αρπαγμένο, ως τον πάτο<br />Αν ποντιζότανε στα βάθη κάποιο σκάφος,<br />Μόνο συντρίμμι, ιστίο η καρίνα θα αποσπάτο,<br />Που ο παμφάγος θα εξεμούσε ο υγρός τάφος.<br />Κι όλο και πιο ευκρινώς, ως βουίζει η θύελλα όταν<br />Εγγίζει, όλο και πιο κοντά άκουες που μαινόταν.<br /><br />Κοχλάζει, βράζει και παφλάζει και σφυρίζει,<br />Νερό σαν με φωτιά εκεί λες να ανεμιγνύετο.<br />Ώς τα ουράνια σπάει ο αφρός, ατμός που αχνίζει,<br />Κι όλο νερό κατέκλυζε εκεί ατελείωτο,<br />Και άσωστα αστείρευτο, λες κι ήθελε να εγένα’<br />T ’ άγριο το πέλαγος πέλαγος κι άλλο ένα.<br /><br />Και νά! Μέσα απ’ τα σκοτεινά νερά, κάτι<br />Προβάλλει πάλλευκο ως του κύκνου το πουλί,<br />Και ένα μπράτσο, μια στιλπνή γυμνή πλάτη,<br />Και με δύναμη πλέχει και προσπάθεια πολλή·<br />Και είνα αυτός, και ψηλά στ’ αριστερό του χέρι<br />Το κύπελλο κραδαίνει, γνέφει κι όλος χαίρει.<br /><br />Και ανάσαινε βαθιά, και ανάσαινε ξανά,<br />Και χαιρετούσε του ουρανού το ηλιοφώς.<br />Κι ο ένας έκραζε στον άλλον με χαρά:<br />«Ζει! Νά τος! Δεν τον κράτησε ο βαθύς ο ζόφος.<br />Από τον τάφο, απ’ την δίνη του νερού την τόση<br />Έχει ο γενναίος την ζωντανή ψυχή του σώσει».<br /><br />Και σαν φτάνει, το πλήθος μ’ ιαχές τόνε κυκλώνει,<br />Και στου βασιλιά τα πόδια πέφτει αυτός με σέβη.<br />Και την κούπα του δίνει κλίνοντας το γόνυ·<br />Και ο βασιλιάς τότε στην γλυκιά κόρη νεύει,<br />Που ώς το χείλος την γεμίζει με κρασί που λαμπυρίζει,<br />Και ο νεαρός τότε κατά τον βασιλέα γυρίζει:<br /><br />«Του βασιλιά πολλά τα έτη! Ας χαίρεται ο καθείς<br />Που αναπνέει εδώ στο φώς που ρόδινο αυγάζει!<br />Σε δοκιμή ο άνθρωπος τον θεό ας μην βάζει<br />Κι ας μην επιθυμεί ποτέ να δει, ουδέποτε,<br />Ό,τι σε νύχτας φρίκη κρύβει να μη βλέπεται.<br /><br />Σαν αστραπή η βουτιά μου ήταν γοργή·<br />Απ’ το βραχώδες τότε στόμιο μιας σχισμής<br />Άγρια μια ροή μ’ αρπά απ’ ορμητική πηγή.<br />Του διπλού ρεύματος η λυσσασμένη ισχύς<br />Σαν σβούρα μ’ έστρεφε και της δίνης οι γύροι<br />Δίχως αντίσταση με είχαν παρασύρει.<br /><br />Τότε ο Θεός, που στην φριχτή, έσχατη ανάγκη<br />Επικαλέστηκα, τηνβοήθειά του να πάρω,<br />Μου δείχνει ύφαλο, που ’βγαινε απ’ το φαράγγι.<br />Γοργά τον άδραξα και ξέφυγα απ’ το χάρο·<br />Κι η κούπα εκεί ήταν, σε κοράλλια μυτερά,<br />Αλλιώς στ’ απύθμενα θα ’ χε χαθεί νερά.<br /><br />Τι ακόμα χάσκαν από κάτω μου στα σκότη<br />Τα ολοπόρφυρα βαθιά και άσωστα μήκη·<br />Κι αν κει το παν για το αυτί αιωνίως υπνώττει,<br />Το μάτι κοίταε προς τα κάτω όλο φρίκη<br />Πώς σαλαμάνδρες, δράκαινες κι άλλα φριχτά όντα<br />Μες στης κολάσεως τα σαγόνια αναδευόνταν.<br /><br />Γιατί μια μάζα σφαιρική σάλευε μαύρη<br />Και βδελυρή, όπου έβριθαν σε απαίσια μίξη<br />Το ακάνθινο σαλάχι, η μουρούνα και η λάβρη<br />Η άμορφη σφύραινα, έτοιμη να χιμήξει·<br />Και μου’ δειχνε κεί τους οδόντες τους παμφάγους<br />Ο καρχαρίας ο τρομερός, η ύαινα του πελάγους.<br /><br />Και μακριά από κάθε ανθρώπινη βοήθεια<br />Ήξερα ότι ήμουν, κι όλος φρίκη εκεί κρεμόμουν<br />Μες στα φαντάσματα, με πάλλοντα τα στήθια,<br />Μόνος μες στη φριχτή τη μοναξιά του τρόμου,<br />Βαθιά, μακριά από ήχο ανθρώπινης λαλιάς<br />Δίπλα στα τέρατα της θλιβερής ερμιάς.<br /><br />Και αυτό σκεφτόμουν κι έτρεμα, ένα τέρας όταν<br />Μ’ εκατό αρθρώσεις όρμησε με μια κίνηση μόνο<br />Να με αδράξει· κι όλος τρόμο εγώ, εκεί που ερχόταν,<br />Γοργά του κοραλλιού που άδραχνα άφησα τον κλώνο·<br />Κι ευθύς μ’ άρπαξε ο στρόβιλος με μιαν άγρια λύσσα.<br />Μα μου ’βγε τούτο σε καλό, μ’ έβγαλε πάνω ολοίσα»<br /><br />Ο βασιλιάς ένιωσε έκπληξη απ’ το πράμα<br />Κι είπε: «Το κύπελλο είν’ δικό σου αυτοδικαίως<br />Και θα ’χεις και το δαχτυλίδιαυτό συνάμα,<br />Που ο πιο πολύτιμος λίθος κοσμεί κι ωραίος,<br />Γνώση σε με να φέρεις πάλι άν δοκιμάσεις,<br />Τι είδες στον πιο βαθύ πυθμένα της θαλάσσης».<br /><br />Και μ’ αίσθημα στοργής το ακούει η θυγατέρα,<br />Και με ικετευτικό, όλο καλόπιασμα, ικετεύει στόμα.<br />«Αφήστε το παιχνίδι το φριχτό, αρκεί, πατέρα,<br />Στην δοκιμή σας πέτυχε ό,τι άλλος κανείς ακόμα·<br />Κι αν μέσα σας δεν έχει η επιθυμία κοπάσει,<br />Κάποιος ιππότης τον ακόλουθο άς ντρόπιασει».<br /><br />Με βιάση αρπά την κούπα ο βασιλιάς μεγάλη,<br />Και μες στον στρόβιλο αμέσως την πετά:<br />«Το κύπελλο αν μου φέρεις συ εδώ και πάλι,<br />Ο πιο άξιος ιππότης μου θα ’σαι, σ ’το λέω, μετά·<br />Και θα ’χεις αγκαλιά αυτήν για συζυγό σου,<br />Που παρακάλια για σε κάνει σπλάχνους τόσου».<br /><br />Και την ψυχή του την κινεί μια δύναμη ουράνια,<br />Και τολμηρά τ’ όμμα του αστράφτει και το θώρι.<br />Κι είδε να κοκκίνιζει η ωραία μορφή η σπάνια,<br />Και κάτωχρη είδε να σωριάζεται η κόρη.<br />Και το έπαθλο, αυτήν, για να κάνει δικιά του,<br />Ρίχνεται κάτω σε αγώνα θανάτου.<br /><br />Το κύμα ακούν να σπάει, να γυρνά και πάλι,<br />Το αγγέλλει ο αχός του βροντερά, κεραυνοβόλα,<br />Σκύβουν, κοιτάνε κάτω και η καρδιά τους πάλλει.<br />Και φτάνουν, φτάνουν σε αντάρα τα νερά όλα,<br />Βουίζουν πάνω, βουίζουν κάτω με μανία·<br />Ξανά κανένα τους δεν φέρνει τον νεανία.<br /><br />ΦΡΗΝΤΡΙΧ ΣΙΛΛΕΡ<br />Μπαλλάντες και άλλα ποιήματα<br />Μεταφρ.Κυριάκος Σαμέλης<br />Εκδοσεις Διώνη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1719911239552426507?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-23136236062507048142008-09-19T20:59:00.002+03:002008-09-19T21:55:15.347+03:00ΑΡΕΤΟΥΣΑ<br /><br />Σ' έχω ψάξει στη γη των αγγέλων<br />εκεί που τ' όνειρο ζει<br />απ' το ποτέ ως το μέλλον<br />στην αιώνια στιγμή<br /><br />Στο κρυφό σταυροδρόμι του κόσμου<br />εκεί που τ' όνειρο ζει<br />ένα φιλί έλα δως μου<br />ένα μόνο φιλί<br /><br />Αχ ζούμε οι άνθρωποι μες στο πουθενά<br />μα όταν βρισκόμαστε βγάζουμε φτερά<br />και γεννιόμαστε ξανά<br /><br />Αχ μέσα στ' όνειρο σ' είδα μια φορά<br />Αρετούσα με τα κόκκινα μαλλιά<br />στο μπαλκόνι σου θ' ανέβω κρυφά<br /><br />Στης σελήνης το αρχαίο πηγάδι<br />εκεί που τ' όνειρο ζει<br />μου 'χες χαρίσει ένα χάδι<br />μου 'χες δώσει μια ευχή<br /><br />Θα σε ψάχνω στο τέλος του χρόνου<br />και στην αρχή τ' ουρανού<br />μ' ένα τραγούδι του δρόμου<br />Θα σε ψάχνω παντού<br /><br />Αχ ζούμε οι άνθρωποι μες στο πουθενά<br />μα όταν βρισκόμαστε βγάζουμε φτερά<br />και γεννιόμαστε ξανά<br /><br />Αχ μέσα στ' όνειρο σ' είδα μια φορά<br />Αρετούσα με τα κόκκινα μαλλιά<br />στο μπαλκόνι σου θ' ανέβω κρυφά<br /><br /><br /><br />Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης <br />Μουσική: Γιάννης Σπάθας <br />Ερμηνευτής: Μανώλης Λιδάκης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-2313623606250704814?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-86253326156546989692008-09-17T20:40:00.028+03:002008-09-19T21:28:57.269+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPsaNFRWfI/AAAAAAAABA8/pC_HG213hlg/s1600-h/weill.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPsaNFRWfI/AAAAAAAABA8/pC_HG213hlg/s400/weill.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247797925749283314" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPsOS8k-nI/AAAAAAAABA0/qva2TZouAbo/s1600-h/BRECHT.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPsOS8k-nI/AAAAAAAABA0/qva2TZouAbo/s400/BRECHT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247797721165003378" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPre-F0PpI/AAAAAAAABAs/fiaygQittz0/s1600-h/September_of_My_Years.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPre-F0PpI/AAAAAAAABAs/fiaygQittz0/s400/September_of_My_Years.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247796908112756370" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPrCw5p44I/AAAAAAAABAk/MRHFw3AhinA/s1600-h/Tom+Waits.bmp"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNPrCw5p44I/AAAAAAAABAk/MRHFw3AhinA/s400/Tom+Waits.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247796423535747970" /></a><br />SEPTEMBER SONG<br /><br />When I was a young man courting the girls<br />I played me the waiting game<br />If a maid refused me with a tossing curls, oh,<br />I let the old earth, take a couple of whirls<br />While I plied her with tears in prays of pearls<br />And as time came around she came my way<br />As time came around she came<br /><br />For its a long, long while, from May to December<br />And the days grow short, when you reach September<br /><br />And I have the lost my tears, and the walking in the little rain<br />Hey honey, I haven't gotta time for gaining Waiting Game<br /><br />And the days turn to crawl(?grow old?) as they grow few<br />September, November<br /><br />And these few colden(?golden?) days I'd like to spend 'em with you<br />These golden days, I'd like to spend 'em with you<br /><br />And the days dwindle down to a precious few<br />September, November<br /><br />And I'm not quite a quip for the waiting game<br />I have a little money, and I have a little pain<br /><br />And these few golden days, as the days grow so few<br />These golden days, I'd like to spend 'em with you<br />These precious golden days, I'd like to spend 'em with you<br />September song, September song<br />September song, September song<br /><br />Ποίηση BERTOLT BRECHT Μουσική KURT WEILL, και δύο από τους πάρα πολλούς ερμηνευτές αυτού του τραγουδιού...<br />LOU REED και FRANK SINATRA<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-8625332615654698969?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-26696655484088645182008-09-17T20:40:00.001+03:002008-09-17T20:43:04.932+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNFBhWG6U6I/AAAAAAAAA-c/oVsLoYe6K_o/s1600-h/pink-floyd-biography-2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SNFBhWG6U6I/AAAAAAAAA-c/oVsLoYe6K_o/s400/pink-floyd-biography-2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247047081989395362" /></a><br />REMEMBER A DAY<br /><br />Remember a day before today<br />A day when you were young.<br />Free to play alone with time<br />Evening never came.<br />Sing a song that can't be sung<br />Without the morning's kiss<br />Queen - you shall be it if you wish<br />Look for your king<br />Why can't we play today<br />Why can't we stay that way<br />Climb your favorite apple tree<br />Try to catch the sun<br />Hide from your little brother's gun<br />Dream yourself away<br />Why can't we reach the sun<br />Why can't we blow the years away<br />Blow away<br />Blow away<br />Remember<br />Remember<br /><br />PINK FLOYD<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-2669665548408864518?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-65451424106544873732008-09-13T17:42:00.003+03:002008-09-13T18:39:28.107+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SMveSBnWUsI/AAAAAAAAA-U/S0yNSHsXgO4/s1600-h/golem3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SMveSBnWUsI/AAAAAAAAA-U/S0yNSHsXgO4/s400/golem3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245530592255562434" /></a><br /><br />ΤΟ ΓΚΟΛΕΜ<br /><br />Αν (όπως βάζει ο Έλληνας στο στόμα του Κρατύλου)<br />το όνομα είναι αρχέτυπο για κάθε πράγμα,<br />τα γράμματα που αποτελούν το ρόδο είναι το ρόδο<br />και στη λέξη Νείλος ρέει το νερό του Νείλου.<br /><br />Έτσι, από φωνήεντα και σύμφωνα φτιαγμένο,<br />κάπου θα υπάρχει ένα φοβερό Όνομα που περιέχει<br />το νόημα του Θεού και η Παντοδυναμία το έχει<br />μέσα σε συλλαβές και γράμματα κρυμμένο.<br /><br />Οι γενεές το έχουν σήμερα λησμονήσει.<br />Μόνο ο Αδάμ και τ’ άστρα το γνωρίζαν<br />μέσα στον Κήπο. Η οξείδωση της αμαρτίας<br />(λένε οι καββαλιστές) το έχει πια σβήσει.<br /><br />Η αθωότητα και τα τεχνάσματα του νου<br />είναι άπειρα. Και ξέρουμε πως ήρθαν οι αιτίες<br />και οι καιροί που ο λαός του Θεού<br />έψαξε το όνομα στις εβραϊκές ολονυχτίες.<br /><br />Αντίθετα από άλλες μνήμες, που παρεμβάλλουν<br />θολές σκιές μέσα στης ιστορίας τη θολάδα,<br />αξέχαστη και ζωντανή είναι ακόμα η μνήμη<br />του Ιούδα του Λέοντα, ραβίνου στην Πράγα.<br /><br />Ζητώντας να μάθει ό,τι ξέρει ο Θεός, δηλαδή,<br />ο Ιούδας αφιερώθηκε στις μεταθέσεις γραμμάτων<br />και λεπτές, περίπλοκες παραλλαγές ονομάτων<br />ώσπου πρόφερε Εκείνο, που αποτελεί το Κλειδί,<br /><br />την Ηχώ, τον Αφέντη και τη Θύρα του Ανακτόρου,<br />πάνω σ’ ένα ανδρείκελο που με αδέξια είχε φτιάξει<br />χέρια σκυμμένος, και πάσχιζε να το διδάξει<br />τα μυστήρια των Γραμμάτων και του Χωροχρόνου.<br /><br />Το πλάσμα άνοιξε τα νυσταγμένα μάτια<br />και είδε χρώματα, άγνωστε μορφές μες σε μιά δίνη·<br />δεν καταλάβαινε και, ξάφνου, του τη δίνει<br />να δοκιμάσει ανοδικές κινήσεις προς τα σκαλοπάτια.<br /><br />Με τον καιρό κατάλαβε πως ήταν (καλή ώρα<br />όπως κι εμείς) αιχμάλωτο σε μιαν ηχητική σαγήνη<br />γεμάτη από Πριν, Ενώ, Κατόπιν, Χτες ή Τώρα,<br />Δεξιά, Εγώ, Αριστερά, Εσύ, Άλλοι, Εκείνοι.<br /><br />(Ο ραβίνος νομίζοντας τον εαυτό το πλάσμα Θείο<br />ονόμασε το πελώριο κατασκεύασμα Γκόλεμ·<br />γεγονός που αναφέρεται απ’ τον Σόλεμ<br />σε κάποιο περισπούδαστο χωρίο.)<br /><br />Του εξήγησε λεπτομερώς το σύμπαν ο ραβίνος:<br />«Αυτά είναι τα πόδια μας, μ’ αυτά πατάς τη γη»<br />κι έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια, εκείνο το κτήνος<br />κουτσά στραβά έμαθε να σκουπίζει τη συναγωγή.<br /><br />Ίσως κάποιο να έγινε λαθάκι στα ψηφία<br />ή στου Θείου Ονόματος την προφορά·<br />γιατί παρόλη την απίστευτη μηχανορραφία<br />ο μαθητευόμενος άνθρωπος δε μίλησε ούτε μια φορά.<br /><br />Τα μάτια του –μάλλον σαν σκύλου παρά ανθρώπου<br />ή, μάλλον, μάτια αντικειμένου, ούτε καν σκύλου–<br />πιστά ακολουθούσαν τον αφέντη του όπου<br />κι αν έστριβε στο σύθαμπο του μυστικού του ασύλου.<br /><br />Κάτι αφύσικο και φρικαλέο είχε το Γκόλεμ<br />αφού, στο διάβα του, κρυβόταν ώς κι ο γάτος<br />του ραβίνου. (Τον γάτο δεν τον αναφέρει ο Σόλεμ,<br />εγώ τον επινόησα προσφάτως.)<br /><br />Υψώνοντας τα χέρια στο Θεό του, χιλιάδες<br />μιμήσεις έκανε του Θεού του και χαιρόταν<br />ή, ηλίθια χαμογελώντας, διπλωνόταν<br />σε ανατολίτικους εδαφιαίους τεμενάδες.<br /><br />Τρυφερά, μα και κάπως τρομαγμένος ο ραβίνος<br />το κοιτούσε και μονολογούσε κρυφά:<br />«Πώς μπόρεσα να δημιουργήσω τέτοια παρωδία<br />και δεν καθόμουν άπρακτος, φερόμενος σοφά;<br /><br />Γιατί στ’ άπειρα σύμβολα να φτιάξω ένα ακόμα;<br />Γιατί σ’ αυτό το μάταιο κουβάρι των νοημάτων<br />που αιώνια ξετυλίγεται, ακόμα μια φορά<br />προσθέτω κι άλλον γύρο, άλλη μία συμφορά;»<br /><br />Την ώρα που η ψυχή του αναχωρούσε,<br />είχε το βλέμμα του στο Γκόλεμ του στραμμένο.<br />Τάχα ο Θεός τί νά ’νιωσε καθώς κοιτούσε,<br />στην Πράγα τον ραβίνο του κατ’ εικόνα πλασμένο;<br /><br />JORGE LUIS BORGES <br /><br />ΠΟΙΗΜΑΤΑ, ΜΤΦΡ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ<br /><br />EL GOLEM<br /><br />Si (como el griego afirma en el Cratilo)<br />El nombre es arquetipo de la cosa,<br />En las letras de rosa está la rosa<br />Y todo el Nilo en la palabra Nilo.<br /><br />Y, hecho de consonantes y vocales,<br />Habrá un terrible Nombre, que la esencia<br />Cifre de Dios y que la Omnipotencia<br />Guarde en letras y sílabas cabales.<br /><br />Adán y las estrellas lo supieron<br />En el Jardín. La herrumbre del pecado<br />(Dicen los cabalistas) lo ha borrado<br />Y las generaciones lo perdieron.<br /><br />Los artificios y el candor del hombre<br />No tienen fin. Sabemos que hubo un día<br />En que el pueblo de Dios buscaba el Nombre<br />En las vigilias de la judería.<br /><br />No a la manera de otras que una vaga<br />Sombra insinúan en la vaga historia,<br />Aún está verde y viva la memoria<br />De Judá León, que era rabino en Praga.<br /><br />Sediento de saber lo que Dios sabe,<br />Judá León se dio a permutaciones<br />de letras y a complejas variaciones<br />Y al fin pronunció el Nombre que es la Clave.<br /><br />La Puerta, el Eco, el Huésped y el Palacio,<br />Sobre un muñeco que con torpes manos<br />labró, para enseñarle los arcanos<br />De las Letras, del Tiempo y del Espacio.<br /><br />El simulacro alzó los soñolientos<br />Párpados y vio formas y colores<br />Que no entendió, perdidos en rumores<br />Y ensayó temerosos movimientos.<br /><br />Gradualmente se vio (como nosotros)<br />Aprisionado en esta red sonora<br />de Antes, Después, Ayer, Mientras, Ahora,<br />Derecha, Izquierda, Yo, Tú, Aquellos, Otros.<br /><br />(El cabalista que ofició de numen<br />A la vasta criatura apodó Golem;<br />Estas verdades las refiere Scholem<br />En un docto lugar de su volumen.)<br /><br />El rabí le explicaba el universo<br />"Esto es mi pie; esto el tuyo; esto la soga."<br />Y logró, al cabo de años, que el perverso<br />Barriera bien o mal la sinagoga.<br /><br />Tal vez hubo un error en la grafía<br />O en la articulación del Sacro Nombre;<br />A pesar de tan alta hechicería,<br />No aprendió a hablar el aprendiz de hombre,<br /><br />Sus ojos, menos de hombre que de perro<br />Y harto menos de perro que de cosa,<br />Seguían al rabí por la dudosa<br />penumbra de las piezas del encierro.<br /><br />Algo anormal y tosco hubo en el Golem,<br />Ya que a su paso el gato del rabino<br />Se escondía. (Ese gato no está en Scholem<br />Pero, a través del tiempo, lo adivino.)<br /><br />Elevando a su Dios manos filiales,<br />Las devociones de su Dios copiaba<br />O, estúpido y sonriente, se ahuecaba<br />En cóncavas zalemas orientales.<br /><br />El rabí lo miraba con ternura<br />Y con algún horror. ¿Cómo (se dijo)<br />Pude engendrar este penoso hijo<br />Y la inacción dejé, que es la cordura?<br /><br />¿Por qué di en agregar a la infinita<br />Serie un símbolo más? ¿Por qué a la vana<br />Madeja que en lo eterno se devana,<br />Di otra causa, otro efecto y otra cuita?<br /><br />En la hora de angustia y de luz vaga,<br />En su Golem los ojos detenía.<br />¿Quién nos dirá las cosas que sentía<br />Dios, al mirar a su rabino en Praga?<br /><br />JORGE LUIS BORGES<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-6545142410654487373?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-6792515763986266422008-09-08T20:24:00.002+03:002008-09-08T20:41:03.019+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SMVjdzhwc-I/AAAAAAAAA-M/10qRQexzo9E/s1600-h/Konstaninowitsch.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SMVjdzhwc-I/AAAAAAAAA-M/10qRQexzo9E/s400/Konstaninowitsch.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243706704841962466" /></a><br />Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ<br /><br />Α να μεθύσω έως θανάτου ν’ αλλάξω φτερά<br />όσο ο αλιεύς μαργαριταριών θα βυθίζεται στο <br />εκτυφλωτικό γαλάζιο του βάθος<br />όσο κυλάει η καρδιά προς τον πράσινο καταρράκτη της<br />να νιώσω μια λύπη βαθιά να ξεχάσω<br />Α να σε πιω έως θανάτου και ν’ αλλάξω φτερά<br />να ακούσω του Ικάρου το πάφλασμα το σιωπηλό<br />τραγούδι του βουτηχτή<br />και το μαύρο κρυστάλλινο γλίστρημα του ψαριού στον <br />πυθμένα της μέθης<br />να δω κοιμητήρι ν’ ανθίζει στην απάτητη άκρη του<br />και να ακούσω κάποιον να έρχεται βγαίνοντας από το<br />μακρινό του σύμπαν<br />Α να σε πιώ έως θανάτου με δικά σου φτερά<br />να γευτώ των μελών σου δρασκέλισμα προς της<br />Δάφνης τις φυλλωσιές<br />και της χλόης τη μεταμόρφωση στης φλογέρας σου το<br />άκουσμα<br />Α να ξυπνήσω απο σένα με δικά μου φτερά<br />να νιώσω μια λύπη βαθιά να κρυφτώ<br />και ν’ ακούσω το υπέρτατο ύψος<br />και τον καταρράκτη να πλησιάζουν <br />να νιώσω στα χέρια μου το φώς των μελών σου<br />το ευώδιασμα των φάρων σου στο μονοπάτι των<br />φεγγαριών μας<br />Α να σε πιώ ως να γίνεις ανώνυμη και ν’ αλλάξω<br />φτερά<br />Α να μπορούσα να πιώ την κλεισμένη ματιά σου με τα<br />φτερά μου<br />να ακούσω τη δική σου ευωδιά του σύμπαντος των <br />φάρων<br />και ενάντια στη νύχτα σπαθί και στα χέρια μου φώς<br />και ενάντια στν αγριεμένη θάλασσα πλεούμενο και<br />αναμονή κάτω από σύννεφο βαρύ<br />και ενάντια στο υπέρτατο ύψος το βέλος και ενάντια<br />στο βάθος σπαθί <br />και του ήλιου αστραπή<br />Α και να σε είχα πιει δίχως όνομα με τα φτερά σου<br />Α και να με είχαν πιει δίχως όνομα με τα φτερά μου<br />Α βέλος που πάντα στοχεύεις την κορυφή της τροχιάς<br />σου<br />Α γέφυρα της καταιγίδας ανάμεσα σε Ανατολή και<br />Δύση<br />Εσύ η πρώτη και η στερνή του κόσμου ακτίνα πάνω<br />απ’ τη θάλασσα<br />Θυμήσου μας εσύ<br />και λίκνισέ μας<br />και τύφλωσέ μας<br />και πιές μας<br />Α με τα φτερά μας να μας πιείς!<br /><br /><br />ERIK LINDEGREN<br />...από τη συλλογή Άντρας χωρίς δρόμο, 1942<br />Μ.Τ.Φ.Ρ.ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΜΕΛΜΠΕΡΓΚ<br /><br />ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΣΟΥΗΔΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΝΩΣΗ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-679251576398626642?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-76754957503116920352008-09-06T17:39:00.003+03:002008-09-06T17:50:57.298+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SMKYICZYQzI/AAAAAAAAA90/6BaMD1C66CE/s1600-h/helmut+newton.jpg+The+Lucid+Dreamer.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SMKYICZYQzI/AAAAAAAAA90/6BaMD1C66CE/s400/helmut+newton.jpg+The+Lucid+Dreamer.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242920180062372658" /></a><br />ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ<br />(από τή συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)<br /><br />Πού τήν είδα; Συλλογίζομαι άν στούς δρόμους<br />τήν αντίκρυσα ποτές μου ή στ' αστέρια,<br />τούς χυτούς της φέρνει η ιδέα μου τούς ώμους<br />δίχως χέρια!<br /><br />Δίχως χέρια . . . Τό μάτι της γυαλένιο<br />άς μή μ' έβλεπε – μ' εθώρει κι ήταν τ' όντι<br />ρόδο ψεύτικο τό γέλιο της – κερένιο –<br />καί τό δόντι.<br /><br />Τήν στοχάζομαι. Η φωνή της, λές, μού εμίλει<br />ριγηλή σάν μέσ' σέ όνειρο – και τ' όμμα<br />ήταν σφαίρα. Σπασμός τρίγωνος τά χείλη<br />καί τό στόμα.<br /><br />Τ' ήταν; πνεύμα; Μήν φτιαγμένη ήταν, ωϊμένα,<br />ύποπτεύομαι – καί τρέμω νοερά μου –<br />απ' τό ίδιο ύλικό πούναι φχιαγμένα <br />τά όνειρά μου; . . .<br /><br />Αχ πώς τρέμω! ο νούς μου πάει σ' ιδέες πλήθος,<br />σέ μπαμπάκια καί καρτόνια – ο νούς μου βάνει<br />γεμισμένο της μήν ήτανε τό στήθος <br />μέ ροκάνι!<br />. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . <br />Ώ Κυρά μου – Άγγελε – Σύ – των μειρακίων<br />πόχεις τό γέλιο, ώ χαύνη κόρη των πνευμάτων,<br />σέ μια βιτρίνα σ' έχουν στήσει γυναικείων<br />φορεμάτων. . .<br /><br />ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ<br />PHOTO:HELMUT NEWTON<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7675495750311692035?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-72913196713719019972008-08-31T18:52:00.002+03:002008-08-31T19:03:20.787+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SLrAnCnvcwI/AAAAAAAAA88/1E-gfdil6yM/s1600-h/Friedrich+Schiller+(1759+bis+1805)..jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SLrAnCnvcwI/AAAAAAAAA88/1E-gfdil6yM/s400/Friedrich+Schiller+(1759+bis+1805)..jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240712893349982978" /></a><br />ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ<br /><br />Απ’ την τέχνη των Ελλήνων ό,τι επλάστη<br />Θέλει ο Φράγκος μέσα στο δικό του άστυ<br />Με τα όπλα να το φέρει, ως τίμιον είδος.<br />Και σ’ ολόλαμπρα επιδεικνύει μουσεία,<br />Νίκης τρόπαια, την λεία του την πλουσία<br />Μπρός στα όμματα της έκθαμβης πατρίδος!<br /><br />Στον αιώνα όλα τους θα του σιωπούνε.<br />Απ’ τα βάθρα τους ποτέ δεν θ’ ανεβούνε<br />Στη σειρά της ζωής, την νέα και καθάρια.<br />Κάτοχος μόν’ είναι των μουσών στ’ αλήθεια<br />Κείνος που μες στα θερμά τις φέρει στήθια.<br />Για τον Βάνδαλο είναι μόνο λιθάρια.<br /><br />Friedrich Schiller 1759-1805<br /><br />Μπαλλάντες και άλλα ποιήματα<br />Μ.Τ.Φ.Ρ.Κυριάκος Γ.Σαμέλης<br />Εκδόσεις Διώνη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7291319671371901997?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-13714996119410017712008-07-04T21:02:00.002+03:002008-07-04T21:33:29.242+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SG5s5-Yo53I/AAAAAAAAA8c/TjktUZh9Hbo/s1600-h/Guido+Cavalcanti.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SG5s5-Yo53I/AAAAAAAAA8c/TjktUZh9Hbo/s400/Guido+Cavalcanti.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5219228761423669106" /></a><br />SONETTO XXXV<br /><br />Ποιά είναι αυτή που έρχεται κι όλοι οι άντρες<br />στρέφουν να δούν, και κάνει τον αέρα να τρέμει<br />από διαύγεια κι είνα μαζί της ο Έρως,<br />κι όλοι σιωπούν ενώ ο καθείς στενάζει μόνος;<br /><br />Ω, θεέ, πώς είναι όταν στρέφει το βλέμμα;<br />Έρωτα πες το εσύ, εγώ δεν ξέρω.<br />Είναι τόσο σεμνή που μοιάζει ψέμα<br />μπροστά της όποια άλλη γυναίκα φέρω.<br /><br />Τις χάρες της δε θα μπορούσε ν’ αριθμήσει<br />θνητός κανένας, ούτε και τις αρετές της,<br />κι η Ομορφιά την έχει κάμει θεά της.<br /><br />Ποτέ η σκέψη μας ψηλότερα δεν πήγε,<br />ούτε και τόση υγεία* έχουμε εντός μας,<br />για να γνωρίζουμε ακριβώς τη δυναμή της.<br /><br />*ΣτΜ.: Κατά τον μεταφραστή Κοντίνι, η λέξη salute= υγεία, εδώ είναι<br />Συνώνυμη με την αποκάλυψη η σωτηρία, και η έμπνευση του<br />Σονέτου ξεκινάει από το βιβλικό Άσμα Άσμάτων.<br /><br />GUIDO CAVALCANDI<br />ΜΤΦΡ. ΡΗΓΑΣ ΚΑΠΠΑΤΟΣ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΚΑΤΗ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1371499611941001771?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-71103722041106942122008-07-01T20:57:00.005+03:002008-07-04T19:24:05.446+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SGp3CCf8e0I/AAAAAAAAA8U/ZPBBmXj7sKc/s1600-h/cel45icon+Bloch+1649.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SGp3CCf8e0I/AAAAAAAAA8U/ZPBBmXj7sKc/s400/cel45icon+Bloch+1649.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5218113995176442690" /></a><br />...ΠΙΝΑΚΑΣ PICASSO<br /><br />ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΜΑΛΛΙΑ<br /><br />Από το φεγγαρόκηπο της σάρκας<br />δριμιά κι άγρια, μαύρα μαλλιά περάσαν.<br /><br />Νύχτα θανάσιμη. Έπαλλε βαθιά μου<br />το γιομοφέγγαρο έξοχο και λαύρο.<br /><br />Τα μυστικά όλα στέκονταν απ’ έξω,<br />φέγγαν του θεού τους στης νυχτιάς το φρέσκο.<br /><br />Τι χαλασμός απο φιλιά κι απ’ άνθια!<br />Τι πανικός απ’ των μαλλιών το διάβα!<br /><br />Και το φεγγάρι τόξευε απ’ τα ουράνια<br />βέλη ασημένια στα μαλλιά τα μαύρα!<br /><br /> *<br /><br />Τον κήπο μου κουρσέψαν. Το μαχαίρι<br />των κλωστών τους, μου θέρισε τις σκέψεις.<br /><br />Μίσχος δεν έμεινε, όνειρο κανένα,<br />στα πόστα που ’χε η έκσταση πιασμένα.<br /><br />Καί στης δύσης το κοίλωμα εκεί κάτου<br />κάθισαν τα μαλλιά να ξαποστάσουν.<br /><br />Την άλλη μέρα με ρώταγαν όλοι<br />πώς ρήμαξε τον κήπο τ’ αγριοβόρι.<br /><br />Κι η καρδιά μου γοργοχτυπούσε ακόμα<br />απ’ των μαλλιών των μαύρων τον τυφώνα.<br /><br />Juan Ramon Jimenez<br />ΜΤΦΡ.ΗΛΙΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΝΩΣΗ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-7110372204110694212?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-15013209188917602782008-06-26T19:28:00.002+03:002008-06-26T19:38:44.909+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SGPF9grs7CI/AAAAAAAAA74/QvxXJleOIco/s1600-h/Diana_y_Calisto-Peter_Paul_Rubens.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SGPF9grs7CI/AAAAAAAAA74/QvxXJleOIco/s400/Diana_y_Calisto-Peter_Paul_Rubens.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216230453961092130" /></a><br /><br />ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ<br /><br />Ονόματα που επιπλέουν<br />στον ωκεανό της λήθης:<br />Κόριννα, Πράξιλα, Μοιρώ,<br />Ανύτη, Ήριννα, Ψάπφα.<br />Φιγούρες χωρίς πρόσωπα<br />καθεμιά με το φωτοστέφανό της<br />να πλαισιώνει ένα κενό.<br /><br />Μύθοι ακολουθούν τα ονόματα<br />και σπαράγματα στίχων<br />που μεγεθύνουν το αίνιγμα<br />αντί να το λύνουν:<br /><br />Έρος δ’ ετίναξέ μοι<br />φρένας, ώς άνεμος κατ’ όρος δρύσιν εμπέπτων.<br />αλλ’ επιπάντων<br />ελπίδας ουλομένα Μοίρ’ εκύλισε πρόσω.<br />χώτι με νύμφαν εύσαν έχει τάφος είπατε και το.<br /><br />Ποιά να ’σουνα<br />Τελέσιλλα, Νοσσίς, Κασσία;<br />Τα μάτια αναζητούνε μιαν εικόνα<br />να συμπαρασταθεί στους στοίχους σας<br />και δε βρίσκουν παρά<br />έν’ ακέφαλο άγαλμα<br />στην αυλή του μουσείου<br />ένα ιωνικό κιονόκαρανο<br />γερμένο στη χλόη.<br /><br />Ίσως να κράτησε το στεναγμό σας<br />το κύμα που σβήνει<br />στον αμμούδερο κόρφο<br />την πύρα της ψυχής σας<br />ο κάμπος με τις παπαρούνες<br /><br />Ποιός θα σταθεί άντικρυ στη Μοίρα;<br />Μουσάων ολίγη τις αηδονίς.<br />Αηδονίδες της ποίησης<br />οι ρανίδες του λόγου σας<br />θα αιωρούνται για πάντα στο φώς<br />πάνω απ’ την κόνιν των σωμάτων.<br /><br /> 1998<br />ΓΙΩΡΓΗΣ ΜΑΝΟΥΣΑΚΗΣ<br />ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΙΚΡΟΒΟΤΑΝΑ<br /><br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1501320918891760278?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-57344169155946037062008-06-24T19:42:00.004+03:002008-06-24T20:18:49.158+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SGEsWsXNzII/AAAAAAAAA7w/6KPwHfAjYW0/s1600-h/PHOTO+BY+JEAN+GUICHARD.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SGEsWsXNzII/AAAAAAAAA7w/6KPwHfAjYW0/s400/PHOTO+BY+JEAN+GUICHARD.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215498611849022594" /></a><br /><br />Σκύβω εκεί κάθε βράδυ<br />και αμολάω τα παραπονεμένα δίχτυα μου<br />στα ωκεάνεια μάτια σου.<br /><br />Έκει απλώνεται και εκεί φουντώνει με φλόγες πανύψηλες<br />η μοναξιά μου, πέρα-δώθε στον αέρα<br />υψώνοντας τα χέρια της σαν ναυαγός.<br /><br />Ανάβω κόκκινες φρυκτωρίες<br />πάνω από τα εξόριστα μάτια σου<br />που σαν τα κύματα έρχονται της θάλασσας<br />και σκάνε στην ποδιά του φάρου.<br /><br />Αγναντεύεις μοναχή τα ερέβη,<br />γυναίκα εσύ η αλαργινή και η πλησίον•<br />μέσ’ απ’ το βλέμμα σου<br />Ώρες-ώρες αναδύεται ο μακρύς γιαλός του τρόμου.<br /><br />Σκύβω εκεί κάθε βράδυ<br />και μαζεύω τα παραπονεμένα δίχτυα μου<br />από τη θάλασσα εκείνη<br />που κλυδωνίζει τα ωκεάνεια μάτια σου.<br /><br />Νυχτερινά πουλιά ραμφίζουνε τα πρώτα αστέρια<br />που λάμπουν εκεί απάνω<br />όπως λάμπει η ψυχή μου την ώρα που σ’ αγαπάω.<br /><br />Καλπάζει στη ράχη του μαύρου της κέλητα η νύχτα<br />και τσαλαπατάει τα στάχυα τα γαλαζιανά στον κάμπο.<br /><br />Pablo Neruda<br /><br />ΕΙΚΟΣΙ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ<br />ΚΑΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑΝ ΕΛΠΙΔΑ<br /><br />ΜΤΦΡ.ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ<br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΥΠΩΘΗΤΩ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-5734416915594603706?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-36332101806606954012008-06-21T15:36:00.002+03:002008-06-21T16:22:39.896+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SF0AglTGghI/AAAAAAAAA7E/VHlnof8LTHc/s1600-h/shipsaal.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SF0AglTGghI/AAAAAAAAA7E/VHlnof8LTHc/s400/shipsaal.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214324503332946450" /></a><br />ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ<br /><br />Ένα λιμάνι είναι ένας τόπος όλος χάρες, για μια ψυχή που απόκαμε από τη<br />Σκληρή την πάλη της ζωής. Η άπλα τ’ ουρανού, η διαβατάρικια των σύννεφων<br />αρχιτεκτονική, της θάλασσας η ατέλειωτη εναλλαγή των αποχρώσεων, των<br />φάρων τα λαμπρά φωτοβολήματα, είναι ένα πρίσμα θαυματουργό όπου δίνει<br />πάντα χαρά στα μάτια δίχως ναν τα κουράσει ποτέ. Τα σχήματα τα ευγενικά<br />των καραβιών, με τις περίπλοκες αρματωσιές, καθώς σαλεύουνε στο κύμα αρμονικά,<br />διατηρούνε συνεχώς, μες στην ψυχή, το αίσθημα της ευμορφιάς και του ρυθμού. Κι είναι, πρίν απ’ όλα, μιάν ηδονή μυστηριώδης κι υψηλή, για κείνον που δεν του μείναν πιά ούτε φιλοδιξίες ούτε περιέργειες, να κοιτάζει, ξαπλωμένοςπάνω στη βίγλα ή ακουμπισμένος ήρεμα στο παραπέτασμα της προκυμαίας, όλη τούτη την κίνηση<br />αυτών που επιστρέφουν κι αυτών που φεύγουν, αυτών που έχουν ακόμη τη δύναμη να θέλουν κάτι, το πόθο να ταξιδέψουν και να πλουτίσουν. <br /><br />ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ<br />ΜΤΦΡ.ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ<br /><br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ, ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-3633210180660695401?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-17541496305915327232008-06-20T19:47:00.002+03:002008-06-20T19:59:18.746+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SFvh3UGYmRI/AAAAAAAAA6k/2GEGc5PIS38/s1600-h/boucher_the+odalisque.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SFvh3UGYmRI/AAAAAAAAA6k/2GEGc5PIS38/s400/boucher_the+odalisque.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214009334016022802" /></a><br />Ω ΠΕΥΚΩΝΑ ΜΟΥ, ΕΣΥ, ΑΠΕΡΑΝΤΕ...<br /><br />Ω πευκώνα μου, εσύ, απέραντε, φλοίσβε των παρόχθιων κυμάτων,<br />σιγανό πηγαινέλα των φώτων,<br />της εκκλησιάς καμπάνα κατάμονη, <br />στάλα εσπερινή που ραντίζεις τα δικά σου τα μάτια,<br />παναγιά μου, κουκλί μου πεντάμορφο,<br />της στεριάς αχιβάδα, μάσα σου εσένα τραγουδάει το χώμα!<br /><br />Μέσα σου τραγουδάν τα ποτάμια, και η ψυχή μου πλέει μαζί τους<br />και πάει όπου εσύ θέλεις και όπου εσύ αγαπάς.<br />Χάραξε μου ένα δρόμο στο τόξο εδώ των προσδοκιών σου,<br />κι εγώ, μέσα σε παραλήρημα, εξαπολύω των βελών μου τα σμήνη.<br /><br />Κι εγώ βλέπω εδώ τώρα γύρω μου<br />να με σφίγγει της ομίχλης σου η ζώνη<br />και η σιωπή σου να πνίγει τις αλαφιασμένες μου ώρες,<br />σε ξέρω, είσαι εσύ, με τα πέτρινα χέρια σου, διάφανη<br />εκεί όπου δένουν οι φελούκες των φιλιών μου<br />κι όπου φωλιάζουν οι κάθυγροι πόθοι μου.<br /><br />Ω εκείνη η μυστηριακή φωνή σου<br />όπου την αβγαταίνει και τη λυγάει στα δυο η αγάπη,<br />καθώς αντιλαλεί το σούρουπο και σβήνει πέρα!<br />Έτσι σε μύχιες ώρες έχω ιδεί κι εγώ στον κάμπο τα στάχυα<br />να λυγάνε απ' το στόμα του ανέμου.<br /><br />PABLO NERUDA<br /> Είκοσι ερωτικά ποιήματα<br />Και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα<br />ΜΤΦΡ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ<br /><br />ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΥΠΩΘΗΤΩ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5063830009385472311-1754149630591532723?l=homonavigatus.blogspot.com' alt='' /></div>Homo Navigatushttp://www.blogger.com/profile/17222478394425748141noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5063830009385472311.post-69712926367933708882008-06-18T18:56:00.006+03:002008-06-19T17:27:14.401+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SFkxxOj0XJI/AAAAAAAAA5o/JFJS0LHjWxs/s1600-h/Diana_y_sus_ninfas_sorprendidas_por_Stiros-Peter_Paul_Rubens.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_2NL-zgJSPpg/SFkxxOj0XJI/AAAAAAAAA5o/JFJS0LHjWxs/s400/Diana_y_sus_ninfas_sorprendidas_por_Stiros-Peter_Paul_Rubens.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5213252765449739410" /></a><br />((...Ένας χρόνος σήμερα από το πρώτο<br /> post του Homo Navigatus.))<br /><br />ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΕΝΟΣ ΦΑΥΝΟΥ<br /><br /><br />Αυτές τις νύμφες,θέλω εγώ να διαιωνίσω.<br />Τόσο<br />λαμπρό το αβρό τους ρόδινο, που τρέμει στον αιθέρα<br />από πυκνούς ύπνους βαρύν.<br /><br />Αγάπησα ένα όνειρο;<br /><br />Η αμφιβολία μου, σωρός νύχτας, αρχαίας, τελειώνει<br />σε κλώνους άπειρους λεπτούς, που, ενώ τα γνήσια δάση<br />ίδια απομείναν, δείχνουν πως, μόνος, ώιμέ ! εχαιρόμουν<br />σα θρίαμβο το παράπτωμα το ιδανικό των ρόδων.<br /><br />Αλλ’ άς κοιτάξουμε...<br /><br />Ή άν οι γυναίκες που επικρίνεις<br />μια επιθυμία των μυθικών σου αισθήσεων εικονίζουν!<br />Φαύνε, η προαίσθηση γλιστράει από τα κρύα και μπλάβα<br />μάτια, σα μια δακρύβρεχτη πηγή, της πλέον αθώας:<br />μα η άλλη, πολυστέναχτη, θαρρείς πως παραλλάζει<br />σαν της ημέρας τη ζεστή δροσιά μες στο μαλλί σου!<br />Πώς όχι ! στην ασάλευτη κι οκνή λιποθυμία<br />η αυγή απ’ τη ζέστη ασθμαίνοντας, η δροσερή, άν μοχθίζει,<br />δεν ψιθυρίζει εδώ νερό που ο αυλός μου να μη χύνει<br />μέσα στο δάσος τ’ αρδεμένο από ρυθμούς· κι ο μόνος<br />άνεμος, που έξω να χυθεί σπεύδει απά τα δύο καλάμια<br />προτού σε μια άνυδρη βροχή τον ήχο διασκορπίσει,<br />είναι, μες στην ασάλευτη, αρυτίδωτη ατμόσφαιρα,<br />η φανερή, ατρικύμιστη, περίτεχνη πνοή<br />της έμπνευσης, που τ’ ουρανού το δρόμο ξαναπαίρνει.<br />Κράσπεδα εσείς σικελικά ενός ατάραχου έλους,<br />που, με τον ήλιο σύναθλο, η κουφότης μου ερημώνει,<br />άδηλη κάτω απ’ τα λαμπρά λουλούδια, ΑΦΗΓΗΘΕΙΤΕ:<br /><br />» πώς τα καλάμια έδρεπα εδώ τα κούφια, δαμασμένα<br />» από την τέχνη, όταν επάνω στο γλαυκό χρυσάφι<br />» των φύλλων, που το κλήμα τους στις κρίνες αφιερώνουν,<br />» μια ζωική στην ηρεμία λευκότης κυματίζει:<br />» και πώς στ’ αργό προανάκρουσμα, όπου οι αυλοί γεννιούνται,<br />» η πτήση αυτή των κύκνων, όχι ! των ναϊάδων φεύγει<br />» περίτρομη ή βυθίζεται...»<br /><br />Τα πάντα φλέγονται άτονα μες στην πυρόχρωμη ώρα<br />χωρίς να δείχνουν πώς αθρόα εχάθη αιφνίδια τόσος<br />υμέναιος πολυπόθητος σ’ όποιον το λά γυρεύει:<br />Τότε κι εγώ θ’ αφυπνισθώ με όλην την πρώτη ορμή μου,<br />κάτω απ’ το κύμα αρχέγονου φωτός, ορθός και μόνος,<br />κρίνο ! κι εγώ ένα από όλα εσάς για την αγνοτητά μου.<br /><br />Έξω απ’ το αβρό αυτό τίποτα απ’ τα χείλη τους θροϊσμένο,<br />το φίλημα, που αθόρυβα άπιστες ασφαλίζει,<br />το στήθος μου, ασημάδευτο, μια δαγκανιά έχει ώς δείγμα<br />μυστηριακή, που τη χρωστά σ’ ένα σεβάσμιο δόντι•<br />μα μπά ! αλχημεία καθώς αυτή ώς έμπιστο είχε εκλέξει<br />το μολπικό μες στο γλαυκό, πλατύ, δίδυμο σκοίνο:<br />που, πρός αυτό αντιστρέφοντας την ταραχή των γνάθων,<br />τώρα ονειρεύεται, σε μιά μακρόσυρτη αυλωδία,<br />πώς την περίγυρη ομορφιά τέρπαμε με αναμίξεις<br />πλαστές του αθώου μας τραγουδιού κι αυτής μαζί της ίδιας<br />να σιγοσβεί του τακτικού του ονείρου μου μιας ράχης<br />ή μιας πλευράς που ακολουθώ με βλέφαρα κλεισμένα<br />μια ηχηρή, μονότονη κι ανώφελη γραμμή.<br /><br /><br />Σύριγγα επίβουλη, όργανο συ της φυγής, στις λίμνες<br />που με πρόσμενες πάσχισε λοιπόν να ξανανθίσεις !<br />Εγώ, το σάλο μου έχοντας καύχημα, θα μιλήσω<br />για τις θεές και με ιλαρές, παμφίλτατες εικόνες,<br />κι άλλες από τον ίσκιο τους ζώνες θ’ αρπάξω πάλι:<br />έτσι, όταν έχω πιά το φώς των σταφυλιών ρουφήξει,<br />για ν’ αποδιώξω μια πικρή φενακισμένη σκέψη,<br />τ’ άδειο τσαμπί στο θερινό ουρανό με γέλια υψώνω<br />και, μες στις φλούδες τις λαμπρές φυσώντας, ώς το βράδυ,<br />φίλος της μέθης άπληστος, μέσα απ’ αυτές κοιτάζω:<br />Ώ νύμφες, από διάφορες άς ογκωθούμε ΜΝΗΜΕΣ.<br /><br />» Μέσα απ’ τα σχοίνα ελόγχιζαν τα μάτια μου, έναν-ένα,<br />» τους θείους τραχήλους, που έλουζαν στα ρείθρα τις πληγές τους<br />» με μιάν αλλόφρονη κραυγή στον ουρανό του δάσους·<br />» και το περίλαμπρο λουτρό αφανίζεται της κόμης,<br />» ώ λίθοι εσείς πολύτιμοι, στίς λάμψεις και στα ρίγη!<br />» Τρέχω: στα πόδια μου αγκαλιά κοίτονται ( πληγωμένες<br />» από τη χαύνωση που φέρνει ο πόθος να ενωθούνε )<br />»φίλυπνες, στα ίδια μπράτσα τους τα επίφοβα δοσμένες•<br />» έτσι όπως είναι, αγκαλιαστές, τις παίρνω εγώ και τρέχω<br />» στο άλσος αυτό, το μισητό από το μικρόχαρο ίσκιο,<br />» των ρόδων που στεγνώνουνε κάθε ευωδιά στον ήλιο,<br />» όπου η χαρά μας στη φθαρμένη ημέραν όμοια άς είναι».<br /><br />Λατρεύω εσέ, παρθενικέ θυμέ, ώ απόλαυση άγρια<br />αυτού του θείου γυμνού φορτίου που ξεγλιστράει και φεύγει<br />το φλογισμένο χείλι μου που πίνει, όπως ασπαίρει<br />μιά