ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Όποιος ξεχνάει χάνεται
ραγίζει όποιος θυμάται
κι αυτός που παραστράτισε
στις ερημιές κοιμάται
Στα γιορτινά τα μαγαζιά
πολύχρωμες βιτρίνες
είπες πως θα 'ρθεις να με βρεις
δυο χρόνια κι έξι μήνες

Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
κι ύστερα έλα να μου πεις
πώς κλίνεται το σ' αγαπώ
πώς βγάζει η έρημος καρπό

Αλλάζουν δρόμοι και μορφές
Οι εποχές αλλάζουν
κι οι από μηχανής θεοί
αμήχανα κοιτάζουν
ʼστο παράθυρο ανοικτό
σ' όλες τις καταιγίδες
θα δεις στο φως μιας αστραπής
όσα ποτέ δεν είδες

Μάθε τη γλώσσα της σιωπής
κι ύστερα έλα να μου πεις
πώς κλίνεται το σ' αγαπώ
πώς βγάζει η έρημος καρπό

ΑΛΚΗΣ ΑΛΚΑΙΟΣ
ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ:WWW.STIXOI.INFO

ΑΡΕΤΟΥΣΑ

ΑΡΕΤΟΥΣΑ

Σ' έχω ψάξει στη γη των αγγέλων
εκεί που τ' όνειρο ζει
απ' το ποτέ ως το μέλλον
στην αιώνια στιγμή

Στο κρυφό σταυροδρόμι του κόσμου
εκεί που τ' όνειρο ζει
ένα φιλί έλα δως μου
ένα μόνο φιλί

Αχ ζούμε οι άνθρωποι μες στο πουθενά
μα όταν βρισκόμαστε βγάζουμε φτερά
και γεννιόμαστε ξανά

Αχ μέσα στ' όνειρο σ' είδα μια φορά
Αρετούσα με τα κόκκινα μαλλιά
στο μπαλκόνι σου θ' ανέβω κρυφά

Στης σελήνης το αρχαίο πηγάδι
εκεί που τ' όνειρο ζει
μου 'χες χαρίσει ένα χάδι
μου 'χες δώσει μια ευχή

Θα σε ψάχνω στο τέλος του χρόνου
και στην αρχή τ' ουρανού
μ' ένα τραγούδι του δρόμου
Θα σε ψάχνω παντού

Αχ ζούμε οι άνθρωποι μες στο πουθενά
μα όταν βρισκόμαστε βγάζουμε φτερά
και γεννιόμαστε ξανά

Αχ μέσα στ' όνειρο σ' είδα μια φορά
Αρετούσα με τα κόκκινα μαλλιά
στο μπαλκόνι σου θ' ανέβω κρυφά



Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Γιάννης Σπάθας
Ερμηνευτής: Μανώλης Λιδάκης

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

...ΚΡΑΚΑΤΟΑ

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα
στεκότανε κοντά στη φωτιά
και δυο μαύρα πουλιά της φέρναν μηνύματα
από μια αγάπη παλιά: “ποτέ πια”!
Η γυναίκα που μιλούσε στα κύματα
χόρευε σε μια ακρογιαλιά
ένα βαλς μανιασμένο με λυτά τα μαλλιά
και προχώρησε στα βαθιά.
Η γυναίκα που έσκαβε μνήματα
και δεν είχε μιλιά
κοιτούσε τον θάνατο σαν μια αγάπη παλιά
και ψιθύριζε με μάτια σβηστά.
Για όλα αυτά που ζήσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.
Τις ώρες που δακρύσαμε, μόνοι με τους μόνους
μοιράζοντας τους πόνους.

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΟΥ ΣΑΚΑΤΕΨΕ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΜΟΥ

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου
και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά
ένα κατώφλι που περίμενες το τίποτα
και μια γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ
Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου
έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου
κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά
Κι εγώ που δεν σε γνώριζα μα πάντα σ’ αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα.

ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ

Ζω στον κολπίσκο με τους λίγους επισκέπτες
στο λιμανάκι μου όταν ο άνεμος φυσάει
βρίσκουν απάγκιο σπάνιων κοραλλιών συλλέκτες
ταξιδευτές που η ζωή δεν τους χωράει
Σ’ αυτή την έρημη ακτή κοιμάται η Πασιφάη
Μες στα ναυάγια του βυθού, η αγάπη μου η πικρή
που το κλειδί της μοίρας μου στα χέρια της κρατάει
καμιά χαρά δεν κάνει ότι ο πόνος στην ψυχή
Κάποια βραδιά την έφερε εδώ το κύμα
νεκροί αστερίες λαμπύριζαν στα μαλλιά της
“Η ομορφιά” κάποιος ψιθύρισε “είναι μνήμα
που αφήνουν δώρα οι ξεχασμένοι της αγάπης”
Αφού στο φως λουζόμουν κάποτε μαζί της
τώρα που της ζωής το σούρουπο πλησιάζει
σε μια σπηλιά που να θυμίζει το κορμί της
θ’ αποσυρθώ και θ’ αγαπήσω το σκοτάδι.

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΝΑΥΑΓΗΣΑΝ ΣΤΙΣ ΞΕΡΕΣ ΣΟΥ

Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα
κι η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός.
Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα
και περιφέρομαι σακάτης και τυφλός.
Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου
εξουθενομένος από τα έργα και τις μέρες σου
θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες
γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου
Παραχωρώ τ’ άθλιο κορμί μου τις πληγές μου
να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι.
Θέ μου, πώς ξεραθήκαν έτσι οι πληγές μου
που ξεδιψούσαν ναυαγοί και λεγεωνάριοι.
Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο
τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα
για την αγάπη που με βύθισε στον πόνο
κι έτσι σακάτεψα εσένα που αγαπούσα
Άραγε θα θυμάται κάποιος τ’ όνομά μας
της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας.
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; Στα όνειρά μας!

Παντελής Ροδοστόγλου, ποιητής, μέλος του συγκροτήματος «Διάφανα Κρίνα».
Αντιγραφή:http://www.poiein.gr/archives/244/index.html

ΝΑΤΑΣΣΑ

ΝΑΤΑΣΣΑ
Λακκούβες που δεν παίζονται
στου ονείρου μου τους δρόμους
Χαμόγελο μεταξωτό μ’ αρέσει το άγγιγμά σου
μ’ αρέσει το ασημόδετο γλυκό αγκάλιασμά σου

Και θέλω θάλασσες του Απρίλη μου
Αρμύρα απ’ της ψυχής σου την πληγή
Αρμύρα απ’ της καρδιάς σου την πηγή
Θέλω να θες τα πάντα

Πρωί σε λεν’ αυγερινό
το βράδυ αποσπερίτη
Ασημαχτίδα της ψυχής
σε λέω Αφροδίτη

Πλέω σε λίμνες τ’ ουρανού
και περπατώ μοναχός
Στην πόλη την βαμμένη μου
και κρύβω τέτοιο πάθος

Λαμπύρισμα στις κόκκινες ανταύγειες των μαλλιών σου
θέλω να ακούς και θα σου πω τα λόγια της ψυχής μου
και θα στη στείλω μια βραδιά
να κοιμηθεί μαζί σου

Μακριά απ’ τις γκρίζες λάμψεις μου
χρόνε μου ψυχοφθόρε σε χαιρετώ
Λαμπρό αστέρι της αυγής
Τρανέ εωσφόρε
...θέλω φωτιά

«ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ»

ΒΥΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΥΡΕΣ

ΒΥΘΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΥΡΕΣ

Θα κατεβάσω απ' το ταβάνι σου τα αστέρια
Κι όλο τον κόσμο σου θ' αφήσω χτυπημένο
Ξέρω στα λόγια μου ακονίζονται μαχαίρια
Νιώθω να σφίγγουν την ζωή μου κρύα χέρια
Και με το θάρρος μου απ' τα γόνατα κομμένο.

Όμως απόψε πρέπει να τα καταφέρω
Δεν έχω δύναμη τα πόδια μου να πάρω
Μακάρι να 'τανε κάπως αλλιώς δεν ξέρω
Μακάρι να 'τανε και πάλι να σε θέλω
Και να σου πω: "σήκω μαζί μου θα σε πάρω"

Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω
Φτάνω στην πόρτα και ζυγίζω την ζωή μου
Νιώθω τα μάτια σου να με τραβάνε πίσω
Να μ' αγαπάνε δυο φορές για να γυρίσω
Σαν βυθισμένες άγκυρες επάνω στο κορμί μου

Βγαίνω στο δρόμο και σκουπίζω τα αίματά σου
Κι όσα σου είπα δεν μπορώ να τα πιστέψω
"Να μην ξεχάσεις να πιαστείς απ' τα όνειρά σου"
"Να μην φοβάσαι η ζωή είναι μπροστά σου"
Πόσες βλακείες είπα για να ξεμπερδέψω

Δεν ξέρω ποιόν παλεύω να νικήσω

(στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου, μουσική:Μίλτος Πασχαλίδης)

www.geocities.com/miltos_pasxalidis

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ

Με τις πυτζάμες τις ριγέ
Μπροστά στην γκρίζα οθόνη
Κι ένα βαρύ γλυκό καφέ
Λουφάζει στο σαλόνι

Δουλειά και σπίτι και δουλειά
Σαράντα τόσα χρόνια
Πως μεγαλώνουν τα παιδιά
Έτσι τελειώνουν όλα αυτά
Θυμάται και χαμογελά
Ο κύριος Αριστείδης

Μια Κυριακή απόγεμα
Στο δρόμο της Δευτέρας
Λιγάκι πριν το ξύπνημα
Άλλης μιας ίδιας μέρας

Σηκώνεται απ' τον καναπέ
Και την οθόνη σβήνει
Βουτάει το καπέλο του
Τη πόρτα πίσω κλείνει
Ο κύριος Αριστείδης

Τους δρόμους παίρνει στα τυφλά
Μονάχος μεσ' στη πόλη
Πόρτες παράθυρα κλειστά
Κι αναρωτιέται σιωπηλά
Πού να χαθήκαν όλοι

Κατέβηκε στον Πειραιά
Λιγάκι πριν τη δύση
Με μια συνήθεια παλιά
Στο κύμα να μιλήσει

Ένα καράβι όνειρα
Μια νύχτα θ' αρματώσει
Και σε απόμακρο νησί
Θα πάει να ξεφορτώσει

Ελπίδες, όρκους, έρωτες
Ευχές και παραδόσεις
Και μια ζωή αντιπαροχή
Μία ζωή με δόσεις
Ο κύριος Αριστείδης

Με τις πυτζάμες τις ριγέ
Μπροστά στη γκρίζα οθόνη
Κι ένα βαρύ γλυκό καφέ
Βουλιάζει στο σαλόνι

(στίχοι, μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης)

ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΜΗΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ

Νυχτέρι μπύρες και βροχή και λόγια μουσκεμένα
Της αγκαλιάς η ερημιά του τίποτα ο τρόμος
Με τρύπια αλεξίπτωτα και σκουριασμένα τρένα
Αμέρικα - Κομοτηνή ένα τσιγάρο δρόμος

Κι ύστερα στο δωμάτιο βρίζεις και καταριέσαι
Για ένα χαμένο πέναλτι για δυο ματάκια γκρίζα
Ποια νίκη να σου χάριζα να ιδώ να φχαριστιέσαι
Ποιάν άνοιξη να σου 'φερνα να βγάλει η αγάπη ρίζα;

Με μια καμήλα στους Δελφούς
Όποιος κοιτάει του ουρανούς
Μονάχος ταξιδεύει
Με μια καμήλα στους Δελφούς
Κι ότι μας κάνει αδελφούς
Αυτό θα μας παιδεύει

Ο ένας ονειρεύεται κορίτσια που γελάνε
Ο δεύτερος λαχτάρησε της Κίρκης την ματιά
Κι ο τρίτος ο μικρότερος ποτάμια που κυλάνε
Μαύρο κρασί, μαύρο νερό που φέρνει λησμονιά

Οι φίλοι μου σαλπάρανε χωρίς να χαιρετίσουν
Της εφηβείας ναυαγοί στην άδεια πολιτεία
Τα όνειρα ξυπνήσανε και δεν θα μας ρωτήσουν
Τώρα γυρεύουν πληρωμή και ψάχνουν πελατεία

Με μια καμήλα στους Δελφούς

(στίχοι, μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης)

www.geocities.com/miltos_pasxalidis

ΓΟΡΓΟΝΑ

ΓΟΡΓΟΝΑ

Ήταν το πρώτο σου φιλί που πήρα δαγκωμένο.
Μια ψύχρα αμέσως μ’έλουσε και ήταν φανερό
απ’τα ειπωμένα τίποτα δεν ήταν ελεγμένο
Παρά μια γνώση πως πολύ βαθιά θα πικραθώ.

Στόλισες την απόφαση με λεκτικά κοράλλια
με το σπαθί που φύλαγες για τούς Σαρακηνούς
μια σπάνια μου κούρσεψες κινέζικη βεντάλια
όντας σε ψυχική εμπλοκή νάζια σου έκαμε ο νούς.

Λυσσά η γοργόνα στ’ανοιχτά την ώρα που μ’αρνιέσαι
μόλις της εμηνύσανε πως έχω προδοθεί
ξορκάει της μοίρας τα στοιχειά ανέφελη για για να’σαι
και φεύγει σε πιο παστρικά νερά να βυθιστεί.

Χαράζει η ουρά στο πέλαγο ανείπωτα μια λύπη.
Για κείνους που έτσι απνοεί σ’αγάπησαν αν δω
έφτιαξα ένα επικό για σένα παραμύθι
να’χω σε πρώτη ζήτηση να τους διηγηθώ.

ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΔΙΑΡΙΣ /ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ;
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
(Βίβλιο και δίσκος ακτίνας)

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

Ένα καράβι της φυγής,ένα γλυκό καράβι
στα όνειρα μου έρχεται και μπαίνει κάθε βράδυ.

Στην πλώρη γράφει:«Λεύτερος»,στην πρύμνη
«Δεν αντέχω»
κι έχει στα άλμπουρα ψηλά ο,τι εγώ δεν έχω.

Κι ο καπετάνιος με ρωτά κι ο καπετάνιος λέει:
«Μήπως πεινάς,μήπως διψάς κι είσαι σκοτεινια-
σμένος;»

«Μήτε πεινώ μήτε διψώ,μα ψάχνω μια πατρίδα
γιατί δεν έχω μια μεριά να γείρω το κορμί μου
αν με προδώσει η θάλασσα,ο σκύλος κι η καλή
μου».

Ένα καράβι της φυγής,ένα γλυκό καράβι
στα όνειρα μου έρχεται και φεύγει κάθε βράδυ.

ΝΙΚΟΣ ΖΟΥΔΙΑΡΗΣ
ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ;
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Το "Κορινθία" σάλπαρε και το "Απολλωνία"

κι η βάρδια σου τελείωσε μια νύχτα του Φλεβάρη

πάρε μαζί σου στα φριχτά του Άδη τελωνεία

του μαραμπού το γρύλλισμα λαθραίο μες τ' αμπάρι


Οι ζωγραφιές στο στήθος σου σαν φάρος θα φωτίζουν

όσους δεν αξιώθηκαν να χουν ένα ρραβέρσο

και στη στεριά παντοτινά μένουνε και σαπίζουν

ένα χωράφι σκάβοντας που μένει πάντα χέρσο


Με τον Μαρκόνη σου στειλα ένα στερνό ραπόρτο

να μάθεις πως βουλιάζουμε σ αυτήν εδώ τη ζήση

ένα παράξενο μασάει ο κόσμος τώρα χόρτο

όμως δε μοιάζει με κοκό ούτε και με χασίσι.

Στίχοι:Αντώνης Παπαϊωάννου,Μουσική:Θανάσης Γκαϊφύλιας
(Αντιγραφή απο:www.stixoi.info)